از سوگواری تا جامعهسازی پیام رهبر انقلاب چگونه «فلسفه تشییع شهید» را بازتعریف میکند؟
وقتی یک پیام، روایت دشمن را شکست پیام رهبر انقلاب؛ بازسازی روایت ملی در جنگ ادراکها
امام خمینی(ره) یک تمدنِ شکستناپذیر را بنا نهاد و امام شهید تثبیت کرد
ایرانِ امروز، ثمرهی یک فرآیندِ تاریخیِ دو مرحلهای است؛ مرحلهای که در آن، حضرت امام خمینی(ره) پایههایِ نوینِ این سرزمین را پیریزی کرد و مرحلهای که در آن، «قائد شهید امت»، آیتالله سیدعلی خامنهای، آن ساختار را به تمدنی استوار و یک ملتِ تربیتیافته تبدیل ساخت. در روزهایِ وداع با این معمارِ بزرگ، مروری بر دستاوردهایِ بینظیرِ او، تصویری روشن از عظمتِ راهی که پیمود، ترسیم میکند.
روایت رسانههای جهانی از بدرقه «قائد شهید امت»
در روزهایی که تهران نفسهایش را در سینه حبس کرده بود تا پدر را برای آخرین بار بدرقه کند، دوربینهای رسانههای جهان نیز بیوقفه بر این حماسهی بینظیر متمرکز شدند. از شبکههای خبری غربی که از «میلیونها نفر» در خیابانهای تهران گزارش میدادند تا تحلیلگرانی که این حضور را «پیامی سرکش به ترامپ» و «نمایشی از وحدت ملی» میخواندند، همه در یک نقطه اشتراک داشتند: وداع با «قائد شهید امت»، نه یک رویداد عادی، که صفحهای تازه در تاریخ معاصر ایران و جهان رقم زد.
امروز بیش از هر زمان، به وحدت و حضورِ هنرمندان در کنار ملت نیاز داریم
در آستانه یکی از بزرگترین رویدادهای تاریخی ایران، پویا پورمعانی، فیلمساز، رئیس کمیته هنرمندان انجمن ملی نخبگان ایران و مدیرعامل شرکت نگاه سینماگران پویا، با صدور پیامی از تمامی هنرمندان، اصحاب فرهنگ و هنر و عموم مردم برای حضور گسترده، منظم و باشکوه در آیین تشییع رهبر شهید انقلاب اسلامی دعوت کرد. این فراخوان، در شرایطی منتشر میشود که همه ارکان جامعه، خود را برای بدرقه «آقای شهید ایران» آماده میکنند.
وقتی «نظر دیگرِ» رهبری، بهانهای برای عبور از اصولِ دانسته میشود
در روزهای پس از تفاهم، پرسشی که در محافل سیاسی و رسانهای تکرار میشود، این است: «از کجا معلوم نظری که برخی منتقدان امروز دارند، همان “نظر دیگر” رهبر انقلاب باشد؟» این سؤال ساده، اما عمیق، ما را به یک حقیقت راهبردی رهنمون میکند: بله، یک «علیالاصول» در این میان هست که نمیدانیم چیست. اما در برابر این مجهول، یک سوی دیگر ماجرا پر از «علیالاصول»هایی است که میدانیم چیست. اصولی که بارها امام شهید و امام حاضر جامعه به ما گفتهاند و نمیشود با ظن و گمان فردی از آنها عبور کرد.
روایتی از سقوط اخلاقیِ آمریکا و اسرائیل
در تازهترین نمایش از سیرِ نزولیِ اخلاق سیاسیِ غرب، رئیسجمهور آمریکا و سفیرش در سرزمینهای اشغالی، بر سر این که کدام یک «علتِ وجودی» دیگری است، به منازعه پرداختهاند. این نزاعِ حقیرانه، پرده از حقیقتی آشکار برمیدارد: ماهیتِ پلیدِ هر دو رژیم، وابستگیِ متقابلِ آنها در اشغالگری و جنایت، و غفلتِ آنها از این حقیقت که فلسطین مظلوم، پیش و پس از این دو، باقی خواهد ماند.
مذاکره با آمریکا، ابزارِ تأمین منافع ملی است، نه عقبنشینی از آرمانها
پس از امضای تفاهمنامه با آمریکا، شبهات و دوقطبیهای گفتمانی، فضای سیاسی کشور را تحت تأثیر قرار داده است. برای بررسی این شبهات و تبیین نگاهِ عقلانیِ انقلاب به مذاکره با دشمن، با سیدکاظم بهبهانی، معاون فرهنگی قرارگاه بینالمللی سازندگی اباصالح(عج)، به گفتوگو نشستهایم.
مدیریت تنگه هرمز هرگز به عقب بازنمیگردد
جنگ ۴۰ روزه با تمام فراز و فرودهایش، یک واقعیت انکارناپذیر را برای همه بازیگران منطقهای و فرامنطقهای به اثبات رساند: تنگه هرمز، دیگر تنها یک گذرگاه دریایی نیست؛ بلکه یکی از مهمترین مؤلفههای قدرت ملی و بازدارندگی جمهوری اسلامی ایران است. در گفتوگو با محسن امرایی، فرمانده قرارگاه بینالمللی سازندگی اباصالح(عج)، از ابعاد راهبردی این تحول و چرایی غیرقابلبازگشت بودن آن پرسیدیم.
وقتی ایمان به ظهور، به میدان دفاع از مظلوم گره میخورد
شهید سید حسن نصرالله، دبیرکل فقید حزبالله لبنان، فرهنگ انتظار را نه دست روی دست گذاشتن، که مکتبی برای امید، عزت و مسئولیتپذیری میدانست. او که ایمان به حضرت ولیعصر(عج) را بزرگترین سرمایه معنوی ملتهای مسلمان در برابر ظلم و استکبار میخواند، مقاومت را نه یک راهبرد سیاسی، که بخشی از آمادگی برای ظهور و وظیفهای دینی در مسیر تحقق وعده الهی تفسیر میکرد.
انتظار، مدینه فاضله و تحقق حاکمیت انسان کامل
ابونصر فارابی، بنیانگذار فلسفه سیاسی در جهان اسلام، نخستین فیلسوفی بود که با روش عقلی به تبیین ضرورت وجود «رئیس اول» و جانشین او (امام) در مدینه فاضله پرداخت. او که دغدغه اصلیاش پیوند دین و فلسفه بود، در اندیشه خود، تصویری عمیق از حاکمیت انسان کامل ترسیم کرد؛ حاکمیتی که در آن، سعادت حقیقی انسان در گرو اتصال به عقل فعال و تحقق مدینهای آرمانی است. از این منظر، فرج در نگاه فارابی، نه یک رویدادِ ناگهانی، که غایتِ حرکت تکاملی جامعه بشری به سوی کمال و تحقق حاکمیتِ انسان کامل است.








































































