واژه «انتظار» در نگاه نخست، ممکن است برای برخی به معنای چشم‌به‌راه ماندن و دست روی دست گذاشتن تعبیر شود؛ اما در فرهنگ اصیل شیعه، انتظار فرج مفهومی بسیار عمیق‌تر و پویاتر دارد. انتظار، نه سکون و انزوا، بلکه آمادگی دائمی برای ساختن خود، اصلاح جامعه و حرکت در مسیر تحقق ارزش‌های الهی است. از همین رو، می‌توان گفت که انتظار، نقطه آغاز مسئولیت‌پذیری مؤمنان است، نه پایان آن. در این گزارش، نگاهی داریم به این مفهوم راهبردی و نقش آن در شکل‌گیری جامعه‌ای آماده برای استقبال از حکومت عدل مهدوی.

پویا پورمعانی، رئیس کمیته هنرمندان انجمن ملی نخبگان علمی و فناوری ایران و مدیرعامل شرکت نگاه سینماگران پویا، به مناسبت فرارسیدن ۱۷ مردادماه، روز خبرنگار، پیام تبریکی صادر کرد.

مسئله فلسطین و مواجهه با رژیم صهیونیستی، یکی از ثابت‌ترین و پررنگ‌ترین محورهای منظومه فکری رهبر شهید انقلاب اسلامی حضرت آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای (ره) به شمار می‌رود. در نگاه ایشان، صهیونیسم صرفاً یک اختلاف سیاسی یا نزاعی مرزی نیست، بلکه مصداقی از تقابل میان «حق و باطل»، «عدالت و اشغالگری» و «اراده ملت‌ها و نظام سلطه» است. تحلیل مواضع ایشان درباره رژیم صهیونیستی را باید در چارچوب کلان اندیشه انقلاب اسلامی درباره استقلال ملت‌ها، مقابله با سلطه و حمایت از مظلومان بررسی کرد. این نوشتار، در جست‌وجوی مبانی این نگاه و نشانه‌های افول پروژه صهیونیستی در منظومه فکری رهبر شهید است.

هزار سال پیش، حکیم ابوالقاسم فردوسی در شاهنامه، تنها به حماسه‌سرایی از رستم و اسفندیار بسنده نکرد. او با نگاهی موشکافانه و آینده‌نگر، به یکی از بنیادی‌ترین ارکان هر تمدن پرداخت: «ارتش» و «نظام تأمین نیروهای مسلح». فردوسی در ابیات خود، نه تنها بر ضرورت وجود سپاهی نیرومند تأکید کرد، بلکه به‌خوبی ترسیم نمود که یک حکمرانِ عادل، چگونه باید به فکر معیشت، تجهیزات و روحیه سربازان خود باشد. از تأمین «درم» و «دستگاه» برای سپاهیان تا پاسداشت کیان ایران در برابر تهدیدات، همه و همه در شاهنامه به تصویر کشیده شده است. این گزارش، مروری است بر اندیشه‌های راهبردی فردوسی درباره ارتش‌داری و لزوم حمایت از نیروهای مسلح.

هدف دین در اندیشه اسلامی، صرفاً هدایت فردی انسان نیست، بلکه ساختن جامعه‌ای بر پایه ایمان، عدالت، علم، اخلاق و کرامت انسانی نیز از اهداف اساسی آن به شمار می‌رود. از همین رو، مفهوم تمدن نوین اسلامی در سال‌های اخیر به عنوان افقی برای حرکت جوامع اسلامی مطرح شده است؛ افقی که در آن، پیشرفت مادی با تعالی معنوی، علم با اخلاق و قدرت با عدالت همراه باشد. بسیاری از اندیشمندان انقلاب اسلامی، حرکت به سوی چنین تمدنی را زمینه‌ای برای آمادگی هرچه بیشتر جامعه در عصر غیبت می‌دانند. این گزارش، نگاهی دارد به مؤلفه‌های این تمدن و نسبت آن با فرهنگ انتظار.

سید محسن امرایی، فرمانده قرارگاه بین‌المللی سازندگی اباصالح المهدی(عج)، در پیامی به مناسبت ۱۷ مرداد، روز خبرنگار، ضمن گرامیداشت یاد و خاطره شهدای عرصه خبر و رسانه، به‌ویژه شهید محمود صارمی، بر نقش بی‌بدیل خبرنگاران متعهد در ارتقای آگاهی عمومی و صیانت از حقیقت در برابر موج تحریف و جنگ روایت‌ها تأکید کرد.

هفدهم مرداد ۱۳۷۷، مزارشریف در حال سقوط بود. طالبان به کنسولگری ایران حمله کرده بودند و محمود صارمی، خبرنگار ۳۰ ساله ایرنا، آخرین پیامش را فرستاد: «مزار شریف سقوط کرد. اینجا محل کنسولگری ایران است، من محمود صارمی هستم...» این آخرین خبری بود که او با قلم خود نوشت؛ لحظاتی بعد، با رگبار مستقیم نیروهای طالبان به شهادت رسید. شهادت او، نه تنها یک خبرنگار، بلکه هشت تن از کارکنان کنسولگری ایران را در گور دسته‌جمعی دفن کرد. به پاس این فداکاری، شورای فرهنگ عمومی، ۱۷ مرداد را به نام «روز خبرنگار» در تقویم ایران ثبت کرد. این، روایت خبرنگاری است که میان «خبر» و «مسئولیت» فاصله‌ای نمی‌دید و تا آخرین لحظه، قلم را رها نکرد.

انقلاب اسلامی ایران از نخستین روزهای پیروزی خود، با پدیده‌ای به نام «دشمنی نظام سلطه» روبه‌رو بوده است. این دشمنی نه به دلیل یک اختلاف مرزی، یک پرونده هسته‌ای یا یک مناقشه سیاسی، بلکه به سبب ماهیت استقلال‌طلب، عدالت‌خواه و ضدسلطه انقلاب اسلامی شکل گرفت. از همین رو، رهبر شهید انقلاب اسلامی حضرت آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای (ره)، «دشمن‌شناسی» را همواره یکی از ارکان اساسی حفظ انقلاب و شرط لازم برای تداوم پیشرفت کشور می‌دانستند.

عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان روز جمعه ۱۶ مرداد ۱۴۰۵، «توافق دفاعی مشترک مکه» را امضا کردند. پیمانی که بر اساس آن، هرگونه حمله مسلحانه علیه یکی از سه کشور، حمله علیه همه تلقی خواهد شد. اما این توافق در شرایطی امضا می‌شود که منطقه درگیر یکی از پیچیده‌ترین بحران‌های امنیتی خود است و پیش از آنکه پاسخگوی نیاز واقعی به امنیت باشد، می‌تواند به ابزاری برای فضاسازی سیاسی و افزایش سوءتفاهم تبدیل شود. تجربه نشان داده که امنیت پایدار با ائتلاف‌های کاغذی و وابستگی به قدرت‌های فرامنطقه‌ای تأمین نمی‌شود؛ امنیت زمانی شکل می‌گیرد که کشورهای منطقه به جای نسخه‌پیچی بیرونی، به سمت گفت‌وگو و اعتمادسازی درون‌منطقه‌ای حرکت کنند.