در روز چهارشنبه، ۱۷ تیرماه ۱۴۰۵، تشییع پیکر مطهر قائد شهید امت در عراق، با استقبالی روبه‌رو شد که تحلیلگران آن را نه یک مراسم، که «رفراندومی علیه سازش» و «مانوری قدرت ضداستکباری» توصیف کرده‌اند. رصد تحلیلی ۶ سکوی اصلی پیام‌رسان و شبکه‌های اجتماعی در این بازه، تصویری از یک حماسه‌ی فرامرزی را ترسیم می‌کند که در آن، پیوندهای عمیق ایمانی و تاریخی دو ملت ایران و عراق، به‌نمایش درآمد.

۱۸ آبان ۱۳۷۴، تهران، یک نوزادِ سید، چشمانش را به دنیا گشود. کسی نمی‌دانست که این کودکِ بیست ساله، روزی نام خود را در میان «جوان‌ترین شهید مدافع حرم ایران» ثبت خواهد کرد. سید مصطفی موسوی، دانشجوی رشته مکانیک دانشگاه آزاد تهران غرب، وقتی طعمِ عشق به اهل‌بیت(ع) را چشید، از کلاس‌های درس دل کند و به خاکریزهای دفاع از حضرت زینب(س) پیوست. او که می‌توانست با مدرک دانشگاهی‌اش، آینده‌ای درخشان برای خود بسازد، راهی را برگزید که در آن، «شهادت» بالاترین درجه بود.

«به نظر من، تفاهم‌نامه با ایران به پایان رسیده است.» این جمله را دونالد ترامپ در نشست سران ناتو بر زبان آورد و تمام تعهداتی را که هفته‌ها پیش امضا کرده بود، یک‌طرفه لغو کرد. حملات شبانه به ایران، لغو مجوز فروش نفت و اعلام پایان تفاهم، همه در یک روز رقم خورد تا بار دیگر ثابت شود اعتماد به آمریکا، جز خسارت و پشیمانی، بهره‌ای ندارد. این، همان حقیقتی است که رهبر معظم انقلاب با عبارت «علی‌الاصول» به آن اشاره کردند.

حماسه‌ی پانزدهم تیر در تهران، بزرگترین تشییع سرخ تاریخ را رقم زد. خروش میلیونی مردم، جهان را بهت‌زده کرد و آینه‌ای از یک رفراندوم بی‌سابقه برای وفاداری به نظام ولایی و آرمان‌های انقلاب اسلامی شد. این حضور، فراتر از وداع، یک حرکت تمدنیِ آینده‌ساز بود که در آن، خون‌خواهی و انتقام از قاتلان رهبر شهید، به عنوان اصلی‌ترین مطالبه‌ی مردمی فریاد شد. گفت‌وگوی ما با محسن امرایی، فرمانده قرارگاه اباصالح، روایتی است از این حماسه و مسیر پیشِ رو.

تشییع پیکر مطهر قائد شهید امت در شهر قم، بار دیگر معادله منحصربه‌فرد این شهر را در معرض دید ناظران داخلی و خارجی قرار داد. معادله‌ای که در آن، پیوندهای بنیادین تاریخی و مذهبی با گستره‌ی کم‌نظیر حضور مردمی، در هم تنیده می‌شود و حماسه‌ای می‌آفریند که نه در تهران، نه در مشهد و نه در هیچ جای دیگر، به این شکل و با این کیفیت تکرار نمی‌شود. این گزارش، نگاهی است به اضلاع این معادله‌ی تاریخی.

در دوران رهبری آیت الله خامنه ای، تغییرات زیادی در سیاست های داخلی و خارجی جمهوری اسلامی ایران به وقوع پیوست. آیت الله خامنه ای به عنوان یک رهبر مذهبی، نقش خود را در حفظ و تقویت اصول اسلام سیاسی و کاهش تنش ها در منطقه و جهان ایفا نمود. او به شدت به استقلال و عزت ملی اعتقاد داشت و همواره بر لزوم مقابله با نفوذ غرب به ویژه آمریکا در ایران و جهان اسلام تأکید می نمود.

مراسم وداع و تشییع پیکر مطهر قائد شهید امت، با حضور میلیونی ملت ایران، به یکی از بزرگ‌ترین رویدادهای تاریخی این سرزمین تبدیل شد. در این میان، قرارگاه بین‌المللی سازندگی اباصالح المهدی(عج) و موسسه فرهنگی هنری جنت‌آل‌نبی(ص) با برپایی موکبی در ورودی مصلای امام خمینی(ره) تهران، سهم خود را در خدمت‌رسانی به عزاداران این حماسه بی‌نظیر ایفا کردند. این گزارش، مروری است بر عملکرد و دستاوردهای این موکب در روزهای سوگواری و نیز افق‌های تازه همکاری‌های فراملی که در پی این رویداد رقم خورد.

تهران، دوشنبه ۱۵ تیر ۱۴۰۵. خورشید، گویی با شرم از تاباندن در این روز دشوار، پشت پرده‌ای از مه و غم پنهان شده بود. از ساعات ابتدایی صبح، خیابان‌های پایتخت، از میدان امام حسین تا میدان آزادی، به کریدوری از اشک و عشق تبدیل شد؛ کریدوری که در آن، میلیون‌ها انسان، با قلبی آکنده از اندوه و دلی لبریز از ارادت، برای آخرین بار، پیکر پدر را بدرقه کردند. این، روایتِ وداعی است که در آن، یک ملت، با تمامِ وجود، «بله»یِ خود را به راهی که او رفت، فریاد زد.

سخنرانی، ۳۷ سال، بیش از یک میلیون و پنجاه هزار کلمه. این، گنجینه‌ی واژگانیِ «قائد شهید امت» است؛ مردی که در بیش از سه دهه رهبری، هرگز از سخن گفتن با مردمش دست نکشید. «مردم»، «کار»، «کشور»، «اسلامی»، «ملت»، «امروز»، «ایران»، «اسلام»، «انقلاب»، «انجام»، «سال» و «دنیا»، دوازده کلمه‌ای هستند که بیش از هر واژه‌ی دیگری بر زبان ایشان جاری شده‌اند.