در رصد روزانه فضای مجازی، «هفتمین شب متوالی حملات آمریکا به زیرساخت‌های غیرنظامی و نظامی ایران، بسته شدن کامل تنگه هرمز و توقف تردد نفت‌کش‌ها، افزایش چشمگیر قیمت نفت و بنزین در بازارهای جهانی، روایت‌سازی معاندین از شکاف بین تهران و جنوب کشور، گمانه‌زنی‌ها درباره حمله زمینی و اشغال نقاط راهبردی، و افزایش هشدارها درباره شکل‌گیری اعتراضات صنفی و بی‌ثباتی داخلی» به محور اصلی روایت‌های سیاسی، امنیتی و اقتصادی تبدیل شده است.

در روزهایی که دشمن با هدف فلج‌سازی زیرساخت‌های حیاتی، پل‌ها و راه‌های جنوب کشور را هدف گرفته است，اما اراده ملی و تلاش جهادی، نه تنها اجازه توقف نداد، که با بازگشایی سریع مسیرهای جایگزین، ادامه تعمیرات اساسی سکوهای پارس جنوبی با تکیه بر توان داخلی و توافق راهبردی برای تأمین برق صنایع، ثابت کرد که ایرانِ مقاوم، در بحران‌ها نیز مسیر پیشرفت را گم نمی‌کند.

تاریخ، هیچ‌گاه ملتی را به این وسعت، در یک صف، برای دفاع از خاک خویش به صحنه ندیده است. ۳۱ میلیون و ۵۰۰ هزار «جانفدا»، نه یک آمار، که فریادی است از اعماق تاریخ؛ فریادی که از دلِ کویرها و کوه‌ها، از جنوب و شمال و غرب و شرق، یک‌صدا برمی‌خیزد و به دشمن می‌گوید: «ما همان ملتی هستیم که قرن‌هاست، جان را نذرِ این خاک کرده‌ایم». پویشِ «جانفدا»، بزرگ‌ترین لشکرِ مردمیِ جهان را رقم زد؛ لشکری که پیش از آنکه دشمن پا به خاکِ ایران بگذارد، در میدانِ حضور، صف‌آرایی کرده است.

در جنگی که دشمن برای تضعیف و تجزیه ایرانِ واحد به راه انداخته، جغرافیای مقاومت، نه در یک نقطه، که در تمامیِ پهنه‌ی این سرزمین گسترده است. اما اینک، در روزهای آغازینِ دورِ جدیدِ درگیری‌ها، مناطق جنوبِ کشور فرصتِ تازه‌ای برای درخششِ تاریخی یافته‌اند. این درخشش، نه یک پدیده‌ی محلی، که حلقه‌ای از یک زنجیره‌ی سراسریِ مقاومت است که در آن، هر منطقه، متناسب با نقش خود، سهمی در یکپارچگیِ ایران ایفا می‌کند. حال که دشمن در پیِ آن است که از «تفاوت»، «شکاف» بسازد، پاسخِ ایران، «هم‌زمانیِ حضور در همه‌ی جبهه‌ها» و «وحدتِ جغرافیایی» در دفاع است.

«در برابر متکبر، تکبر کن.» این جمله، نه یک شعار انقلابی، که عصاره منطق قرآنی و فلسفه سیاسی مقاومت است؛ منطقی که می‌گوید در برابر زورگویی، نه با التماس، که با صلابت باید پاسخ داد. در نظام هستی، متکبر جز زبان زور چیزی نمی‌فهمد و تنها «ایستادگی» است که می‌تواند او را از ادامه مسیر سلطه بازدارد. این قانون، در روابط فردی و نیز در مناسبات پیچیده بین‌المللی، به یک اندازه صادق است. گزارش پیش‌رو، تلاش دارد تا این اصل راهبردی را در بستر سیاست خارجی ایران و مواجهه با استکبار جهانی، واکاوی کند.

آن‌ها که در محاسبات خام خود، گمان می‌کردند با «حفظ آزادی کشتیرانی» می‌توانند بر هرمز مسلط شوند، اینک در اقدامی وامانده، به بمباران پل‌ها و جاده‌ها روی آورده‌اند. عملیات‌های هوایی شب‌گذشته علیه زیرساخت‌های مواصلاتی هرمزگان، پرده از یک نقشه‌ی راهبردی برمی‌دارد که در آن، دشمن به جای رویارویی مستقیم با قدرت دریایی ایران، به دنبال «فلج کردن» خطوط تدارکاتی و لجستیکِ پشتیبان این قدرت است. اما آنچه دشمن از آن غافل است، عمق راهبردی و مردمی‌ای است که هر ضربه‌ای بر زیرساخت، تنها بر عزم و اراده‌ی این ملت برای تداوم حاکمیت خود بر این آبراه حیاتی، خواهد افزود.

در رصد اقتصادی امروز، «نفت ۸۳ دلاری در پی محاصره دریایی ایران، افزایش قیمت خودروهای سایپا، ابلاغ لایحه اصلاح قانون مالیات‌های مستقیم برای عدالت مالیاتی، عضویت وزیر اقتصاد در هیئت امنای تأمین اجتماعی، گذار به حسابرسی هوشمند، تأکید بر آزادسازی تدریجی سهام عدالت، تشکیل صندوق بیمه جنگ، و هزینه ۶ میلیارد دلاری افزایش قیمت نفت برای ایرلاین آمریکایی» به محور اصلی روایت‌های اقتصادی و انرژی تبدیل شده است.

تحولات اخیر یک سؤال جدی را پیش روی نخبگان سیاسی کشور قرار داده است؛ وقتی آمریکا هم در توافقات گذشته و هم در تعهدات اخیر، پایبندی لازم را نشان نداده، آیا تکرار همان مسیر می‌تواند نتیجه‌ای متفاوت به همراه داشته باشد؟ پیام رهبر معظم انقلاب اسلامی به مناسبت تشییع و تدفین «آقای شهید ایران» را می‌توان از همین زاویه بازخوانی کرد؛ پیامی که نه یک توصیه اخلاقی، که یک تغییر در معادله امنیت ملی است؛ معادله‌ای که می‌گوید: ضامن امنیت ایران، تعهد دشمن نیست؛ قدرت ایران است.

نقض آتش‌بس از سوی آمریکا و عمل نکردن به تعهدات، بار دیگر این واقعیت را پیش روی افکار عمومی قرار داد که در مناسبات بین‌الملل، صرف توافق، تضمین‌کننده امنیت و منافع ملی نیست. تجربه‌های گذشته نیز نشان داده‌اند که توافق، زمانی ارزشمند است که با ضمانت اجرا، توازن قدرت و امکان مطالبه حقوق همراه باشد. در غیر این صورت، توافق می‌تواند به ابزاری برای خرید زمان یا اعمال فشارهای جدید تبدیل شود. پیام رهبر معظم انقلاب اسلامی به مناسبت تشییع و تدفین «آقای شهید ایران» را می‌توان در همین چارچوب تحلیل کرد؛ پیامی که اگرچه مستقیماً درباره مذاکرات یا آتش‌بس سخن نمی‌گوید، اما منطق حاکم بر آن روشن است: اقتدار ملی، حاصل اعتماد به دشمن نیست، بلکه نتیجه ایستادگی، انسجام ملی و حفظ قدرت بازدارندگی است.