در فرهنگ اصیل مهدویت، انتظار هرگز به معنای سکون، انفعال یا دست روی دست گذاشتن نیست. انتظار، روحی جاری در زندگی فردی و اجتماعی است که انسان را به مسئولیتپذیری، امید، تلاش و حرکت در مسیر تحقق ارزشهای الهی فرا میخواند. از همین رو، جامعه منتظر، جامعهای پویا، آگاه و متعهد است؛ جامعهای که […]
در فرهنگ اصیل مهدویت، انتظار هرگز به معنای سکون، انفعال یا دست روی دست گذاشتن نیست. انتظار، روحی جاری در زندگی فردی و اجتماعی است که انسان را به مسئولیتپذیری، امید، تلاش و حرکت در مسیر تحقق ارزشهای الهی فرا میخواند. از همین رو، جامعه منتظر، جامعهای پویا، آگاه و متعهد است؛ جامعهای که خود را برای استقبال از حکومت جهانی حضرت ولیعصر(عجلاللهتعالیفرجهالشریف) آماده میکند.
جامعه منتظر، پیش از آنکه چشم به آینده بدوزد، به اصلاح امروز میاندیشد. اعضای چنین جامعهای باور دارند که زمینهسازی برای ظهور، از اصلاح خویشتن آغاز میشود و به اصلاح خانواده، محله، شهر و امت اسلامی میانجامد. انتظار، انسان را از مسئولیتهای اجتماعی معاف نمیکند، بلکه بار مسئولیت او را سنگینتر میسازد.
یکی از مهمترین ویژگیهای جامعه منتظر، پایبندی به عدالت است. جامعهای که در برابر ظلم، تبعیض، فساد، دروغ و تضییع حقوق مردم سکوت کند، نمیتواند خود را منتظر حکومت عدل مهدوی بداند. انتظار حقیقی، انسان را به دفاع از مظلوم، مبارزه با فساد، رعایت حقوق دیگران و تلاش برای برقراری عدالت در حد توان خود فرا میخواند.
بصیرت و آگاهی نیز از ارکان جامعه منتظر است. عصر غیبت، دوران پیچیدهای است که فتنهها، جنگهای شناختی، تحریف حقیقت و عملیات رسانهای میتوانند مسیر حرکت جامعه را تغییر دهند. منتظر واقعی با شناخت معارف دینی، مطالعه، تفکر و حفظ قدرت تشخیص، اجازه نمیدهد حقیقت در غبار تبلیغات گم شود.
جامعه منتظر، جامعهای علممحور و پیشرو است. در روایات، حکومت حضرت مهدی(عج) دوران شکوفایی علم و عقل معرفی شده است؛ بنابراین، هر گامی در مسیر علمآموزی، نوآوری، پیشرفت و آبادانی، اگر در خدمت ارزشهای الهی باشد، میتواند بخشی از زمینهسازی ظهور تلقی شود. عقبماندگی، جهل و بیتفاوتی با روح انتظار سازگار نیست.
از سوی دیگر، وحدت و همدلی از مهمترین سرمایههای جامعه منتظر است. دشمنان همواره میکوشند با ایجاد اختلاف، جامعه اسلامی را از درون تضعیف کنند. منتظران واقعی، با حفظ برادری، همبستگی و پرهیز از تفرقه، زمینه اقتدار امت اسلامی را فراهم میکنند؛ زیرا حکومت جهانی حضرت مهدی(عج) بر پایه امت واحده شکل خواهد گرفت.
در چنین جامعهای، خدمت به مردم نیز عبادت محسوب میشود. رفع مشکلات نیازمندان، گسترش فرهنگ انفاق، حمایت از خانواده، تربیت نسل مؤمن، حفظ اخلاق در فضای عمومی و مسئولیتپذیری در قبال سرنوشت جامعه، همگی از نشانههای انتظار حقیقی است. منتظر واقعی، ظهور را از دیگران مطالبه نمیکند؛ بلکه خود را در برابر تحقق آرمانهای آن مسئول میداند.
جامعه منتظر، جامعهای امیدوار است. امید در فرهنگ مهدویت، خوشبینی سادهلوحانه نیست، بلکه ایمان به وعده قطعی خداوند است که سرانجام زمین به بندگان صالح خواهد رسید. این امید، جامعه را در برابر فشارها، تهدیدها و سختیها مقاوم میسازد و مانع از غلبه یأس و ناامیدی میشود.
در نهایت، جامعه منتظر، جامعهای است که از امروز، ویژگیهای حکومت مهدوی را در زندگی خود تمرین میکند؛ جامعهای که عدالت، اخلاق، علم، معنویت، وحدت و خدمت را به فرهنگ عمومی تبدیل میسازد. چنین جامعهای، نه تنها شایسته انتظار است، بلکه خود به یکی از زمینههای تحقق وعده بزرگ الهی، یعنی ظهور حضرت ولیعصر(عجلاللهتعالیفرجهالشریف)، تبدیل خواهد شد.
