هرگاه جهان با بحران‌های بزرگ، جنگ‌های گسترده، بی‌عدالتی، آشفتگی‌های اخلاقی و تحولات شگرف روبه‌رو می‌شود، این پرسش در ذهن بسیاری از مؤمنان شکل می‌گیرد که آیا این رویدادها نشانه نزدیک شدن فرج و ظهور حضرت ولی‌عصر(عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف) است؟ این پرسش، ریشه در امید دیرینه انسان به آینده‌ای روشن دارد؛ اما پاسخ به آن، نیازمند دقت و پایبندی به آموزه‌های اصیل اسلامی است. در فرهنگ شیعه، اصل ظهور، وعده‌ای قطعی و تخلف‌ناپذیر از سوی خداوند است، اما زمان آن از اسرار الهی است و هیچ انسان یا گروهی حق ندارد زمان ظهور را تعیین کند یا با قطعیت ادعا کند که جهان در آستانه فرج قرار گرفته است.

منطقه در التهابِ یک جنگ تمام‌عرضه، دشمن در اوج عملیات روانی و رسانه‌های معاند در تلاش برای القای «ناامنی» و «ناامیدی» بودند. اما آنچه در روزهای اربعین رقم خورد، نه فقط یک همایش میلیونی، که «شکستِ راهبردیِ یک پروژه» بود؛ پروژه‌ای که در آن، استکبار جهانی با تمام توان، از تهدید نظامی تا جنگ شناختی و تحریم اقتصادی، به میدان آمده بود تا اراده‌ی یک ملت را در هم بشکند. میلیون‌ها زائر از ده‌ها کشور جهان، با پای دل، خود را به کربلا رساندند و بار دیگر ثابت کردند که «اربعین، نه یک آیین، که یک رزمایشِ اعتقادیِ بی‌نظیر» است که در آن، خونِ حسین(ع)، بر شمشیرِ دشمنان، پیروز می‌شود.

در سپهر رسانه‌ای امروز، معیار قدرت، عمق نفوذ معنایی است؛ روایتی با میلیون‌ها بازنشر ممکن است تأثیری ماندگار بر نقشه شناختی جامعه بر جای نگذارد، در حالی که روایتی دیگر با حجم کمتر، گسل‌های اجتماعی را فعال می‌سازد. رصد زیست‌بوم مجازی ایران در بازه یک هفته اخیر، با تحلیل بیش از یک میلیون پیام در هفت سکو، الگویی راهبردی را آشکار می‌کند: جنگ با ۶۲ درصد حجم انتشار، جامعه را حول «امنیت ملی» منسجم می‌سازد؛ اما مذاکره با ۳۸ درصد حجم، به نقطه ثقل اختلافات درون‌گفتمانی بدل می‌شود. پرسش اصلی این است: چرا میدان دیپلماسی به پاشنه آشیل روانی جامعه ایران تبدیل شده است؟

در روزگاری که هر صبح با خبر جنایت تازه‌ای در غزه آغاز می‌شود، هر شب با آمار جدیدی از آوارگان اوکراینی به پایان می‌رسد، و هر روز، شکاف میان فقر و ثروت، عمیق‌تر از روز قبل می‌شود، یک پرسش در پس‌ذهن بسیاری از انسان‌ها نقش می‌بندد: آیا جهان به سوی عدالت حرکت می‌کند یا برعکس؟ این پرسش که در محافل مذهبی با عنوان «آمادگی برای ظهور» مطرح می‌شود، در واقع پرسشی است درباره سرنوشت بشری که از ظلم خسته شده و در جست‌وجوی افقی روشن‌تر است. این گزارش، نگاهی است به نشانه‌های این عطش و نسبت آن با وعده‌ی عدالت مهدوی.

بیش از هزار سال پیش، حکیم ابوالقاسم فردوسی، با نبوغی بی‌نظیر، حقیقتی را در ابیاتی کوتاه و ماندگار به تصویر کشید که امروز، پس از قرن‌ها، بیش از هر زمان دیگری، تازگی و گویایی خود را حفظ کرده است. او گفت که سپاه و سلیح، دیوار ایران‌اند و هرکس این دیوار را فرو ریزد، نه فقط به مرزها، که به «دل و پشت ایرانیان» ضربه زده است. این سخن، نه یک توصیه‌ی تاریخی، که هشداری جاودانه به تمامی کسانی است که امروز، با هر انگیزه و به هر نامی، در صدد تضعیف نیروهای مسلح کشور و ایجاد شکاف میان ملت و ارتش و سپاه برمی‌آیند. چرا که شکستنِ این دیوار، یعنی شکستنِ پشتِ ایران.

در اندیشه رهبر شهید انقلاب اسلامی حضرت آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای (ره)، عشق به ایران و محبت به مردم، دو مفهوم جدایی‌ناپذیرند. ایشان بارها تأکید کرده‌اند که هیچ کشوری بدون مردم معنا ندارد و هیچ مردم‌دوستی‌ای نیز بدون تلاش برای عزت، امنیت، استقلال و پیشرفت کشور، صادقانه نخواهد بود. از همین رو، «کشوردوستی» در منظومه فکری ایشان، تنها یک احساس عاطفی یا شعار ملی نیست، بلکه مسئولیتی اجتماعی، دینی و انقلابی است که با خدمت به مردم، حفظ منافع ملی و صیانت از استقلال کشور معنا پیدا می‌کند.

در روزهایی که دشمن با تمام توان، از جنگ ترکیبی تا تحریم و عملیات روانی، به میدان آمده بود تا اراده‌ی یک ملت را در هم بشکند، میلیون‌ها دلداده از اقصی نقاط جهان، با پای دل، خود را به صحرای کربلا رساندند. اربعین امسال، با وجود تهدیدهای امنیتی و جنگی، فشارهای اقتصادی، گرمای طاقت‌فرسا و بمباران تبلیغاتی دشمن، نه تنها از عظمت خود نکاست، بلکه با جلو‌ای تازه، برگ زرین دیگری بر تاریخِ عشق و مقاومت افزود؛ جلوه‌ای که در آن، «زیارت به نیابت از شهدا»، به‌ویژه «قائد شهید امت»، مرزهای جغرافیا را درنوردید و پیوند ناگسستنی ملت با ولایت را به رخ جهانیان کشید.

در روزگاری که جریان‌های رسانه‌ای جهانی، زن را میان دوگانه‌های «سنت یا مدرنیته» و «خانه یا جامعه» گرفتار کرده‌اند، رهبر شهید انقلاب اسلامی، حضرت آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای، الگویی را ترسیم کردند که در آن، زن نه موجودی درجه دوم و نه ابزاری برای مصرف‌گرایی، بلکه انسانی کامل، دارای کرامت ذاتی و یکی از مهم‌ترین ارکان ساخت جامعه اسلامی و تمدن نوین اسلامی است. بازخوانی اندیشه ایشان، تصویری متفاوت، جامع و تمدن‌ساز از جایگاه زن مسلمان ارائه می‌دهد که در آن، خانواده و جامعه نه در تقابل، که در مکمل یکدیگرند.

حدود سه هزار سال پیش، زمانی که هنوز نامی از ابرقدرت‌های امروزین بر روی صفحه گیتی نبود، نیاکان این سرزمین، این گذرگاه باریک آبی را که خلیج فارس را به دریای عمان پیوند می‌دهد، به نام خدای خویش، «اهورامزدا»، سرور دانا، مزین کردند. این نام که در دل تاریخ و باورهای ایرانیان باستان ریشه دارد، قرن‌هاست که بر تارک این آبراهه حیاتی نقش بسته و آن را به چیزی فراتر از یک گذرگاه جغرافیایی تبدیل کرده است؛ آن را به «دروازه مقدس ایران» بدل ساخته است.