به گزارش پایگاه خبری قرارگاه بینالمللی سازندگی اباصالح المهدی (عج)، پایههای ایرانِ جدید را امام خمینی(ره) ایجاد کرد، امّا امام شهید، آیتالله سیدعلی خامنهای، آن را تثبیت نمود. او ساختاری را بنا نهاد که این پرشِ تاریخی-تمدنی را زمینهسازی کرد؛ آن هم در دورهای که یک تمدنِ قدرتمند، برای سرکوب این کشور، در طی چند دهه، هر کاری میتوانست انجام دهد.
لایهٔ اوّل: از بنیانگذاری تا تثبیت؛ معماریِ یک تمدن
امام خمینی(ره) با انقلابِ اسلامی، طومارِ نظامِ شاهنشاهی را در هم پیچید و پایههایِ نظامی نوین را بر اساسِ «جمهوری اسلامی» بنا نهاد. امّا بنیانگذاری، تنها آغاز راه بود. تثبیتِ این نظام در برابرِ طوفانهایِ داخلی و خارجی، نیازمندِ معماریِ مستحکمتری بود. این رسالتِ بزرگ، بر دوشِ امام شهید، آیتالله سیدعلی خامنهای، قرار گرفت.
او در بیش از سه دهه رهبری خود، با تکیه بر اصولِ انقلاب و درکِ عمیق از معادلاتِ جهانی، ساختاری را پیریزی کرد که ایران را در برابرِ تمامِ تهدیداتِ داخلی و خارجی، مصون و مقاوم ساخت. در دورهای که یک تمدنِ قدرتمند (غرب به رهبریِ آمریکا) برای سرکوبِ این کشور، هر اهرمی را به کار گرفت—از جنگِ نظامی و تحریمهای اقتصادی تا جنگِ شناختی و عملیاتهایِ نرم—امام شهید، با اتکا به بصیرتِ راهبردیِ خویش، ایران را به یک «قدرتِ منطقهایِ شکستناپذیر» تبدیل کرد.
لایهٔ دوم: تربیتِ یک ملت؛ از «نمیترسد» تا «بصیرانه میفهمد»
فارغ از این ساختارِ مستحکم و قدرتِ ملیِ ساختهشده، امام شهید به تربیتِ این ملت نیز مشغول بود. او ملتی را تربیت کرد که نمیترسد؛ ملتی که به خدا تکیه دارد و با همین اتکال، به دنبالِ رویارویی با دشمنِ بسیار قدرتمند میرود. او مردمی را پرورش داد که مبعوث میشوند و بصیرانه، واقعیتِ تاریخی را در مییابند؛ ملتی مقاوم که فشارِ دشمن را برای آرمانهایِ والایش تحمل میکند و حتی به آن ضربهی متقابل میزند.
این تربیتِ عمیق، نه یک شعارِ سیاسی، که یک روشِ زندگیِ جمعی بود. ایرانی که امام شهید به میراث گذاشت، ایرانی است که در برابرِ تهدید، نه تنها عقبنشینی نمیکند، بلکه با قدرتِ تمام، در میدانِ نبردِ شناختی و اقتصادی و نظامی، قد علم میکند. نمونهی بارزِ این تربیت، حماسهی حضورِ میلیونیِ مردم در تشییعِ پیکرِ مطهرِ خودِ او بود؛ حماسهای که نشان داد ملتِ تربیتیافتهی او، حتی در سوگِ پدر، از مسیرِ آرمانهایِ خود منحرف نمیشود.
لایهٔ سوم: آیندهنگریِ بصیرانه؛ پیشبینیِ تغییرِ نظمِ جهانی
او نگاهی بصیرانه و آیندهنگر داشت که تغییرِ نظمِ جهانی را زودتر از دیگران تشخیص داده بود. در روزهایی که بسیاری از تحلیلگرانِ سیاسی، هنوز در چارچوبِ جهانِ تکقطبیِ تحتِ سلطهی آمریکا میاندیشیدند، او افولِ تدریجیِ این نظم و ظهورِ جهانِ چندقطبیِ جدید را پیشبینی میکرد. این دوراندیشیِ راهبردی، به او امکان داد تا ایران را برای نقشی بزرگتر در عرصهی جهانی آماده کند.
آینده، بیش از امروز، قدر و ارزشِ او را کشف و توصیف خواهد کرد. چراکه در آینده، دشمنی که با او و این کشور شده، بیشتر از امروز نمایان خواهد شد و در آن زمان، نسلهایِ بعدی، به خوبی خواهند فهمید که این مردِ بزرگ، در سختترین برهههایِ تاریخی، پرچمِ عزتِ ایران را بر دوش کشید و هرگز آن را بر زمین نگذاشت.
حرفِ آخر؛ افتخاری برای تاریخ
باید به ایرانی که او به میراث گذاشت، افتخار کرد. تاریخ نیز به او افتخار خواهد کرد. مردی که برخلافِ دروغهایِ بسیار، قلبی تپنده برای ایران داشت. او که با تمامِ فشارها و تهدیدها، هرگز از آرمانهایِ خویش دست نکشید و ایران را به قلههایِ عزت و اقتدار رساند. اینک، در آستانهی وداع با او، ما وظیفه داریم تا این میراثِ عظیم را پاس بداریم و راهِ او را، با همان بصیرت و مقاومت، ادامه دهیم.
