به گزارش پایگاه خبری قرارگاه بین المللی سازندگی اباصالح (عج)، رژیم صهیونیستی با حمله به ضاحیه جنوبی بیروت تصور میکرد میتواند بار دیگر با ایجاد رعب و نمایش قدرت، معادلات منطقه را به سود خود تغییر دهد. تجربه سالهای گذشته نیز به این رژیم آموخته بود که با عملیاتهای محدود و ضربات نقطهای، هزینه چندانی پرداخت نخواهد کرد. اما این بار شرایط متفاوت بود.
پاسخ ایران نشان داد که دوران «بزن و فرار کن» برای رژیم صهیونیستی به پایان رسیده است. موشکهایی که به سمت سرزمینهای اشغالی شلیک شدند، تنها حامل مواد منفجره نبودند؛ آنها حامل پیامی روشن بودند: جمهوری اسلامی ایران نه تنها اراده پاسخ دارد، بلکه توان تحمیل اراده خود بر میدان را نیز در اختیار گرفته است.
اهمیت ماجرا در این است که ایران صرفاً به یک واکنش نمادین بسنده نکرد. تهران عملاً نشان داد که حاضر نیست در چارچوب معادلاتی که دشمن طراحی کرده حرکت کند. اگر تلآویو انتظار داشت در برابر هر اقدام خود تنها یک پاسخ محدود دریافت کند، این بار ایران خود تعیینکننده سطح و زمان پاسخ بود.
قدرت ایران در این نبرد بیش از هر چیز در حوزه بازدارندگی هوشمند آشکار شد. جمهوری اسلامی طی سالهای گذشته شبکهای از ظرفیتهای نظامی، اطلاعاتی و منطقهای ایجاد کرده که امروز آثار آن بیش از هر زمان دیگری نمایان است. از سواحل مدیترانه تا آبراههای راهبردی دریای سرخ، بازیگران همسو با محور مقاومت توان تأثیرگذاری بر معادلات امنیتی منطقه را دارند.
ورود یمن به صحنه تحولات و تهدید یکی از مهمترین مسیرهای تجارت جهانی، تنها بخشی از این واقعیت را آشکار کرد. پیامی که به جهان مخابره شد روشن بود: هرگونه بیثباتسازی منطقه میتواند دامنهای بسیار گستردهتر از محاسبات اولیه طراحان آن پیدا کند.
نکته مهمتر آن است که در پایان این رویارویی، سخن از توقف درگیری و آتشبس مطرح شد. در ادبیات نظامی، درخواست برای توقف نبرد زمانی مطرح میشود که ادامه آن با ریسکهای سنگین همراه باشد. همین مسئله نشان میدهد که پاسخ ایران توانسته محاسبات طرف مقابل را دستخوش تغییر کند.
امروز جمهوری اسلامی ایران تنها به عنوان یک قدرت منطقهای شناخته نمیشود؛ بلکه به بازیگری تبدیل شده است که توانایی شکلدهی به معادلات امنیتی غرب آسیا را دارد. قدرتی که نه از شعار، بلکه از ترکیب اراده سیاسی، توان نظامی، عمق راهبردی و حمایت مردمی سرچشمه میگیرد.
۱۶ ساعت اخیر بار دیگر این حقیقت را آشکار کرد که ایران در برابر فشار و تهدید، نه تنها عقبنشینی نمیکند، بلکه قادر است صحنه را به گونهای مدیریت کند که دشمن ناچار به بازنگری در محاسبات خود شود. این همان قدرتی است که طی سالهای گذشته ساخته شده و امروز آثار آن در میدان قابل مشاهده است؛ قدرتی که معادله را نمیپذیرد، بلکه معادله جدیدی مینویسد.
