رهبر معظم انقلاب اسلامی در پیام هفتهٔ وحدت، با اشاره به بی‌احترامی علنی و تعابیر زشت رؤسای استکبار نسبت به سران کشورهای اسلامی، حقیقتی تلخ را یادآوری کردند. از تشبیه عربستان به «گاو شیرده» تا توهین به بن سلمان و تهدید عمان به بمباران، همگی نشان از نگاه ابزاری و تحقیرآمیز آمریکا به متحدان خود دارد. این گزارش، نمونه‌هایی از این رفتار ریاکارانه را بازخوانی می‌کند و پیام آن را برای وحدت جهان اسلام واکاوی می‌نماید.

عراق در محور مقاومت عرصه‌ای متفاوت است؛ مقاومت در آن نه‌تنها علیه اشغال، بلکه علیه فروپاشی دولت و تهدید تکفیری معنا یافت. فتوای جهاد کفایی آیت‌الله سیستانی در ۲۰۱۴ بستر شکل‌گیری حشدالشعبی را فراهم کرد و این نهاد مردمی اکنون به یکی از ستون‌های امنیتی عراق و الگویی برای منطقه تبدیل شده است. دکتر عباس احدی، دبیرکل قرارگاه بین‌المللی سازندگی اباصالح المهدی(عج)، در این گفت‌وگو از ابعاد این تجربه و میراث شهید ابومهدی المهندس می‌گوید.

در شرایط حساس کنونی که کشور با ترکیبی از تهدیدات نظامی، اقتصادی و روانی مواجه است، محورهای کلیدی پیام رهبری، چارچوبی راهبردی برای حرکتِ جامعه ترسیم می‌کند. از تصویرِ دولتی که شایستهٔ تقدیر است تا تأکید بر انسجامِ اجتماعی به‌عنوان یک خطِّ قرمز، و از ضرورتِ روایتِ قوت و قدرت تا نگاهِ فراراهبردی به تعلیم و تربیت، همه در یک منظومهٔ فکریِ منسجم قرار گرفته‌اند. این گزارش، پنج محورِ اصلیِ این پیامِ راهبردی را واکاوی می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه این اصول می‌تواند مسیرِ حرکتِ جامعه را در برابرِ فشارهایِ بیرونی تعیین کند.

او افغانستانی بود، اما مرزهای جغرافیایی برایش معنایی نداشت. مهدی صابری، جوان ۲۵ سالهٔ لشکر فاطمیون، عشق به حضرت علی‌اکبر(ع) را چنان در دل داشت که نام آن حضرت را بر سرِ گروهانِ خود نهاد و در میدانِ نبرد با تروریست‌های تکفیری، هم فرمانده بود، هم رزمنده، هم امدادگر. او در ۱۳ اسفند ۱۳۹۳ در سوریه به شهادت رسید؛ اما پیش از آن، وصیتی از خود به جای گذاشت که با عبارت «یا علی‌اکبر لیلا» آغاز می‌شد. این گزارش، روایتِ زندگیِ فرمانده‌ای است که با وجودِ سنِ کم، چنان در میدان رشد کرد که پس از شهادتش، جای خالی‌اش برای یک مجموعهٔ بزرگِ نظامی و اعتقادی احساس شد.

۱۸ میلیارد مترمربع زمین دولتی - معادل سی برابر وسعت تهران - در اختیار سازمان ملی زمین و مسکن است. ارزشِ بالقوهٔ این داراییِ عظیم، بالغ بر ۹۰ هزار همت (هزار میلیارد تومان) برآورد می‌شود؛ رقمی که حدود شش برابر کل بودجهٔ کشور در سال ۱۴۰۵ است. با این حال، این ثروتِ خفته، سال‌هاست که در انجمادِ سیاست‌گذاری معطل مانده و نه تنها بحرانِ مسکن را حل نکرده، بلکه با تبدیل متقاضیان به تأمین‌کنندهٔ نقدینگی پروژه‌ها، فشارِ مضاعفی بر معیشتِ خانوارها وارد کرده است.

تاریخ، افقی روشن دارد و وعدهٔ غلبهٔ خیر و حق بر شر، در اشکال گوناگون در متون و اندیشه‌های دینی بازتاب یافته است. در اسلام، این امید در مفهوم «مهدویت» به صورتی روشن و منسجم‌تر بیان شده و حضرت ولی‌عصر(عج) به عنوان منجی موعود و برپاکنندهٔ عدالت جهانی شناخته می‌شود. در مسیحیت، بازگشت حضرت عیسی(ع) و تحقق نهایی ملکوت خداوند، و در یهودیت، ظهور ماشیح و عصر موعود، هر یک روایت‌هایی از این امید مشترک هستند. این گزارش، ابعادِ این باورِ عمیق را در سه سنتِ ابراهیمی واکاوی می‌کند.

جنگ، زمانی که از میدان نظامی خارج شود و خود را به پمپ‌بنزین، بازار انرژی، بودجه دولت و معیشت مردم برساند، دیگر صرفاً یک پروندهٔ سیاست خارجی نیست؛ به مسئله‌ای داخلی تبدیل می‌شود که می‌تواند آیندهٔ سیاسی یک دولت را نیز تحت تأثیر قرار دهد. مجموعه گزارش‌های اخیر رسانه‌های آمریکایی و غربی دربارهٔ وضعیت سوخت و اقتصاد آمریکا، در کنار انتقادهای فزاینده از راهبرد دولت ترامپ در قبال ایران، این واقعیت را برجسته کرده است که جنگِ فرسایشی در غرب آسیا، هزینه‌هایِ گزافی را بر اقتصادِ داخلیِ آمریکا تحمیل کرده و محبوبیتِ ترامپ را نیز به چالش کشیده است.

در روزهایی که برخی رسانه‌ها تنها بر نقاط ضعف تمرکز می‌کنند، گوشه‌هایی از ایران هستند که خبرهای خوبشان شنیده نشده می‌ماند. از افتتاح بزرگ‌ترین پروژهٔ زیست‌محیطی صنعت فولاد در خوزستان و پل ۱۴۰۰ متری عناقچه که ۵۳ کیلومتر از مسیر را کوتاه کرد، تا تولید آب صنعتی در پتروشیمی ایلام و کاهش یک میلیارد دلاری واردات با تولید محصولات راهبردی؛ اینها فقط بخشی از ۳۰ خبر امیدبخشی است که در هفتهٔ گذشته از گوشه‌وکنار ایران به گوش رسیده است. این گزارش، روایتی است از تلاشی که در سکوت خبرساز می‌شود.

۲۰ دی ۱۳۹۳، در منطقهٔ العویناتِ حومهٔ سامرا، تک‌تیراندازِ داعش، گلوله‌ای را به سینهٔ مردی نشانه گرفت که روزها پیش، لقبِ «شیر سامرا» را برای خودش به ارمغان آورده بود. مهدی نوروزی، فرماندهٔ عملیاتِ ویژهٔ سامرا، در همان لحظه به آرزویش رسید؛ اما پیش از آن، به‌قدری در میدان درخشیده بود که پس از شهادتش، نیروهایِ مقاومت، او را با همان لقب صدا می‌زدند. از کرمانشاه تا سامرا، از نوجوانیِ بسیجی تا فرماندهیِ عملیات‌هایِ حساس، او روایتِ مردی است که جهاد را از زندگیِ روزمره جدا نمی‌دانست و در واپسین لحظات، ذکرِ «یا حسین(ع)» و «یا زهرا(س)» بر لب داشت.