تحولات اخیر پیرامون جنگ ایران، تنگه هرمز را از یک آبراه راهبردی به یکی از مهم‌ترین میدان‌های نبرد سیاسی و رسانه‌ای میان تهران و واشنگتن تبدیل کرده است. اظهارات مقام‌ها و چهره‌های سیاسی آمریکا نشان می‌دهد که مسئله هرمز دیگر صرفاً یک موضوع نظامی یا کشتیرانی نیست، بلکه به معیاری برای سنجش میزان موفقیت راهبرد آمریکا در منطقه تبدیل شده است. از برنی سندرز که آشکارا جنگ را به افزایش قیمت سوخت مرتبط دانست تا چاک شومر که از هزینه‌های فزاینده آن سخن گفت، همگی نشانه‌هایی از یک واقعیتِ تلخ برای واشنگتن هستند: هرمز، به آینه‌ای برای نمایش محدودیت‌های قدرت آمریکا تبدیل شده است.

آینده جهان در نگاه کتاب‌های آسمانی، صرفاً ادامه بی‌پایان وضعیت موجود نیست. در متون ادیان ابراهیمی، تاریخ بشر افقی دارد که در آن حق، عدالت و نجات بر ظلم، فساد و تباهی غلبه خواهد کرد. هر یک از این کتاب‌ها این آینده را با زبان و چارچوب اعتقادی خاص خود ترسیم کرده‌اند، اما در کنار تفاوت‌های مهم، یک پیام مشترک دیده می‌شود: ظلم سرنوشت نهایی انسان نیست. از قرآن و وعده حاکمیت صالحان تا تورات و تصویر صلح‌آمیز اشعیا، و از انجیل و بازگشت مسیح تا کتاب مکاشفه و «آسمانی جدید و زمینی جدید»، همگی روایت‌هایی از یک حقیقتِ واحدند: تاریخ، پایانِ تاریکی نیست.

در روزهایی که هنوز غبار انقلاب بر چهره کشور نشسته و جنگ تحمیلی تازه آغاز شده بود، مردی از جنس مردم، سکان ریاست‌جمهوری را در دست گرفت. محمدعلی رجایی، معلمی که از قزوین برخاسته بود، سال‌ها پیش از آنکه رئیس‌جمهور شود، مبارزه، زندان و شکنجه را تجربه کرده بود و پس از انقلاب نیز در سخت‌ترین شرایط تاریخی کشور، مسئولیت را پذیرفت. ساده‌زیستی او نه یک شعار، که سبک زندگی‌اش بود؛ و خدمت به مردم را نه یک وظیفه، که یک امانت می‌دانست.

محور مقاومت را نمی‌توان فقط با نقشه‌ای از خاورمیانه توضیح داد. این محور، پیش از آنکه یک آرایش سیاسی و امنیتی باشد، حاصل شکل‌گیری یک باور مشترک است: اینکه ملت‌های منطقه می‌توانند در برابر تروریسم، اشغالگری و سلطه خارجی بایستند و امنیت و آینده خود را به قدرت‌های فرامنطقه‌ای واگذار نکنند. دکتر عباس احدی، دبیرکل قرارگاه بین‌المللی سازندگی اباصالح المهدی(عج)، در گفت‌وگویی اختصاصی از جایگاه عراق در این زنجیره، نقش حشدالشعبی و میراث شهید ابومهدی المهندس در معماری نظم نوین غرب آسیا می‌گوید.

شش ماه پس از آغاز جنگ با ایران، نشانه‌های فرسایش سیاسی و اجتماعی دولت دونالد ترامپ بیش از گذشته در فضای داخلی آمریکا نمایان شده است. مجموعه‌ای از اظهارات سیاستمداران، نتایج نظرسنجی‌ها و گزارش رسانه‌های این کشور نشان می‌دهد که جنگ، برخلاف محاسبات اولیه طراحان آن، صرفاً یک پرونده خارجی باقی نمانده و اکنون به موضوعی اثرگذار بر امنیت، اقتصاد و محبوبیت سیاسی دولت تبدیل شده است. از انتقادهای صریح سناتورها گرفته تا کاهش محبوبیت ترامپ به ۳۲ درصد و استفاده گسترده از تصاویر جعلیِ هوش مصنوعی، همگی روایتی از یک جنگِ فرسایشی را ترسیم می‌کنند که هزینه‌های آن، دیر یا زود، به داخل آمریکا بازگشته است.

روزی یک جوان معمولی در جنوب تهران بود؛ پرانرژی، جسور و شوخ‌طبع. اما یک تحولِ درونی، مسیرِ زندگی‌اش را یک‌باره تغییر داد و او را از یک زندگیِ عادی به میدانِ جنگ در سوریه کشاند. مجید قربانخانی، جوانی که عاشقِ حضرت سیدالشهدا(ع) شده بود، در ۲۱ دیِ ۱۳۹۴ در منطقهٔ خان‌طومان به شهادت رسید و نامش در میانِ شهدایِ مدافعِ حرم، برایِ همیشه ماندگار شد. او که به لشکرِ فاطمیون پیوسته بود، پس از نزدیکِ پنج سال، پیکرش به تهران بازگشت و داستانِ زندگی‌اش - از یک جوانِ معمولی تا یک شهیدِ مدافعِ حرم - الگویی شد برایِ نسلی که جنگ را ندیده بود، اما در برابرِ تروریسمِ تکفیری، احساسِ مسئولیت کرد. این گزارش، روایتِ این تحولِ شگفت‌انگیز است.

در شبی که قرار بود آغاز یک زندگی مشترک باشد، آتش جنگ از آسمان فرود آمد. آمریکا که در میدان نظامی و جنگ‌های فرسایشی به بن‌بست رسیده است، این بار جنایت را به خانه‌های مردم کشاند؛ به مراسم عروسی در روستای کوهستک سیریک. اما ملت ایران، در خون شهدای خود، وحدتی دوباره یافت و پاسخ سپاه، کوبنده و بی‌درنگ بود. این گزارش، روایتی است از جنایت آمریکا و انتقامِ حق‌طلبانه‌ای که پایگاه‌های متجاوز را در اربیل به لرزه درآورد.

در روزهایی که هنوز غبار «جنگ ۱۲ روزه» و «جنگ رمضان» از چهره منطقه برطرف نشده و ملت ایران با سربلندی از دو آزمون بزرگ دفاعی و هویتی بیرون آمده است، نوجوانانی که در کنار مردم و نیروهای مسلح نقش‌آفرینی کردند، شایسته تقدیرند. همایش «رد پای روشن» با هدف تجلیل از همین نسل پای‌کارِ جهاد، همراه با رونمایی از مجموعه کتاب‌های امام‌زمان‌شناسیِ ویژه کودکان و نوجوانان، توسط قرارگاه بین المللی سازندگی اباصالح (عج) و با همکاری بخش فرهنگی مسجد مقدس جمکران و شهرداری ناحیه یک منطقه یک تهران برگزار شد.

او را «حیدر کرار» صدا می‌زدند؛ نامی که به‌خوبی نشان‌دهندهٔ روحیهٔ رزمی و شجاعتِ مثال‌زدنی‌اش در میدانِ نبرد بود. محمودرضا بیضایی، جوانی از تبریز که سال‌ها در مسیرِ دفاع، آموزشِ نظامی و فعالیت‌هایِ فرهنگی و اعتقادی گام برداشت، سرانجام در ۲۹ دیِ ۱۳۹۲، در منطقهٔ سیده‌زینب(س) در سوریه به شهادت رسید. او که در میانِ همرزمانش به تواضع، اخلاص و شجاعت شناخته می‌شد، نمونه‌ای از فرماندهانی بود که میانِ فرماندهی و رفاقت فاصله‌ای ایجاد نمی‌کردند و بی‌سروصدا، مسیرِ خود را تا شهادت پیمودند. این گزارش، روایتِ زندگیِ رزمنده‌ای است که نامش با سه واژه گره خورده: تبریز، حیدر کرار و حرمِ حضرت زینب(س).