روزی یک جوان معمولی در جنوب تهران بود؛ پرانرژی، جسور و شوخ‌طبع. اما یک تحولِ درونی، مسیرِ زندگی‌اش را یک‌باره تغییر داد و او را از یک زندگیِ عادی به میدانِ جنگ در سوریه کشاند. مجید قربانخانی، جوانی که عاشقِ حضرت سیدالشهدا(ع) شده بود، در ۲۱ دیِ ۱۳۹۴ در منطقهٔ خان‌طومان به شهادت رسید و نامش در میانِ شهدایِ مدافعِ حرم، برایِ همیشه ماندگار شد. او که به لشکرِ فاطمیون پیوسته بود، پس از نزدیکِ پنج سال، پیکرش به تهران بازگشت و داستانِ زندگی‌اش - از یک جوانِ معمولی تا یک شهیدِ مدافعِ حرم - الگویی شد برایِ نسلی که جنگ را ندیده بود، اما در برابرِ تروریسمِ تکفیری، احساسِ مسئولیت کرد. این گزارش، روایتِ این تحولِ شگفت‌انگیز است.

در شبی که قرار بود آغاز یک زندگی مشترک باشد، آتش جنگ از آسمان فرود آمد. آمریکا که در میدان نظامی و جنگ‌های فرسایشی به بن‌بست رسیده است، این بار جنایت را به خانه‌های مردم کشاند؛ به مراسم عروسی در روستای کوهستک سیریک. اما ملت ایران، در خون شهدای خود، وحدتی دوباره یافت و پاسخ سپاه، کوبنده و بی‌درنگ بود. این گزارش، روایتی است از جنایت آمریکا و انتقامِ حق‌طلبانه‌ای که پایگاه‌های متجاوز را در اربیل به لرزه درآورد.

در روزهایی که هنوز غبار «جنگ ۱۲ روزه» و «جنگ رمضان» از چهره منطقه برطرف نشده و ملت ایران با سربلندی از دو آزمون بزرگ دفاعی و هویتی بیرون آمده است، نوجوانانی که در کنار مردم و نیروهای مسلح نقش‌آفرینی کردند، شایسته تقدیرند. همایش «رد پای روشن» با هدف تجلیل از همین نسل پای‌کارِ جهاد، همراه با رونمایی از مجموعه کتاب‌های امام‌زمان‌شناسیِ ویژه کودکان و نوجوانان، توسط قرارگاه بین المللی سازندگی اباصالح (عج) و با همکاری بخش فرهنگی مسجد مقدس جمکران و شهرداری ناحیه یک منطقه یک تهران برگزار شد.

او را «حیدر کرار» صدا می‌زدند؛ نامی که به‌خوبی نشان‌دهندهٔ روحیهٔ رزمی و شجاعتِ مثال‌زدنی‌اش در میدانِ نبرد بود. محمودرضا بیضایی، جوانی از تبریز که سال‌ها در مسیرِ دفاع، آموزشِ نظامی و فعالیت‌هایِ فرهنگی و اعتقادی گام برداشت، سرانجام در ۲۹ دیِ ۱۳۹۲، در منطقهٔ سیده‌زینب(س) در سوریه به شهادت رسید. او که در میانِ همرزمانش به تواضع، اخلاص و شجاعت شناخته می‌شد، نمونه‌ای از فرماندهانی بود که میانِ فرماندهی و رفاقت فاصله‌ای ایجاد نمی‌کردند و بی‌سروصدا، مسیرِ خود را تا شهادت پیمودند. این گزارش، روایتِ زندگیِ رزمنده‌ای است که نامش با سه واژه گره خورده: تبریز، حیدر کرار و حرمِ حضرت زینب(س).

وقتی از «وحدت» سخن گفته می‌شود، معمولاً ذهن‌ها به پرهیز از اختلاف سیاسی یا وحدت میان مذاهب اسلامی می‌رود؛ اما در منظومه فکری رهبر شهید انقلاب اسلامی حضرت آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای، وحدت مفهومی بسیار گسترده‌تر دارد. وحدت از نگاه ایشان، یک روش برای زندگی اجتماعی و یک ضرورت برای حرکت تاریخی ملت‌هاست؛ مسیری که از همدلی انسان‌ها آغاز می‌شود، در جامعه به همبستگی تبدیل می‌شود، در سطح ملت قدرت می‌سازد و در مقیاس جهان اسلام می‌تواند زمینه‌ساز شکل‌گیری یک تمدن نوین باشد. این گزارش، ابعاد مختلف این مفهوم راهبردی را از منظر بیانات رهبر شهید انقلاب اسلامی واکاوی می‌کند.

رهبر معظم انقلاب اسلامی در پیام هفتهٔ وحدت، با اشاره به بی‌احترامی علنی و تعابیر زشت رؤسای استکبار نسبت به سران کشورهای اسلامی، حقیقتی تلخ را یادآوری کردند. از تشبیه عربستان به «گاو شیرده» تا توهین به بن سلمان و تهدید عمان به بمباران، همگی نشان از نگاه ابزاری و تحقیرآمیز آمریکا به متحدان خود دارد. این گزارش، نمونه‌هایی از این رفتار ریاکارانه را بازخوانی می‌کند و پیام آن را برای وحدت جهان اسلام واکاوی می‌نماید.

عراق در محور مقاومت عرصه‌ای متفاوت است؛ مقاومت در آن نه‌تنها علیه اشغال، بلکه علیه فروپاشی دولت و تهدید تکفیری معنا یافت. فتوای جهاد کفایی آیت‌الله سیستانی در ۲۰۱۴ بستر شکل‌گیری حشدالشعبی را فراهم کرد و این نهاد مردمی اکنون به یکی از ستون‌های امنیتی عراق و الگویی برای منطقه تبدیل شده است. دکتر عباس احدی، دبیرکل قرارگاه بین‌المللی سازندگی اباصالح المهدی(عج)، در این گفت‌وگو از ابعاد این تجربه و میراث شهید ابومهدی المهندس می‌گوید.

در شرایط حساس کنونی که کشور با ترکیبی از تهدیدات نظامی، اقتصادی و روانی مواجه است، محورهای کلیدی پیام رهبری، چارچوبی راهبردی برای حرکتِ جامعه ترسیم می‌کند. از تصویرِ دولتی که شایستهٔ تقدیر است تا تأکید بر انسجامِ اجتماعی به‌عنوان یک خطِّ قرمز، و از ضرورتِ روایتِ قوت و قدرت تا نگاهِ فراراهبردی به تعلیم و تربیت، همه در یک منظومهٔ فکریِ منسجم قرار گرفته‌اند. این گزارش، پنج محورِ اصلیِ این پیامِ راهبردی را واکاوی می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه این اصول می‌تواند مسیرِ حرکتِ جامعه را در برابرِ فشارهایِ بیرونی تعیین کند.

او افغانستانی بود، اما مرزهای جغرافیایی برایش معنایی نداشت. مهدی صابری، جوان ۲۵ سالهٔ لشکر فاطمیون، عشق به حضرت علی‌اکبر(ع) را چنان در دل داشت که نام آن حضرت را بر سرِ گروهانِ خود نهاد و در میدانِ نبرد با تروریست‌های تکفیری، هم فرمانده بود، هم رزمنده، هم امدادگر. او در ۱۳ اسفند ۱۳۹۳ در سوریه به شهادت رسید؛ اما پیش از آن، وصیتی از خود به جای گذاشت که با عبارت «یا علی‌اکبر لیلا» آغاز می‌شد. این گزارش، روایتِ زندگیِ فرمانده‌ای است که با وجودِ سنِ کم، چنان در میدان رشد کرد که پس از شهادتش، جای خالی‌اش برای یک مجموعهٔ بزرگِ نظامی و اعتقادی احساس شد.