آن‌ها گمان می‌کردند که محور مقاومت، مجموعه‌ای وابسته و کاملاً تابع ایران است و با تضعیف تهران، سایر بازیگران این محور نیز به‌صورت خودکار فروخواهند پاشید. اما آمریکا و رژیم صهیونیستی به‌زودی دریافتند که رویارویی با ایران، جنگی نیست که بتوان آن را به‌آسانی مدیریت یا خاتمه داد. اعضای مقاومت، در عین هماهنگی با یکدیگر، از استقلال، خلاقیت و اقتدار راهبردیِ خود برخوردارند. این گزارش، روایتی است از یک اشتباه محاسباتیِ بزرگ و تلاش نافرجام برای مهار ایران در «منطقه خاکستری».

در روزگاری که الگوهای مرسوم تربیتی، پاسخگوی نیازهای عمیق نسل جوان نیست و فضاهای آموزشی و فرهنگی، بیش از پیش با بحران معنا دست‌به‌گریبان‌اند، کتاب «عطر باران در کوچه پس کوچه‌های جوانی» به عنوان هفتمین اثر محسن امرایی (فرمانده قرارگاه بین المللی سازندگی اباصالح) می‌کوشد تا از منظری نو، نسبتِ میان «تربیت»، «خانواده» و «امامت» را بازتعریف کند. این اثر که به‌تازگی توسط انتشارات زمزمه جاوید منتشر شده، تلاشی است برای پیوندزدنِ مفاهیمی چون «هویت»، «مقاومت» و «انتظار» با زندگی روزمره‌ی جوانان. نوشتار پیش‌رو، مروری است بر ساختار، محتوا و دغدغه‌های این کتاب.

چند روز پیش پهپادهای اوکراینی برای نخستین بار، یک شناور تجاری ایرانی را در دریای خزر هدف قرار دادند. این حمله که به شهادت یک ملوان و زخمی شدن چند تن دیگر انجامید، نه یک عملیات ایذایی ساده، که نقطه‌عطفی در هم‌گرایی دو جنگ بزرگ منطقه‌ای است. از کی‌یف تا تهران، از واشنگتن تا مسکو، همه در محاسبات جدیدی فرو رفته‌اند؛ محاسباتی که در آن، امنیت کریدور شمال-جنوب، نقش اسرائیل و احتمال شکل‌گیری جبهه‌ای تازه، سه پرسش کلیدی پیش روی تحلیلگران قرار داده است.

در روزهایی که جنگ با ایران به هفته‌های بیست‌ویکم خود نزدیک می‌شود، واشنگتن و تل‌آویو هر دو درگیر مجموعه‌ای از فشارهای همزمان هستند. از یک سو، اختلاف‌نظرهای عمیق میان ترامپ و نتانیاهو بر سر آینده جنگ، اتحاد استراتژیک دو طرف را به چالش کشیده است. از سوی دیگر، نتانیاهو با موجی از فشارهای سیاسی داخلی در آستانه انتخابات سراسری اسرائیل مواجه است. در آمریکا نیز ترامپ برای مدیریت پیامدهای سیاسی یک جنگ فرسایشی و حفظ جایگاه خود در انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶، با معادله‌ای دشوار روبه‌روست. این گزارش، روایتی است از بحران‌های همزمانی که دو متحد راهبردی را در تنگنای انتخاب‌های دشوار قرار داده است.

اربعین امسال، با همه اربعین‌های پیشین تفاوت دارد. تفاوت‌هایی که نه فقط در تعداد زائران، که در عمق نیت‌ها و گستره احساسات نمایان شده است. امسال، پای پیاده‌روی اربعین، بوی تازه‌ای دارد؛ بوی «به نیابت از تو»... بوی دلتنگی برای پدری که رفت، اما راهش ماند. در این حماسه عظیم، زائران حسینی(ع)، با گام‌های خود، عهدی دوباره با آرمان‌های قائد شهید امت می‌بندند و عشق به اباعبدالله(ع) را با ارادت به «آقای شهید ایران» در هم می‌آمیزند.

در روزگاری که جریان‌های رسانه‌ای جهانی، زن را میان دوگانه‌های «سنت یا مدرنیته» و «خانه یا جامعه» گرفتار کرده‌اند، بازخوانی اندیشه رهبر شهید انقلاب اسلامی، تصویری متفاوت، جامع و تمدن‌ساز از جایگاه زن مسلمان ارائه می‌دهد. نگاهی که در آن، زن نه موجودی درجه دوم است و نه ابزاری برای مصرف‌گرایی و نمایش؛ بلکه انسانی کامل، دارای کرامت ذاتی و یکی از مهم‌ترین ارکان ساخت جامعه اسلامی و تمدن نوین اسلامی است.

شب گذشته، دریای خزر برای همیشه در حافظه تاریخی ملت ایران رنگ خون به خود گرفت. نیما مرادی، ملوان جوان اهل بندرانزلی، در اولین مأموریت دریایی خود، قربانی «فاشیسمی» شد که برخی ایرانیان ناآگاهانه به آن دامن زدند. رژیم اوکراین در اقدامی ماجراجویانه و خصمانه، یک شناور تجاری ایرانی را در دریای خزر هدف قرار داد و این جوان رعنا را از ما گرفت؛ همان اوکراینی که روزی برخی با پرچم‌هایش و شمع‌هایش، عاشقانه از او دفاع می‌کردند.

مرداد ۱۳۶۷، ایران قطعنامه ۵۹۸ را پذیرفته بود و امید به پایان جنگ در دل‌ها جوانه زده بود. اما در پشت مرزهای غربی، توهمی خطرناک در حال شکل‌گیری بود. سازمان مجاهدین خلق، با پشتیبانی تمام‌قدیر صدام حسین، نقشه‌ای کشیده بود تا در یک عملیات ۳۳ ساعته، از غرب کشور به تهران برسد. آن‌ها تصور می‌کردند که ملت ایران از انقلاب رویگردان شده و با آغوش باز از آن‌ها استقبال خواهد کرد. اما در تنگه چهارزبر، در ۳۰ کیلومتری کرمانشاه，رزمندگان اسلام با عملیات «مرصاد» (به معنای کمینگاه)، این توهم را برای همیشه دفن کردند. مرصاد، نه فقط یک عملیات نظامی، که نقطه‌ی عطفی در تاریخ سیاسی ایران بود؛ جایی که ماهیت واقعی «منافقین» برای همیشه در حافظه تاریخی ملت ایران نقش بست.

در میان انبوه سخنرانی‌ها و بیانات رهبر شهید انقلاب اسلامی، «عدالت‌خواهی» یکی از محورهای پربسامد و راهبردی است که همواره به عنوان «هدف اولیه تشکیل نظام اسلامی» و «آرمان اساسی انقلاب» معرفی شده است. از اقتصاد تا قضاوت، از قانون‌گذاری تا اجرا، عدالت در منظومه فکری ایشان، نه یک شعار، که «مبنای عمل» و «ضابطه سنجش» کارگزاران نظام بوده است. در شرایطی که امروز برخی از عدالت به عنوان یک «واقعیت دست‌یافتنی» و برخی به عنوان یک «آرمان دست‌نیافتنی» یاد می‌کنند، بازخوانی بیانات رهبر شهید در این باره، چراغ راهی است برای سیاست‌گذاران و افکار عمومی. این گزارش، مروری است بر پنج جمله کلیدی از بیانات ایشان درباره عدالت‌خواهی و نگاهی تحلیلی بر ابعاد آن.