ایران، معمار نظم جدید تنگه هرمز ایران با حضور کشورهای عربی، معادلات تنگه هرمز را بازنویسی میکند
تحلیل راهبردی اجلاس ۲۰۲۶ بریکس بریکس و آزمون استقلال مالی؛ چرا عبور از سلطه دلار فقط با ارزهای ملی ممکن نمیشود؟
پنج محور کلیدی پیام راهبردی رهبر معظم انقلاب از تصویر دولتِ دلسوز تا ضرورتِ انسجام اجتماعی و نوآوریِ اقتصادی
از «خونخواهی» در سکوهای داخلی تا «شکافافکنی» در فضای خارجی
در روزهای پس از شهادت قائد شهید امت، فضای مجازی به میدان نبردی تمامعرضه میان دو روایت متضاد تبدیل شده است. آنچه در این میان اهمیت راهبردی دارد، نه صرفاً توصیف کمّی دادهها، که تحلیل عمیق چارچوبهای گفتمانی و روشهای مقابله با پروژه تخریب سرمایه اجتماعی نظام است. نبرد بر سر «انتقام» یا «مذاکره»، این روزها نه تنها در خیابانها و میدانها، که در لابهلای پستها، کامنتها و تحلیلهای فضای مجازی، در حال رقم خوردن است.
عراق، حماسهای فراتر از یک تشییع رقم زد
در روز چهارشنبه، ۱۷ تیرماه ۱۴۰۵، تشییع پیکر مطهر قائد شهید امت در عراق، با استقبالی روبهرو شد که تحلیلگران آن را نه یک مراسم، که «رفراندومی علیه سازش» و «مانوری قدرت ضداستکباری» توصیف کردهاند. رصد تحلیلی ۶ سکوی اصلی پیامرسان و شبکههای اجتماعی در این بازه، تصویری از یک حماسهی فرامرزی را ترسیم میکند که در آن، پیوندهای عمیق ایمانی و تاریخی دو ملت ایران و عراق، بهنمایش درآمد.
«علیالاصول» رهبری، تدبیری برآمده از شناخت ماهیت آمریکاست
«به نظر من، تفاهمنامه با ایران به پایان رسیده است.» این جمله را دونالد ترامپ در نشست سران ناتو بر زبان آورد و تمام تعهداتی را که هفتهها پیش امضا کرده بود، یکطرفه لغو کرد. حملات شبانه به ایران، لغو مجوز فروش نفت و اعلام پایان تفاهم، همه در یک روز رقم خورد تا بار دیگر ثابت شود اعتماد به آمریکا، جز خسارت و پشیمانی، بهرهای ندارد. این، همان حقیقتی است که رهبر معظم انقلاب با عبارت «علیالاصول» به آن اشاره کردند.
مسیری که در آن، عشق از خیابان به افلاک رفت
تهران، دوشنبه ۱۵ تیر ۱۴۰۵. خورشید، گویی با شرم از تاباندن در این روز دشوار، پشت پردهای از مه و غم پنهان شده بود. از ساعات ابتدایی صبح، خیابانهای پایتخت، از میدان امام حسین تا میدان آزادی، به کریدوری از اشک و عشق تبدیل شد؛ کریدوری که در آن، میلیونها انسان، با قلبی آکنده از اندوه و دلی لبریز از ارادت، برای آخرین بار، پیکر پدر را بدرقه کردند. این، روایتِ وداعی است که در آن، یک ملت، با تمامِ وجود، «بله»یِ خود را به راهی که او رفت، فریاد زد.
امام خمینی(ره) یک تمدنِ شکستناپذیر را بنا نهاد و امام شهید تثبیت کرد
ایرانِ امروز، ثمرهی یک فرآیندِ تاریخیِ دو مرحلهای است؛ مرحلهای که در آن، حضرت امام خمینی(ره) پایههایِ نوینِ این سرزمین را پیریزی کرد و مرحلهای که در آن، «قائد شهید امت»، آیتالله سیدعلی خامنهای، آن ساختار را به تمدنی استوار و یک ملتِ تربیتیافته تبدیل ساخت. در روزهایِ وداع با این معمارِ بزرگ، مروری بر دستاوردهایِ بینظیرِ او، تصویری روشن از عظمتِ راهی که پیمود، ترسیم میکند.
آقا جان؛ اینجا میدانِ جهادِ اقتصادی برای ساختن ایران آینده است
در آستانه وداع با پیکر مطهر «قائد شهید امت»، حضرت آیتاللهالعظمی سیدعلی خامنهای، قرارگاه بینالمللی سازندگی اباصالح المهدی(عج) با انتشار نامهای سرگشاده، بر دو راهبردِ اساسیِ خونخواهی تأکید کرده است: خونخواهیِ بیرونی در میدانِ مقاومت، و خونخواهیِ داخلی در جبههٔ اقتصاد و جهادِ سازندگی. این نامه، میثاقی است با آرمانهایِ آن شهیدِ والامقام برای ساختنِ ایرانِ قدرتمند.
از ماراتن «اسکارفهای بیاستفاده» تا خیابانهای بینظارت
آن روزها گشت ارشاد بود و حکم قانون؛ این روزها اما نظارتی در کار نیست. از خیابانهای تهران که «بیحجابی عادی» شده تا ماراتن کیش که با پوششهای کاملاً نامتعارف و بدون هیچ تذکری برگزار شد، وضعیت حجاب در کشور به نقطهای رسیده که حتی برخی مسئولان را به واکنش واداشته است. اما آیا این «عادیسازی»، یک تغییر اجتماعیِ طبیعی است یا حاصل «بیعملیِ مسئولان» در برابر هنجارشکنیهای سازمانیافته؟
امتی که برای آخرین دیدار برمیخیزد
تهران، نفسهایش را حبس کرده است. نه به خاطر هوای گرم تیر، که به خاطر سنگینی لحظاتی که در پیش است. از شنبه سیزدهم تیر، مصلیِ امام خمینی (ره)، قبلهگاه چشمانی خواهد شد که میخواهند برای آخرین بار، چهره پدر را ببینند. شهری که روزی با طنین صدایش جان میگرفت، حالا در سکوت، به استقبال وداعی میرود که شاید بینظیرترین وداع تاریخ این سرزمین باشد.
وقتی اتحاد ملی، قربانی عملکرد نسنجیده میشود
جنگ تمام شد، اما برخی خواص، بهجای نقد سازنده، با مواضع شتابزده و بدون راهبرد، وحدت را هدف گرفتهاند. پرسش این است: مگر بدون نقشه راه میتوان با استکبار جنگید؟ نبرد با ابرقدرتها، نیازمند تدبیر، صبر و پایبندی به اصول «عزت، حکمت و مصلحت» است؛ اصولی که برخی آن را نادیده میگیرند.









































































