مرحوم آیتالله العظمی سید شهابالدین مرعشی نجفی(ره) از برجستهترین مراجع تقلید شیعه در قرن چهاردهم هجری بود که عمر پربرکت خود را در راه حفظ میراث علمی و فرهنگی تشیع، ترویج معارف اهلبیت(ع) و تربیت شاگردان فراوان سپری کرد. نام این عالم بزرگ بیش از هر چیز با عشق به اهلبیت(ع)، احیای آثار اسلامی […]
مرحوم آیتالله العظمی سید شهابالدین مرعشی نجفی(ره) از برجستهترین مراجع تقلید شیعه در قرن چهاردهم هجری بود که عمر پربرکت خود را در راه حفظ میراث علمی و فرهنگی تشیع، ترویج معارف اهلبیت(ع) و تربیت شاگردان فراوان سپری کرد. نام این عالم بزرگ بیش از هر چیز با عشق به اهلبیت(ع)، احیای آثار اسلامی و اهتمام ویژه به فرهنگ مهدویت گره خورده است. در اندیشه و سیره آیتالله مرعشی نجفی، مسئله فرج و انتظار جایگاهی ممتاز داشت و همواره به عنوان یکی از مهمترین ارکان هویت شیعی مورد توجه قرار میگرفت.
آیتالله مرعشی نجفی معتقد بود که اعتقاد به حضرت ولیعصر(عج) یکی از بزرگترین سرمایههای معنوی شیعه است. از نگاه ایشان، انتظار فرج تنها یک باور اعتقادی نیست، بلکه عامل حیات، پویایی و امید در جامعه اسلامی است. شیعه در طول قرنها توانسته است با اتکا به همین اعتقاد، در برابر سختترین فشارها، ظلمها و فتنهها استقامت کند و هویت دینی خود را حفظ نماید.
این مرجع بزرگ جهان تشیع، توجه ویژهای به مسئله معرفت امام داشت. او معتقد بود که انتظار حقیقی بدون شناخت امام عصر(عج) معنا پیدا نمیکند. هرچه شناخت انسان نسبت به جایگاه ولایت و نقش حضرت مهدی(عج) در نظام آفرینش عمیقتر شود، بهره او از حقیقت انتظار نیز بیشتر خواهد شد. به همین دلیل، ایشان همواره طلاب، دانشجویان و عموم مردم را به مطالعه، تحقیق و تعمیق معرفت نسبت به معارف مهدوی توصیه میکرد.
یکی از ویژگیهای برجسته زندگی آیتالله مرعشی نجفی، اهتمام فراوان به دعا برای فرج بود. نقل شده است که ایشان در بسیاری از عبادات و مناجاتهای خود، توجه خاصی به حضرت ولیعصر(عج) داشت و دعا برای تعجیل در ظهور را از مهمترین وظایف مؤمنان میدانست. اما از نگاه او، دعا زمانی به حقیقت خود نزدیک میشود که با عمل و آمادگی همراه باشد.
آیتالله مرعشی نجفی بر این باور بود که منتظر واقعی نمیتواند نسبت به وظایف دینی و اجتماعی خود بیتفاوت باشد. انتظار در نگاه ایشان، انسان را به سوی تقوا، خدمت به مردم، دفاع از دین و حفظ ارزشهای اسلامی سوق میدهد. جامعهای که خواهان ظهور است، باید پیش از هر چیز در مسیر اصلاح اخلاقی و معنوی حرکت کند.
از دیگر محورهای مهم در اندیشه این عالم ربانی، پیوند میان انتظار و امید بود. او اعتقاد داشت که فرهنگ مهدویت بزرگترین عامل مقابله با یأس و ناامیدی در جوامع اسلامی است. مؤمنی که به ظهور حضرت مهدی(عج) ایمان دارد، هرگز در برابر مشکلات و سختیها احساس شکست نمیکند؛ زیرا میداند که آینده جهان به اراده الهی و حاکمیت صالحان تعلق دارد.
آیتالله مرعشی نجفی همچنین نسبت به تحریفها و برداشتهای نادرست از فرهنگ مهدویت حساس بود. او تأکید داشت که مسئله ظهور باید بر اساس قرآن، روایات معتبر و آموزههای اصیل اهلبیت(ع) تبیین شود و از هرگونه خرافهگرایی، افراطگرایی و ادعاهای بیاساس دور بماند. از نگاه ایشان، مهدویت مکتبی عقلانی، امیدبخش و تمدنساز است.
این مرجع بزرگ شیعه، عشق به اهلبیت(ع) را یکی از مهمترین راههای تقرب به حضرت ولیعصر(عج) میدانست. او معتقد بود که هرچه جامعه اسلامی در مسیر ولایتمداری، اخلاص و عمل به دستورات اهلبیت(ع) حرکت کند، به آرمانهای عصر ظهور نزدیکتر خواهد شد.
در یک جمعبندی میتوان گفت که فرج در نگاه آیتالله مرعشی نجفی(ره)، مفهومی عمیق و حیاتبخش است که با معرفت امام، محبت اهلبیت(ع)، امید به آینده، دعا، تقوا و مسئولیتپذیری اجتماعی پیوند خورده است. از منظر این مرجع بزرگ، انتظار حقیقی نه در شعار، بلکه در ایمان، عمل صالح و تلاش برای حفظ و گسترش ارزشهای اسلامی تجلی پیدا میکند.
این نگاه، انتظار را به یک مکتب تربیتی و تمدنی تبدیل میکند؛ مکتبی که شیعیان را در مسیر بندگی خداوند، خدمت به مردم و آمادگی برای استقبال از بزرگترین وعده الهی در تاریخ بشر هدایت میکند.
