از عدالت نظری تا عدالت قابل مشاهده مستضعفین در مکتب انقلاب
روایتی از مفهوم مستضعف در اندیشه رهبر شهید انقلاب اسلامی نه قربانی تاریخ، که «ائمه و پیشوایان بالقوه عالم بشریت»
منجی؛ پاسخ آسمان به بنبستهای زمین
تاریخ بشر را میتوان تاریخ تلاش انسان برای رهایی از رنج، ظلم و بیعدالتی دانست. از نخستین روزهای زندگی اجتماعی تاکنون، انسان همواره در جستوجوی راهی برای رسیدن به امنیت، آرامش، عدالت و سعادت بوده است. تمدنها شکل گرفتهاند، حکومتها آمده و رفتهاند، اندیشههای گوناگون آزموده شدهاند و فناوری، افقهای تازهای را پیش روی بشر گشوده است؛ اما هنوز بسیاری از پرسشهای اساسی انسان بیپاسخ مانده و بسیاری از بنبستهای اخلاقی، اجتماعی و انسانی همچنان پابرجاست.
عاشورا؛ مدرسهای برای تربیت جامعه منتظر عدالت جهانی
عاشورا، نه یک حادثه که یک مکتب است؛ مکتبی که ایستادگی در برابر ظلم، بصیرت، مسئولیتپذیری و امید را به انسان آموخت. ظهور حضرت ولیعصر(عج) نیز وعدهی تحقق همان آرمانها در مقیاسی جهانی است. اگر عاشورا را نقطهی اوج نهضت حقطلبی در تاریخ اسلام بدانیم، ظهور را باید نقطهی اوج تحقق همان آرمانها در سراسر جهان بهشمار آوریم. این دو، از نظر اندیشه و هدف در امتداد یکدیگر قرار دارند و فرهنگ عاشورا، یکی از مهمترین بسترهای تربیت جامعهی منتظر و زمینهساز تحقق عدالت مهدوی است.
فریاد مشترک بشریت برای عدالت مهدوی
تصاویر ویرانی در غزه، اشک کودکانِ بیپناه، آوارگیِ خانوادهها در مناطق بحرانزده، و سکوتِ گاه و بیگاهِ مدعیانِ حقوق بشر، این پرسشِ بزرگ را در برابر افکار عمومی جهان قرار داده است: آیا بشر روزی طعمِ عدالتِ واقعی را خواهد چشید؟ پاسخ به این پرسش، در باورِ مؤمنان به فرهنگ مهدویت، در امیدی نهفته است که افقِ آیندهای عادلانه را ترسیم میکند؛ آیندهای که در آن، کرامتِ انسان، فارغ از هر قومیت، دین و مرزِ جغرافیایی، به رسمیت شناخته میشود. از غزه تا یمن، از لبنان تا فلسطین اشغالی، صدایِ تشنهگان عدالت، طنینانداز است و این فریاد، نویدبخشِ تحققِ وعدهای الهی است که در قرآن کریم، «وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ» (سوره انبیاء، آیه ۱۰۵) به آن اشاره شده است.
وعدهای برای جهانی سرشار از عدالت و کرامت
از آغاز آفرینش تاکنون، تاریخ بشر شاهد رخدادهای بزرگی بوده است؛ ظهور پیامبران، شکلگیری تمدنها، انقلابهای بزرگ و پیشرفتهای علمی. اما در میان همه این تحولات، فرهنگ مهدویت از حادثهای سخن میگوید که گستره تأثیر آن، تمام بشریت را دربر خواهد گرفت. حادثهای که نه متعلق به یک سرزمین، نه محدود به یک ملت و نه منحصر به یک دوره تاریخی است. آن حادثه، ظهور حضرت ولیعصر(عجلاللهتعالیفرجهالشریف) است؛ بزرگترین خبر تاریخ بشر که پایان عصر ظلم و آغاز عصر عدالت را نوید میدهد.
اربعین ۱۴۰۵؛ حماسهای به نیابت از قائد شهید
اربعین امسال، با همه اربعینهای پیشین تفاوت دارد. تفاوتهایی که نه فقط در تعداد زائران، که در عمق نیتها و گستره احساسات نمایان شده است. امسال، پای پیادهروی اربعین، بوی تازهای دارد؛ بوی «به نیابت از تو»... بوی دلتنگی برای پدری که رفت، اما راهش ماند. در این حماسه عظیم، زائران حسینی(ع)، با گامهای خود، عهدی دوباره با آرمانهای قائد شهید امت میبندند و عشق به اباعبدالله(ع) را با ارادت به «آقای شهید ایران» در هم میآمیزند.
از «الگوی سوم» تا «مدیر خانه و جامعه»
در روزگاری که جریانهای رسانهای جهانی، زن را میان دوگانههای «سنت یا مدرنیته» و «خانه یا جامعه» گرفتار کردهاند، بازخوانی اندیشه رهبر شهید انقلاب اسلامی، تصویری متفاوت، جامع و تمدنساز از جایگاه زن مسلمان ارائه میدهد. نگاهی که در آن، زن نه موجودی درجه دوم است و نه ابزاری برای مصرفگرایی و نمایش؛ بلکه انسانی کامل، دارای کرامت ذاتی و یکی از مهمترین ارکان ساخت جامعه اسلامی و تمدن نوین اسلامی است.
پنج جمله ماندگار و پنج روایت تحلیلی از جایگاه زن در منظومه فکری آیتالله خامنهای(ره)
در میان انبوه سخنرانیها و پیامهای رهبر شهید انقلاب اسلامی، یکی از محورهای پربسامد و عمیق، نگاه ایشان به «زن» و «جایگاه او در جامعه اسلامی» است. نگاهی که در آن، زن نه در حاشیه، که در متن و نه در انفعال، که در اوج نقشآفرینی قرار دارد. در سالهای اخیر، با گسترش گفتمانهای مختلف درباره هویت و حقوق زنان در ایران و جهان، بازخوانی بیانات رهبر شهید درباره این موضوع، بیش از هر زمان دیگری ضرورت یافته است. این گزارش، به مرور پنج جمله ماندگار از بیانات ایشان و پنج روایت تحلیلی برگرفته از منظومه فکری آن شهید والامقام میپردازد و جایگاه زنان را در گفتمان انقلاب اسلامی به تصویر میکشد.
چرا فرج، پایانِ تاریکی و آغازِ روشنایی است؟
تاریخ بشر، سرشار از فراز و نشیبهایی است که گاه انسان را در برابر پرسشی بزرگ قرار داده است: آیا ظلم و تاریکی سرنوشت نهایی جهان خواهد بود؟ آیا جنگ، بیعدالتی، تبعیض و رنج انسانها پایانی خواهد داشت؟ فرهنگ مهدویت، پاسخی روشن به این پرسشها میدهد: تاریکی هر اندازه طولانی باشد، سرانجام به طلوع خواهد رسید و تاریخ بشر به سوی تحقق عدالت و پیروزی حق حرکت خواهد کرد. این گزارش، روایتی است از این طلوعِ موعود و وظیفهی انسانها در شبِ طولانیِ انتظار.
چرا نام حضرت ولیعصر(عج) همچنان امیدآفرین است؟
در طول تاریخ، انسان همواره در جستوجوی امیدی بوده است که بتواند او را از تاریکی بحرانها عبور دهد و افقی روشن پیش رویش بگشاید. جنگها، ظلمها، شکستها، بیماریها و بحرانهای اجتماعی بارها زندگی بشر را با ناامیدی روبهرو کردهاند؛ اما در فرهنگ شیعه، باور به حضرت ولیعصر(عجلاللهتعالیفرجهالشریف) همچنان یکی از عمیقترین سرچشمههای امید به آینده است. نام امام زمان(عج)، یادآور این حقیقت است که وضعیت موجود، پایان تاریخ نیست و آینده میتواند بر پایه عدالت و معنویت شکل بگیرد.









































































