شهید سید مجتبی علمدار از رزمندگان و جانبازان پرافتخار دوران دفاع مقدس و از چهرههای محبوب و اثرگذار فرهنگی و معنوی پس از جنگ است که نام او در میان مردم مازندران، بهویژه مردم ساری، با اخلاص، مداحی اهلبیت(ع)، روحیه جهادی و اخلاق نیکو گره خورده است. او اگرچه در دوران دفاع مقدس مسئولیتهای […]
شهید سید مجتبی علمدار از رزمندگان و جانبازان پرافتخار دوران دفاع مقدس و از چهرههای محبوب و اثرگذار فرهنگی و معنوی پس از جنگ است که نام او در میان مردم مازندران، بهویژه مردم ساری، با اخلاص، مداحی اهلبیت(ع)، روحیه جهادی و اخلاق نیکو گره خورده است. او اگرچه در دوران دفاع مقدس مسئولیتهای رسمی فرماندهی در سطح فرماندهان عالی جنگ نداشت، اما به واسطه حضور مؤثر در جبهه، روحیه معنوی، فعالیتهای فرهنگی و ارتباط عمیق با مردم، به یکی از چهرههای ماندگار نسل رزمندگان تبدیل شد.
شهید سید مجتبی علمدار در ۱۱ دی ۱۳۴۵ در شهر ساری و در خانوادهای مذهبی و عاشق اهلبیت(ع) دیده به جهان گشود. از دوران نوجوانی با مسجد، هیئتهای مذهبی و فرهنگ ایثار و شهادت انس گرفت و با آغاز جنگ تحمیلی، همچون بسیاری از جوانان آن دوران، راهی جبهههای نبرد شد. او در سالهای دفاع مقدس در یگانهای رزمی حضور یافت و در عملیاتهای مختلف شرکت کرد و در مسیر دفاع از انقلاب اسلامی و سرزمین ایران، بارها در معرض خطر و سختیهای میدان جنگ قرار گرفت.
پس از پایان جنگ نیز شهید علمدار مسیر خدمت فرهنگی و معنوی را ادامه داد. او در کنار فعالیتهای اجتماعی و بسیجی، به عنوان مداح اهلبیت(ع) شناخته شد و با صدای پرشور و محتوای عمیق خود، در زنده نگه داشتن فرهنگ عاشورا و یاد شهدا نقشآفرینی کرد. مجالس او تنها برنامههای مرثیهخوانی نبود، بلکه محلی برای تربیت معنوی جوانان، تبیین ارزشهای انقلاب اسلامی و تقویت روحیه ایثار و مقاومت بود.
یکی از مهمترین ویژگیهای شهید سید مجتبی علمدار، اخلاص، تواضع، مردمداری و توجه ویژه به تهذیب نفس بود. او با وجود سابقه حضور در جبهه و جایگاه اجتماعی، خود را از مردم جدا نمیدانست و همواره با فروتنی با دیگران رفتار میکرد. بسیاری از دوستان و نزدیکانش، او را انسانی اهل عبادت، مراقبت از نفس، خوشاخلاق و دلسوز معرفی کردهاند که تلاش داشت سبک زندگی شهدا را در رفتار روزمره خود زنده نگه دارد.
از جمله جلوههای معنوی زندگی این شهید، اهتمام ویژه او به نماز، دعا، توسل به اهلبیت(ع)، خدمت به مردم و مبارزه با نفس بود. دفترچههای خاطرات و دستنوشتههای باقیمانده از او، نشاندهنده دغدغه عمیقش برای رشد معنوی، دوری از گناه و حفظ اخلاص در مسیر خدمت است. او معتقد بود که پس از پایان جنگ نظامی، جبهه اصلی، مبارزه با نفس، حفظ ایمان و انتقال فرهنگ شهادت به نسلهای آینده است.
شهید علمدار همچنین در عرصه اجتماعی، تلاش زیادی برای کمک به جوانان، حل مشکلات مردم و ترویج فرهنگ بسیجی داشت. نگاه او به انقلاب اسلامی، نگاهی صرفاً سیاسی نبود، بلکه آن را یک مسیر تربیتی و اخلاقی میدانست که باید انسانهایی مؤمن، مسئول و فداکار تربیت کند.
سرانجام این رزمنده و مداح اهلبیت(ع) که سالها با آثار باقیمانده از جراحتهای دوران دفاع مقدس دستوپنجه نرم میکرد، در ۱۱ دی ۱۳۷۵، همزمان با سالروز تولدش، بر اثر عوارض ناشی از جانبازی به فیض شهادت نائل آمد. پیکر مطهر او پس از تشییعی باشکوه، در گلزار شهدای ساری آرام گرفت.
امروز نام شهید سید مجتبی علمدار، تنها یادآور یک رزمنده دفاع مقدس نیست؛ بلکه نماد پیوند جهاد، معنویت، مداحی اهلبیت(ع)، اخلاق و خدمت مردمی است. او نشان داد که فرهنگ شهادت تنها در میدان نبرد شکل نمیگیرد، بلکه در میدان خودسازی، خدمت به مردم و زنده نگه داشتن ارزشهای الهی نیز ادامه پیدا میکند.
