به گزارش پایگاه خبری قرارگاه بین المللی سازندگی اباصالح (عج)، مرحوم آیتالله محمدرضا مهدوی کنی(ره) از جمله شخصیتهای برجسته انقلاب اسلامی بود که عمر خود را در مسیر تعلیم، تربیت، خدمت به جامعه اسلامی و پاسداری از ارزشهای دینی سپری کرد. او علاوه بر جایگاه علمی و حوزوی، به عنوان یک استاد اخلاق و مدیر فرهنگی نیز شناخته میشد و همواره تلاش داشت معارف اسلامی را با نیازهای روز جامعه پیوند بزند. در نگاه این عالم وارسته، مسئله فرج و انتظار نیز نه یک مفهوم صرفاً احساسی، بلکه یک مسئولیت فردی و اجتماعی بود که باید در متن زندگی مسلمانان جریان داشته باشد.
آیتالله مهدوی کنی معتقد بود که اعتقاد به حضرت مهدی(عج) یکی از مهمترین عوامل امید، پویایی و استقامت در جامعه اسلامی است. جامعهای که به ظهور منجی الهی ایمان دارد، هرگز در برابر مشکلات و سختیها احساس بنبست نمیکند. این باور، به انسان میآموزد که آینده جهان در اختیار ظلم و فساد نخواهد ماند و وعده الهی درباره حاکمیت حق و عدالت سرانجام تحقق خواهد یافت.
اما از نگاه ایشان، انتظار فرج تنها به امیدواری محدود نمیشود. منتظر واقعی باید خود را برای یاری امام عصر(عج) آماده کند و این آمادگی از اصلاح فردی آغاز میشود. آیتالله مهدوی کنی در بسیاری از سخنان اخلاقی خود بر تهذیب نفس، تقوا، اخلاص، رعایت حقوق مردم و عمل به وظایف شرعی تأکید میکرد. این توصیهها در حقیقت بخشی از همان فرهنگ انتظار است؛ زیرا جامعهای که خواهان ظهور است، باید پیش از هر چیز در مسیر اصلاح خویش گام بردارد.
یکی از محورهای مهم در اندیشه این عالم بزرگ، مسئله مسئولیتپذیری اجتماعی بود. او باور داشت که مؤمن نمیتواند نسبت به سرنوشت جامعه خود بیتفاوت باشد. انتظار ظهور به معنای کنارهگیری از مشکلات و واگذاری همه امور به آینده نیست، بلکه به معنای تلاش برای اصلاح وضع موجود و نزدیک کردن جامعه به ارزشهای الهی است. از این رو، خدمت به مردم، تربیت نسل جوان، تقویت اخلاق عمومی و گسترش فرهنگ دینی را از وظایف مهم منتظران میدانست.
آیتالله مهدوی کنی همچنین بر نقش علم و تربیت در زمینهسازی برای فرج تأکید داشت. سالها مدیریت مراکز آموزشی و تربیتی، از جمله دانشگاه امام صادق(ع)، نشاندهنده اعتقاد عمیق او به ضرورت پرورش انسانهای مؤمن، آگاه و کارآمد بود. در نگاه او، جامعه منتظر باید از نیروهای صالح، متعهد و متخصص برخوردار باشد تا بتواند در مسیر تحقق آرمانهای اسلامی حرکت کند.
از سوی دیگر، ایشان همواره نسبت به برداشتهای سطحی و هیجانی از مسئله ظهور هشدار میداد. او معتقد بود که فرهنگ مهدویت باید بر پایه معرفت، عقلانیت و آموزههای اصیل دینی تبیین شود. انتظار حقیقی با خرافهگرایی، شتابزدگی در تحلیل حوادث و غفلت از وظایف روزمره سازگار نیست. منتظر واقعی کسی است که در هر شرایطی به تکلیف خود عمل کند و امید خود را به وعدههای الهی از دست ندهد.
در نگاه آیتالله مهدوی کنی، دعا برای فرج نیز جایگاه مهمی داشت، اما این دعا باید با عمل همراه باشد. کسی که برای ظهور دعا میکند، باید در زندگی خود نیز نشانههایی از آمادگی برای آن روز بزرگ داشته باشد؛ نشانههایی همچون صداقت، عدالتخواهی، مسئولیتپذیری و خدمت به مردم.
در یک جمعبندی میتوان گفت که فرج در نگاه آیتالله مهدوی کنی(ره)، مفهومی تربیتی، اخلاقی و اجتماعی است. انتظاری که با خودسازی، خدمت به جامعه، تربیت نسل مؤمن و پایبندی به ارزشهای اسلامی معنا پیدا میکند. از منظر او، بهترین راه برای نزدیک شدن به آرمان ظهور، ساختن انسان و جامعهای است که شایستگی حضور در عصر عدالت جهانی را داشته باشد.
این نگاه، انتظار را از یک آرزوی دوردست به یک وظیفه روزانه تبدیل میکند؛ وظیفهای که در آن هر فرد میتواند با اصلاح خود و خدمت به دیگران، سهمی در زمینهسازی برای تحقق بزرگترین وعده الهی داشته باشد.
