از عدالت نظری تا عدالت قابل مشاهده مستضعفین در مکتب انقلاب
روایتی از مفهوم مستضعف در اندیشه رهبر شهید انقلاب اسلامی نه قربانی تاریخ، که «ائمه و پیشوایان بالقوه عالم بشریت»
عراق، حماسهای فراتر از یک تشییع رقم زد
در روز چهارشنبه، ۱۷ تیرماه ۱۴۰۵، تشییع پیکر مطهر قائد شهید امت در عراق، با استقبالی روبهرو شد که تحلیلگران آن را نه یک مراسم، که «رفراندومی علیه سازش» و «مانوری قدرت ضداستکباری» توصیف کردهاند. رصد تحلیلی ۶ سکوی اصلی پیامرسان و شبکههای اجتماعی در این بازه، تصویری از یک حماسهی فرامرزی را ترسیم میکند که در آن، پیوندهای عمیق ایمانی و تاریخی دو ملت ایران و عراق، بهنمایش درآمد.
سید مصطفی موسوی؛ از کلاسهای دانشگاه تا خاکریزهای دفاع از حریم اهلبیت(ع)
۱۸ آبان ۱۳۷۴، تهران، یک نوزادِ سید، چشمانش را به دنیا گشود. کسی نمیدانست که این کودکِ بیست ساله، روزی نام خود را در میان «جوانترین شهید مدافع حرم ایران» ثبت خواهد کرد. سید مصطفی موسوی، دانشجوی رشته مکانیک دانشگاه آزاد تهران غرب، وقتی طعمِ عشق به اهلبیت(ع) را چشید، از کلاسهای درس دل کند و به خاکریزهای دفاع از حضرت زینب(س) پیوست. او که میتوانست با مدرک دانشگاهیاش، آیندهای درخشان برای خود بسازد، راهی را برگزید که در آن، «شهادت» بالاترین درجه بود.
از نماز آیتالله جوادیآملی در جمکران تا دریای جمعیت
تشییع پیکر مطهر قائد شهید امت در شهر قم، بار دیگر معادله منحصربهفرد این شهر را در معرض دید ناظران داخلی و خارجی قرار داد. معادلهای که در آن، پیوندهای بنیادین تاریخی و مذهبی با گسترهی کمنظیر حضور مردمی، در هم تنیده میشود و حماسهای میآفریند که نه در تهران، نه در مشهد و نه در هیچ جای دیگر، به این شکل و با این کیفیت تکرار نمیشود. این گزارش، نگاهی است به اضلاع این معادلهی تاریخی.
یک میلیون کلمه ای که نیممیلیون یک تمدن را بازسازی کرد
سخنرانی، ۳۷ سال، بیش از یک میلیون و پنجاه هزار کلمه. این، گنجینهی واژگانیِ «قائد شهید امت» است؛ مردی که در بیش از سه دهه رهبری، هرگز از سخن گفتن با مردمش دست نکشید. «مردم»، «کار»، «کشور»، «اسلامی»، «ملت»، «امروز»، «ایران»، «اسلام»، «انقلاب»، «انجام»، «سال» و «دنیا»، دوازده کلمهای هستند که بیش از هر واژهی دیگری بر زبان ایشان جاری شدهاند.
وقتی ایمان به ظهور، به میدان دفاع از مظلوم گره میخورد
شهید سید حسن نصرالله، دبیرکل فقید حزبالله لبنان، فرهنگ انتظار را نه دست روی دست گذاشتن، که مکتبی برای امید، عزت و مسئولیتپذیری میدانست. او که ایمان به حضرت ولیعصر(عج) را بزرگترین سرمایه معنوی ملتهای مسلمان در برابر ظلم و استکبار میخواند، مقاومت را نه یک راهبرد سیاسی، که بخشی از آمادگی برای ظهور و وظیفهای دینی در مسیر تحقق وعده الهی تفسیر میکرد.
انتظار، مدینه فاضله و تحقق حاکمیت انسان کامل
ابونصر فارابی، بنیانگذار فلسفه سیاسی در جهان اسلام، نخستین فیلسوفی بود که با روش عقلی به تبیین ضرورت وجود «رئیس اول» و جانشین او (امام) در مدینه فاضله پرداخت. او که دغدغه اصلیاش پیوند دین و فلسفه بود، در اندیشه خود، تصویری عمیق از حاکمیت انسان کامل ترسیم کرد؛ حاکمیتی که در آن، سعادت حقیقی انسان در گرو اتصال به عقل فعال و تحقق مدینهای آرمانی است. از این منظر، فرج در نگاه فارابی، نه یک رویدادِ ناگهانی، که غایتِ حرکت تکاملی جامعه بشری به سوی کمال و تحقق حاکمیتِ انسان کامل است.
شهید دکتر مصباحالهدی باقری کنی
در نخستین ساعات جنگ رمضان، هنگامی که رژیمهای آمریکا و صهیونیستی بیت رهبر شهید انقلاب را هدف قرار دادند، دکتر مصباحالهدی باقری کنی، استاد دانشگاه و موسس مرکز رشد دانشگاه امام صادق(ع)، در کنار همسر و دیگر اعضای خانواده به فیض شهادت نائل آمد. او که عمر خود را وقف تربیت نسل جوان و تحول نظام آموزشی کشور کرده بود، با شهادتش، نام خود را در شمار معلمان و مجاهدان ماندگار انقلاب اسلامی ثبت کرد.
وقتی تقوا، اخلاص و امید، هندسه انتظار را ترسیم میکند
در تاریخ معاصر تشیع، نام آیتالله سید احمد خوانساری(ره) با زهد، تقوا و سادهزیستی گره خورده است. اما آنچه این مرجع بزرگ را در میان مؤمنان ماندگار کرد، بیش از سخنان پرشمار، سیره عملی و بندگی خالصانهای بود که در آن، مسئله فرج و انتظار، نه یک بحث نظری، که یک حقیقت تربیتی و برنامهای برای حیات مؤمنانه معنا یافت.
فرماندهای راهبردی در عرصه عملیات نیروهای مسلح
اصفهان، ۲۳ خرداد ۱۴۰۴. سحرگاه، هنوز اذان صبح از گلدستههای مسجد امام(ره) بلند نشده بود که آسمان تهران، با انفجاری ددمنشانه، خونین شد. رژیم صهیونیستی، در اوج ناجوانمردی، خانهای را هدف گرفت که در آن، یک فرماندهِ ۶۳ ساله، در کنار همسر و فرزندش، آرام گرفته بود. سردار مهدی ربانی، آن که از سنگرهای خاکیِ دفاع مقدس تا عالیترین سطح فرماندهی عملیاتی کشور را پیموده بود، در آن صبح خونین، نه تنها خود، که عزیزترین همراهانش را نیز با خود به مهمانی خدا برد.









































































