غیبت امام عصر(عجلاللهتعالیفرجهالشریف) به معنای تعطیلی مسئولیتهای شیعه نیست؛ بلکه آغاز دورهای از آزمون، بصیرت و مجاهدت است. اگرچه امام از دیدگان پنهان است، اما هدایت الهی همچنان در زندگی انسانها جاری است و شیعیان موظفاند با عمل به وظایف دینی، زمینهساز ظهور باشند. نخستین مسئولیت شیعه در عصر غیبت، شناخت صحیح امام زمان(عج) […]
غیبت امام عصر(عجلاللهتعالیفرجهالشریف) به معنای تعطیلی مسئولیتهای شیعه نیست؛ بلکه آغاز دورهای از آزمون، بصیرت و مجاهدت است. اگرچه امام از دیدگان پنهان است، اما هدایت الهی همچنان در زندگی انسانها جاری است و شیعیان موظفاند با عمل به وظایف دینی، زمینهساز ظهور باشند.
نخستین مسئولیت شیعه در عصر غیبت، شناخت صحیح امام زمان(عج) است. در روایات آمده است که کسی که امام زمان خویش را نشناسد، به مرگ جاهلیت از دنیا خواهد رفت. این شناخت، تنها دانستن نام و نسب امام نیست، بلکه معرفتی است که به اطاعت، محبت و پیروی عملی میانجامد.
دومین وظیفه، حفظ ایمان و تقوا در دوران فتنههاست. عصر غیبت، زمانهای است که شبهات فکری، هجمههای فرهنگی و وسوسههای گوناگون میتوانند انسان را از مسیر حق دور کنند. منتظر واقعی، با بصیرت، علم و استقامت، ایمان خود را حفظ میکند.
مسئولیت دیگر، تلاش برای اصلاح فرد و جامعه است. انتظار، سکون و انفعال نیست؛ بلکه حرکتی مستمر برای گسترش عدالت، اخلاق، خدمت به مردم، مبارزه با فساد و دفاع از مظلومان است. جامعهای که در آن ظلم، تبعیض و بیتفاوتی حاکم باشد، آمادگی پذیرش حکومت جهانی عدالت را نخواهد داشت.
دعا برای تعجیل فرج، انس با قرآن، عمل به احکام الهی، تقویت وحدت امت اسلامی، حمایت از جبهه حق و تربیت نسل مؤمن و آگاه نیز از وظایف مهم شیعیان در عصر غیبت است. هر اقدام نیکی که جامعه را به ارزشهای الهی نزدیک کند، گامی در مسیر زمینهسازی ظهور خواهد بود.
شیعه واقعی، منتظر منفعل نیست؛ او در هر زمان و هر جایگاه، خود را سرباز امام میداند و میکوشد با رفتار، گفتار و عمل خویش، تصویری از جامعه مطلوب مهدوی را به نمایش بگذارد.
از غیبت تا ظهور، مسیر شیعه، مسیر مسئولیت است؛ مسئولیت شناخت، خودسازی، جامعهسازی و امیدآفرینی. هرچه این مسئولیتها جدیتر گرفته شوند، جامعه به تحقق وعده بزرگ الهی و طلوع خورشید عدالت جهانی نزدیکتر خواهد شد.
