به گزارش پایگاه خبری قرارگاه بینالمللی سازندگی اباصالح المهدی (عج)، آیتالله ابراهیم امینی(ره) که سالها در حوزه تربیت دینی و خانواده فعالیت داشت، اعتقاد به حضرت ولیعصر(عجلاللهتعالیفرجهالشریف) را نه یک باور اعتقادی درباره آینده، که حقیقتی میدانست که باید در سبک زندگی انسان مؤمن اثر بگذارد. از نگاه ایشان، انتظار واقعی، انسان را به حرکت، تلاش، خودسازی و اصلاح اجتماعی دعوت میکند و نمیتواند به یک احساس درونی یا آرزوی بدون عمل محدود شود.
شناخت امام عصر(عج)؛ نخستین گام در مسیر انتظار
یکی از محورهای مهم اندیشه آیتالله امینی، ضرورت شناخت امام عصر(عج) بود. ایشان تأکید داشت که محبت به امام زمان(عج) باید همراه با معرفت باشد؛ زیرا شناخت جایگاه امامت، انسان را در مسیر صحیح بندگی خداوند قرار میدهد. مؤمنی که امام خود را بشناسد، در دوران غیبت نیز وظایف خویش را بهتر درک میکند و در برابر مشکلات و شبهات، استوارتر خواهد بود. ایشان در کتاب ارزشمند «دادگستر جهان» به این موضوع پرداخته و با استناد به آیات و روایات، نقش امام در هدایت جامعه را تبیین کرده است.
خانواده؛ سنگر تربیت نسل منتظر
آیتالله امینی(ره) بر نقش خانواده در پرورش نسل منتظر تأکید فراوان میکرد. از دیدگاه ایشان، تربیت فرزندانی مؤمن، اخلاقمدار، مسئولیتپذیر و آگاه، یکی از مهمترین وظایف والدین است. خانوادهای که در آن محبت اهلبیت(ع)، اخلاق، عبادت، صداقت و احترام به دیگران نهادینه شود، زمینه پرورش انسانهایی را فراهم میکند که شایستگی همراهی با آرمانهای مهدوی را دارند. ایشان در آثار تربیتی خود، همواره بر این نکته تأکید داشت که دینداری باید در عمل انسان آشکار شود و از این منظر، دعا برای فرج هنگامی ارزش واقعی پیدا میکند که با تلاش برای ساختن خویش، خانواده و جامعه همراه باشد.
اصلاح اخلاق و تهذیب نفس؛ نشانههای انتظار حقیقی
یکی دیگر از ویژگیهای نگاه آیتالله امینی به انتظار، توجه به اصلاح اخلاق و تهذیب نفس بود. ایشان معتقد بود که جامعه مهدوی، جامعهای بر پایه عدالت، تقوا و فضایل انسانی است؛ بنابراین، کسانی که خود را منتظر میدانند، باید از امروز برای اصلاح رفتار و شخصیت خویش تلاش کنند. مبارزه با هواهای نفسانی، رعایت حقوق مردم، تقویت اخلاص و انجام وظایف دینی، از مهمترین نشانههای انتظار حقیقی است. این نگاه، انتظار را به یک برنامهی عملی برای خودسازی و اصلاح اخلاق تبدیل میکند.
مسئولیت اجتماعی؛ وظیفه منتظران در عصر غیبت
آیتالله امینی بر این باور بود که انتظار فرج با مسئولیت اجتماعی همراه است. انسان منتظر نمیتواند نسبت به مشکلات جامعه بیتفاوت باشد، بلکه باید در حد توان برای گسترش خیر، کاهش آسیبها، کمک به دیگران و تقویت ارزشهای اسلامی تلاش کند. انتظار، انسان را از فردگرایی جدا کرده و او را نسبت به سرنوشت جامعه مسئول میسازد. ایشان با تأکید بر این که «جامعه مهدوی، جامعهای بر پایه عدالت، تقوا و فضایل انسانی است»، منتظران را به مشارکت فعال در اصلاح جامعه فرا میخواند.
امید؛ نیرویی برای صبر و استقامت
در نگاه آیتالله امینی(ره)، امید به آینده یکی از آثار مهم اعتقاد به مهدویت است. باور به ظهور حضرت مهدی(عج)، به انسان مؤمن میآموزد که ظلم و بیعدالتی پایان تاریخ نیست و وعده الهی درباره پیروزی حق و عدالت تحقق خواهد یافت. این امید، نیرویی برای صبر، استقامت و ادامه مسیر اصلاح فراهم میکند. ایشان در کتاب «دادگستر جهان» نیز به این موضوع پرداخته و با استناد به منابع دینی، آیندهای روشن را برای بشریت ترسیم کرده است.
جمعبندی؛ انتظار، ساختن امروز برای آیندهای روشنتر
در جمعبندی میتوان گفت که فرج در نگاه آیتالله ابراهیم امینی(ره)، حقیقتی زنده و اثرگذار در زندگی انسان مؤمن است؛ حقیقتی که با معرفت امام، خودسازی، تربیت نسل صالح، اخلاق، مسئولیت اجتماعی و امید به تحقق عدالت الهی معنا پیدا میکند. انتظار در این نگاه، نه نشستن برای آینده، بلکه ساختن انسان و جامعهای است که آمادگی پذیرش آن آینده روشن را داشته باشد. کسی که برای ظهور دعا میکند، باید خود را در مسیر ارزشهایی قرار دهد که حکومت حضرت ولیعصر(عج) بر پایه آنها شکل خواهد گرفت؛ و این، همان میراث ماندگار این فقیه وارسته برای جامعه منتظر است.
