پیام ۲۶ تیر ۱۴۰۵ حضرت آیت‌الله العظمی خامنه‌ای درباره حماسه عظیم بدرقه «آقای شهید ایران»، متنی فراتر از یک بیانیه سیاسی بود. ایشان در مقام ولی امر مسلمین، همزمان حماسه ملت را تحلیل، ماهیت دشمن را افشا و مسیر آینده کشور را ترسیم کردند. برای درک عمیق‌تر این پیام با دکتر عباس احدی، دبیرکل قرارگاه سازندگی بین‌المللی اباصالح المهدی (عج) گفت‌وگو کرده‌ایم.

بیست و ششم تیرماه ۱۴۰۵، رهبر معظم انقلاب در پیامی راهبردی، ضمن تأکید بر «اتحاد مقدس»، خط‌کشی روشنی میان «نقد مشروع» و «تهمت ناروا» ترسیم کردند. پیامی که در آن، هم بر «اعتماد به مسئولان دلسوز در هر سه قوه» تأکید شده و هم از «برچسب‌زنی» و «تفرقه‌افکنی» به‌عنوانِ «روزنه‌ای برای نفوذ دشمن» یاد گردیده است. این نوشتار، تحلیلی است بر محورهای کلیدی این پیام و نسبت آن با رفتارهایِ وحدت‌شکنانه‌ای که متأسفانه در روزهای اخیر، از سوی برخی رسانه‌های به‌اصطلاح انقلابی، شاهد بودیم.

بیست و ششم تیرماه ۱۴۰۵، رهبرِ معظمِ انقلاب، در پیامی صریح و راهبردی، ضمنِ قدردانی از حماسه‌ی میلیونیِ ملت در تشییعِ قائدِ شهید، پرده از یک «حقیقتِ غیرقابل‌انکار» برداشتند: «امضایِ رئیس‌جمهورِ آمریکا، کاملاً بی‌ارزش و فاقدِ اعتبار است». این جمله، نه یک اظهارنظرِ سیاسیِ گذرا، که «جمع‌بندیِ نهاییِ» دهه‌ها تجربه‌ی ملتِ ایران در مواجهه با «شیطانِ بزرگ» است. پیامی که در آن، «حماسه‌ی ملت» و «خیانتِ دشمن»، در کنارِ هم، نقشه‌ی راهِ آینده را ترسیم می‌کنند.

در رصد اقتصادی امروز، «افزایش ۱۲ دلاری قیمت نفت در یک هفته و عبور از ۸۸ دلار، رشد ۳۱ درصدی عوارض واریزی برای توسعه و آبادانی کشور، تخریب کامل نیروگاه شعیبه کویت، بخشودگی ۹۸ درصدی جرایم پایانه‌های فروشگاهی، بازگشت مسیر ریلی بندرعباس به مدار پس از حمله، افزایش سهم بنادر شمالی در واردات کالاهای اساسی، فروش فوق‌العاده وانت سایپا، و مدیریت بازار نفت از دست ترامپ» به محور اصلی روایت‌های اقتصادی و انرژی تبدیل شده است.

سال ۱۴۰۴، آخرین سال حیات پربرکت «قائد شهید امت»، در تاریخ انقلاب اسلامی به عنوان نقطه‌ای عطف، ثبت خواهد شد. سالی که با شعار «سرمایه‌گذاری برای تولید» آغاز شد، در بحبوحه جنگ ۱۲ روزه و چهل‌روزه، فتنه‌های داخلی و تهدیدات خارجی، به «وصیت‌نامه‌ای راهبردی» برای یک ملت بدل گشت. در این سال، رهبر شهید، در هر نوبت، با بیاناتی صریح، هوشمندانه و راهبردی، نه تنها مواضع نظام را در برابر تهدیدات فزاینده تبیین کرد، بلکه نقشه راه آینده‌ی ملت ایران را نیز ترسیم نمود. مرور کلان این بیانات، نشان می‌دهد که آخرین سال رهبری ایشان، چگونه از «اقتصاد» و «وحدت» تا «هشیاری در برابر فتنه» و «هشدار به دشمن» را در بر می‌گیرد.

سلسله حملات اخیر دشمن به زیرساخت‌های جنوب کشور از پل‌ها و شبکه ریلی گرفته تا برج مراقبت و تأسیسات برق، نه یک حادثه منفصل، که برگ تازه‌ای از کتاب قطور دشمنی استکبار با اصل «پیشرفت» و «ثبات» ایران است. پرسش اساسی افکار عمومی این است که آیا این تحرکات نشانه اوج‌گیری توان دشمن است یا نمودار استیصال او در میدان‌های دیگر؟ آیا راهبرد جنگ زیرساختی می‌تواند اراده یک ملت زنده و بیدار را به زانو درآورد؟ برای تبیین ابعاد این نبرد پنهان و آشکار، با دکتر عباس احدی، تحلیلگر ارشد مسائل راهبردی و دفاعی، عضو پیشین کمیسیون مطالعات و کمیته فقهی و حقوقی مجمع تشخیص مصلحت نظام و عضو پژوهشکده مدیریت راهبردی دانشگاه و پژوهشگاه عالی دفاع ملی به گفت‌وگو نشستیم که پیشنهاد می‌کنیم این مصاحبه خواندنی را از دست ندهید.

در رصد روزانه فضای مجازی، «هفتمین شب متوالی حملات آمریکا به زیرساخت‌های غیرنظامی و نظامی ایران، بسته شدن کامل تنگه هرمز و توقف تردد نفت‌کش‌ها، افزایش چشمگیر قیمت نفت و بنزین در بازارهای جهانی، روایت‌سازی معاندین از شکاف بین تهران و جنوب کشور، گمانه‌زنی‌ها درباره حمله زمینی و اشغال نقاط راهبردی، و افزایش هشدارها درباره شکل‌گیری اعتراضات صنفی و بی‌ثباتی داخلی» به محور اصلی روایت‌های سیاسی، امنیتی و اقتصادی تبدیل شده است.

در روزهایی که دشمن با هدف فلج‌سازی زیرساخت‌های حیاتی، پل‌ها و راه‌های جنوب کشور را هدف گرفته است，اما اراده ملی و تلاش جهادی، نه تنها اجازه توقف نداد، که با بازگشایی سریع مسیرهای جایگزین، ادامه تعمیرات اساسی سکوهای پارس جنوبی با تکیه بر توان داخلی و توافق راهبردی برای تأمین برق صنایع، ثابت کرد که ایرانِ مقاوم، در بحران‌ها نیز مسیر پیشرفت را گم نمی‌کند.

تاریخ، هیچ‌گاه ملتی را به این وسعت، در یک صف، برای دفاع از خاک خویش به صحنه ندیده است. ۳۱ میلیون و ۵۰۰ هزار «جانفدا»، نه یک آمار، که فریادی است از اعماق تاریخ؛ فریادی که از دلِ کویرها و کوه‌ها، از جنوب و شمال و غرب و شرق، یک‌صدا برمی‌خیزد و به دشمن می‌گوید: «ما همان ملتی هستیم که قرن‌هاست، جان را نذرِ این خاک کرده‌ایم». پویشِ «جانفدا»، بزرگ‌ترین لشکرِ مردمیِ جهان را رقم زد؛ لشکری که پیش از آنکه دشمن پا به خاکِ ایران بگذارد، در میدانِ حضور، صف‌آرایی کرده است.