به گزارش پایگاه خبری قرارگاه بینالمللی سازندگی اباصالح المهدی(عج)، در روزهای اخیر، همزمان با تداوم رایزنیهای غیرمستقیم میان ایران و آمریکا از طریق میانجیهای منطقهای، مجموعهای از تحرکات دیپلماتیک و نظامی، فضای منطقه را در وضعیت «تنش کنترلشده» نگه داشته است. اخبار مربوط به تعطیلی یا محدود شدن فعالیت برخی سفارتخانهها و مراکز دیپلماتیک، اگرچه بهتنهایی نمیتواند نشانه قطعی وقوع یک تحول نظامی باشد، اما تصویری از نگرانی فزاینده نسبت به آینده تحولات ارائه میدهد.
🔍 ایران در موقعیت غافلگیرکننده نیست
در قلب این تحولات، یک واقعیت مهم وجود دارد: جمهوری اسلامی ایران در شرایط غافلگیری قرار ندارد. نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران کاملاً آماده و هوشیار هستند و تحرکات دشمن را بهصورت مستمر رصد میکنند. تجربه سالهای گذشته و بهویژه تحولات اخیر نشان داده است که قدرت بازدارندگی ایران صرفاً بر پایه تجهیزات نظامی تعریف نمیشود، بلکه مجموعهای از توانمندیهای دفاعی، اطلاعاتی، امنیتی و عملیاتی را دربرمیگیرد که امکان واکنش سریع و متناسب به تهدیدها را فراهم کرده است.
بنابراین، هرگونه محاسبه در واشنگتن که بر پایه تصور ضعف یا خستگی ایران شکل گرفته باشد، با واقعیتهای موجود فاصله دارد. ایران در عین پیگیری مسیرهای سیاسی و دیپلماتیک، ظرفیتهای دفاعی خود را حفظ کرده و اجازه نداده است که مذاکره به معنای کاهش آمادگی در میدان تلقی شود.
🗺️ راهبرد روشن تهران؛ دیپلماسی در کنار قدرت
منطق جمهوری اسلامی در این مرحله روشن است: دیپلماسی در کنار قدرت، نه دیپلماسی به جای قدرت. پیشنهادهای مطرحشده برای آتشبس را نیز باید در چارچوبی وسیعتر تحلیل کرد. ایران بهطور طبیعی از هر مسیری که به توقف تجاوز، کاهش تنش و تأمین امنیت مردم منجر شود استقبال میکند، اما تجربه نشان داده است که هر توافقی زمانی ارزشمند است که ضمانت اجرایی داشته باشد و به ابزاری برای تجدید قوا یا بازسازی توان طرف مقابل تبدیل نشود.
در طرف مقابل، آمریکا با یک معادله پیچیده روبهروست. ادامه فشار و تهدید ممکن است واشنگتن را به اهداف اعلامی خود نزدیک نکند و در عوض، خطر گسترش دامنه بحران را افزایش دهد. از سوی دیگر، پذیرش یک راهحل سیاسی نیز مستلزم آن است که آمریکا از بخشی از رویکردهای یکجانبه و زیادهخواهانه خود فاصله بگیرد؛ مسئلهای که تاکنون نشانههای روشنی از آن دیده نشده است.
🌊 تنگه هرمز؛ نقطه حساس معادله
در این میان، تنگه هرمز همچنان یکی از مهمترین نقاط حساس این معادله است. هرگونه تغییر در وضعیت امنیتی این آبراه، پیامدهایی فراتر از مرزهای منطقه خواهد داشت و میتواند بازار انرژی و اقتصاد جهانی را تحت تأثیر قرار دهد. همین واقعیت موجب شده است که بسیاری از بازیگران منطقهای و بینالمللی نسبت به افزایش تنش هشدار دهند و برای جلوگیری از گسترش بحران تلاش کنند.
با این حال، نباید فضای رسانهای و جنگ روانی را با واقعیت میدان اشتباه گرفت. در شرایطی که اخبار متناقض و روایتهای مختلف از تحولات منتشر میشود، مهمترین شاخص برای ارزیابی وضعیت، رفتار واقعی طرفین است. ایران نه از مسیر دیپلماسی خارج شده و نه میدان را رها کرده است. در حالی که کانالهای ارتباطی همچنان میتوانند برای کاهش تنش مورد استفاده قرار گیرند، نیروهای نظامی کشور نیز در آمادگی کامل به سر میبرند و هرگونه تحرک تهدیدآمیز را با هوشیاری دنبال میکنند.
💎 جمعبندی؛ انتخاب با واشنگتن است
اکنون انتخاب اصلی در برابر آمریکا قرار دارد؛ انتخاب میان پذیرش واقعیتهای جدید منطقه و ادامه سیاست فشار و تهدید. تهران نشان داده است که برای دفاع از امنیت و منافع ملی خود، هم ابزار مذاکره را میشناسد و هم ابزار بازدارندگی را. به همین دلیل، هرگونه تصمیم در واشنگتن باید بر اساس این واقعیت اتخاذ شود که ایران نه کشوری منزوی و منفعل، بلکه بازیگری است که در برابر تهدید آماده است و در برابر دیپلماسی نیز درهای گفتوگو را، در چارچوب منافع و عزت ملی، کاملاً نبسته است.
معادله امروز ایران ساده است: مسیر گفتوگو باز است، اما مسیر تهدید بیهزینه نیست. نیروهای مسلح ایران آماده و هوشیارند و همین آمادگی است که به دیپلماسی قدرت میدهد.
