اعتقاد به ظهور حضرت ولیعصر(عجلاللهتعالیفرجهالشریف)، تنها ایمان به یک واقعه آینده نیست؛ بلکه پذیرش مسئولیتی بزرگ در زمان حال است. حکومت جهانی امام زمان(عج)، جامعهای بر پایه توحید، عدالت، علم، اخلاق و کرامت انسانی خواهد بود و طبیعی است که پذیرش چنین حکومتی، نیازمند انسانهایی آماده، آگاه و شایسته است. از همین رو، فرهنگ […]
اعتقاد به ظهور حضرت ولیعصر(عجلاللهتعالیفرجهالشریف)، تنها ایمان به یک واقعه آینده نیست؛ بلکه پذیرش مسئولیتی بزرگ در زمان حال است. حکومت جهانی امام زمان(عج)، جامعهای بر پایه توحید، عدالت، علم، اخلاق و کرامت انسانی خواهد بود و طبیعی است که پذیرش چنین حکومتی، نیازمند انسانهایی آماده، آگاه و شایسته است. از همین رو، فرهنگ انتظار، بیش از آنکه انسان را به آینده مشغول کند، او را به ساختن امروز فرا میخواند.
نخستین گام در این آمادگی، معرفت نسبت به امام زمان(عج) است. شناخت جایگاه، اهداف و رسالت آن حضرت، پایه همه حرکتهای مهدوی است. هرچه این شناخت عمیقتر باشد، محبت، اطاعت و پیروی از مسیر اهلبیت(ع) نیز استوارتر خواهد شد.
دومین گام، خودسازی و تهذیب نفس است. یاران حضرت مهدی(عج) انسانهایی باایمان، پاکدامن، صادق، شجاع و اهل تقوا هستند. کسی که در انتظار حکومت عدالت است، باید از امروز عدالت را در رفتار خود اجرا کند، از گناه دوری جوید، اخلاق نیکو را در زندگی جاری سازد و همواره در مسیر رشد معنوی گام بردارد.
علمآموزی و بصیرت نیز از ارکان آمادگی برای ظهور است. جامعه مهدوی، جامعهای آگاه و داناست. دشمنان حق همواره با تحریف، شبههافکنی و جنگ شناختی میکوشند ایمان مردم را تضعیف کنند. منتظر واقعی، با مطالعه، تفکر، شناخت معارف قرآن و اهلبیت(ع) و آگاهی از مسائل روز، قدرت تشخیص حق از باطل را در خود تقویت میکند.
یکی دیگر از مهمترین وظایف منتظران، عدالتخواهی و خدمت به مردم است. حکومت حضرت مهدی(عج)، حکومت عدالت است و کسانی شایسته یاری آن حضرت خواهند بود که خود نیز در حد توان، مدافع عدالت، حقوق مردم و کرامت انسانها باشند. کمک به نیازمندان، مبارزه با فساد، امانتداری، رعایت حقوق دیگران و احساس مسئولیت نسبت به جامعه، جلوههایی از این آمادگی است.
حفظ وحدت و همبستگی امت اسلامی نیز از الزامات زمینهسازی ظهور است. تفرقه، دشمنی و نزاع، امت را از آرمانهای مهدوی دور میکند. جامعه منتظر، جامعهای است که بر محور ایمان، اخوت و همدلی حرکت میکند و در برابر توطئههای دشمن برای ایجاد اختلاف هوشیار است.
از سوی دیگر، امید و استقامت ویژگی جداییناپذیر منتظران است. انتظار، انسان را از یأس و ناامیدی نجات میدهد و به او میآموزد که هیچ ظلمی پایدار نیست. منتظر واقعی، حتی در سختترین شرایط نیز به وعده الهی ایمان دارد و از تلاش برای اصلاح جامعه دست نمیکشد.
دعا برای تعجیل فرج، بهویژه خواندن دعای عهد، دعای ندبه، زیارت آل یاسین و دعای فرج، نیز از اعمال سفارششده در روایات است؛ اما این دعاها زمانی اثر تربیتی خود را نشان میدهند که با عمل، خودسازی و احساس مسئولیت همراه باشند.
در حقیقت، آمادگی برای حکومت جهانی امام زمان(عج)، تنها به معنای انتظار کشیدن نیست؛ بلکه به معنای ساختن انسانی مهدوی و جامعهای مهدوی است. هر گامی در مسیر تقویت ایمان، گسترش عدالت، افزایش آگاهی، خدمت به مردم، حفظ وحدت و مبارزه با فساد، گامی در مسیر زمینهسازی ظهور است.
منتظر واقعی، ظهور را صرفاً از خدا طلب نمیکند؛ بلکه میکوشد خود، خانواده و جامعهاش را شایسته استقبال از آن روز بزرگ سازد. چنین انتظاری، عبادت است؛ زیرا انسان را به حرکت، امید، مسئولیتپذیری و تلاش برای تحقق آرمانهای الهی فرا میخواند و او را در شمار زمینهسازان حکومت جهانی حضرت ولیعصر(عجلاللهتعالیفرجهالشریف) قرار میدهد.
