دکتر عباس احدی: محور مقاومت، شبکه‌ای از تجربه‌های ماندگار است که امنیت منطقه را به اراده ملت‌ها گره زده است

روزی یک جوان معمولی در جنوب تهران بود؛ پرانرژی، جسور و شوخ‌طبع. اما یک تحولِ درونی، مسیرِ زندگی‌اش را یک‌باره تغییر داد و او را از یک زندگیِ عادی به میدانِ جنگ در سوریه کشاند. مجید قربانخانی، جوانی که عاشقِ حضرت سیدالشهدا(ع) شده بود، در ۲۱ دیِ ۱۳۹۴ در منطقهٔ خان‌طومان به شهادت رسید و نامش در میانِ شهدایِ مدافعِ حرم، برایِ همیشه ماندگار شد. او که به لشکرِ فاطمیون پیوسته بود، پس از نزدیکِ پنج سال، پیکرش به تهران بازگشت و داستانِ زندگی‌اش - از یک جوانِ معمولی تا یک شهیدِ مدافعِ حرم - الگویی شد برایِ نسلی که جنگ را ندیده بود، اما در برابرِ تروریسمِ تکفیری، احساسِ مسئولیت کرد. این گزارش، روایتِ این تحولِ شگفت‌انگیز است.

در روزهایی که هنوز غبار «جنگ ۱۲ روزه» و «جنگ رمضان» از چهره منطقه برطرف نشده و ملت ایران با سربلندی از دو آزمون بزرگ دفاعی و هویتی بیرون آمده است، نوجوانانی که در کنار مردم و نیروهای مسلح نقش‌آفرینی کردند، شایسته تقدیرند. همایش «رد پای روشن» با هدف تجلیل از همین نسل پای‌کارِ جهاد، همراه با رونمایی از مجموعه کتاب‌های امام‌زمان‌شناسیِ ویژه کودکان و نوجوانان، توسط قرارگاه بین المللی سازندگی اباصالح (عج) و با همکاری بخش فرهنگی مسجد مقدس جمکران و شهرداری ناحیه یک منطقه یک تهران برگزار شد.

او را «حیدر کرار» صدا می‌زدند؛ نامی که به‌خوبی نشان‌دهندهٔ روحیهٔ رزمی و شجاعتِ مثال‌زدنی‌اش در میدانِ نبرد بود. محمودرضا بیضایی، جوانی از تبریز که سال‌ها در مسیرِ دفاع، آموزشِ نظامی و فعالیت‌هایِ فرهنگی و اعتقادی گام برداشت، سرانجام در ۲۹ دیِ ۱۳۹۲، در منطقهٔ سیده‌زینب(س) در سوریه به شهادت رسید. او که در میانِ همرزمانش به تواضع، اخلاص و شجاعت شناخته می‌شد، نمونه‌ای از فرماندهانی بود که میانِ فرماندهی و رفاقت فاصله‌ای ایجاد نمی‌کردند و بی‌سروصدا، مسیرِ خود را تا شهادت پیمودند. این گزارش، روایتِ زندگیِ رزمنده‌ای است که نامش با سه واژه گره خورده: تبریز، حیدر کرار و حرمِ حضرت زینب(س).

در شرایط حساس کنونی که کشور با ترکیبی از تهدیدات نظامی، اقتصادی و روانی مواجه است، محورهای کلیدی پیام رهبری، چارچوبی راهبردی برای حرکتِ جامعه ترسیم می‌کند. از تصویرِ دولتی که شایستهٔ تقدیر است تا تأکید بر انسجامِ اجتماعی به‌عنوان یک خطِّ قرمز، و از ضرورتِ روایتِ قوت و قدرت تا نگاهِ فراراهبردی به تعلیم و تربیت، همه در یک منظومهٔ فکریِ منسجم قرار گرفته‌اند. این گزارش، پنج محورِ اصلیِ این پیامِ راهبردی را واکاوی می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه این اصول می‌تواند مسیرِ حرکتِ جامعه را در برابرِ فشارهایِ بیرونی تعیین کند.

او افغانستانی بود، اما مرزهای جغرافیایی برایش معنایی نداشت. مهدی صابری، جوان ۲۵ سالهٔ لشکر فاطمیون، عشق به حضرت علی‌اکبر(ع) را چنان در دل داشت که نام آن حضرت را بر سرِ گروهانِ خود نهاد و در میدانِ نبرد با تروریست‌های تکفیری، هم فرمانده بود، هم رزمنده، هم امدادگر. او در ۱۳ اسفند ۱۳۹۳ در سوریه به شهادت رسید؛ اما پیش از آن، وصیتی از خود به جای گذاشت که با عبارت «یا علی‌اکبر لیلا» آغاز می‌شد. این گزارش، روایتِ زندگیِ فرمانده‌ای است که با وجودِ سنِ کم، چنان در میدان رشد کرد که پس از شهادتش، جای خالی‌اش برای یک مجموعهٔ بزرگِ نظامی و اعتقادی احساس شد.

شش ماه پس از آغاز جنگ با ایران، نشانه‌های فرسایش سیاسی و اجتماعی دولت دونالد ترامپ بیش از گذشته در فضای داخلی آمریکا نمایان شده است. مجموعه‌ای از اظهارات سیاستمداران، نتایج نظرسنجی‌ها و گزارش رسانه‌های این کشور نشان می‌دهد که جنگ، برخلاف محاسبات اولیه طراحان آن، صرفاً یک پرونده خارجی باقی نمانده و اکنون به موضوعی اثرگذار بر امنیت، اقتصاد و محبوبیت سیاسی دولت تبدیل شده است. از انتقادهای صریح سناتورها گرفته تا کاهش محبوبیت ترامپ به ۳۲ درصد و استفاده گسترده از تصاویر جعلیِ هوش مصنوعی، همگی روایتی از یک جنگِ فرسایشی را ترسیم می‌کنند که هزینه‌های آن، دیر یا زود، به داخل آمریکا بازگشته است.

در شرایط حساس کنونی که کشور با ترکیبی از تهدیدات نظامی، اقتصادی و روانی مواجه است، محورهای کلیدی پیام رهبری، چارچوبی راهبردی برای حرکتِ جامعه ترسیم می‌کند. از تصویرِ دولتی که شایستهٔ تقدیر است تا تأکید بر انسجامِ اجتماعی به‌عنوان یک خطِّ قرمز، و از ضرورتِ روایتِ قوت و قدرت تا نگاهِ فراراهبردی به تعلیم و تربیت، همه در یک منظومهٔ فکریِ منسجم قرار گرفته‌اند. این گزارش، پنج محورِ اصلیِ این پیامِ راهبردی را واکاوی می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه این اصول می‌تواند مسیرِ حرکتِ جامعه را در برابرِ فشارهایِ بیرونی تعیین کند.

۱۸ میلیارد مترمربع زمین دولتی - معادل سی برابر وسعت تهران - در اختیار سازمان ملی زمین و مسکن است. ارزشِ بالقوهٔ این داراییِ عظیم، بالغ بر ۹۰ هزار همت (هزار میلیارد تومان) برآورد می‌شود؛ رقمی که حدود شش برابر کل بودجهٔ کشور در سال ۱۴۰۵ است. با این حال، این ثروتِ خفته، سال‌هاست که در انجمادِ سیاست‌گذاری معطل مانده و نه تنها بحرانِ مسکن را حل نکرده، بلکه با تبدیل متقاضیان به تأمین‌کنندهٔ نقدینگی پروژه‌ها، فشارِ مضاعفی بر معیشتِ خانوارها وارد کرده است.

جنگ، زمانی که از میدان نظامی خارج شود و خود را به پمپ‌بنزین، بازار انرژی، بودجه دولت و معیشت مردم برساند، دیگر صرفاً یک پروندهٔ سیاست خارجی نیست؛ به مسئله‌ای داخلی تبدیل می‌شود که می‌تواند آیندهٔ سیاسی یک دولت را نیز تحت تأثیر قرار دهد. مجموعه گزارش‌های اخیر رسانه‌های آمریکایی و غربی دربارهٔ وضعیت سوخت و اقتصاد آمریکا، در کنار انتقادهای فزاینده از راهبرد دولت ترامپ در قبال ایران، این واقعیت را برجسته کرده است که جنگِ فرسایشی در غرب آسیا، هزینه‌هایِ گزافی را بر اقتصادِ داخلیِ آمریکا تحمیل کرده و محبوبیتِ ترامپ را نیز به چالش کشیده است.

مجموعه‌ای از گزارش‌ها و تحلیل‌های منتشرشده در رسانه‌ها و محافل فکری آمریکا، تصویری متفاوت از آنچه واشنگتن در سال‌های گذشته دربارهٔ جایگاه خود در غرب آسیا ترسیم می‌کرد ارائه می‌دهد؛ تصویری که در آن، حضور نظامی آمریکا در منطقه با افزایش هزینه‌ها، کاهش دستاوردهای راهبردی و حتی پیامدهای سیاسی و اقتصادی در داخل این کشور همراه شده است. از تحلیلِ فارین‌افرز دربارهٔ ضرورت خروج کامل نیروهای آمریکایی از خاورمیانه تا اظهاراتِ کریس هجز دربارهٔ شکستِ سیاستِ «فشار حداکثری»، همگی نشانه‌هایی از یک تغییرِ راهبردیِ بزرگ در محاسباتِ واشنگتن هستند. این گزارش، نگاهی است به پیامدهایِ حضورِ فرسایشیِ آمریکا در منطقه و تناقضی که سیاستمدارانِ کاخ‌سفید با آن دست‌به‌گریبان‌اند: آیا ادامهٔ حضور در خاورمیانه، ارزشِ هزینه‌هایِ سنگینِ آن را دارد؟

آینده جهان در نگاه کتاب‌های آسمانی، صرفاً ادامه بی‌پایان وضعیت موجود نیست. در متون ادیان ابراهیمی، تاریخ بشر افقی دارد که در آن حق، عدالت و نجات بر ظلم، فساد و تباهی غلبه خواهد کرد. هر یک از این کتاب‌ها این آینده را با زبان و چارچوب اعتقادی خاص خود ترسیم کرده‌اند، اما در کنار تفاوت‌های مهم، یک پیام مشترک دیده می‌شود: ظلم سرنوشت نهایی انسان نیست. از قرآن و وعده حاکمیت صالحان تا تورات و تصویر صلح‌آمیز اشعیا، و از انجیل و بازگشت مسیح تا کتاب مکاشفه و «آسمانی جدید و زمینی جدید»، همگی روایت‌هایی از یک حقیقتِ واحدند: تاریخ، پایانِ تاریکی نیست.

در روزهایی که هنوز غبار انقلاب بر چهره کشور نشسته و جنگ تحمیلی تازه آغاز شده بود، مردی از جنس مردم، سکان ریاست‌جمهوری را در دست گرفت. محمدعلی رجایی، معلمی که از قزوین برخاسته بود، سال‌ها پیش از آنکه رئیس‌جمهور شود، مبارزه، زندان و شکنجه را تجربه کرده بود و پس از انقلاب نیز در سخت‌ترین شرایط تاریخی کشور، مسئولیت را پذیرفت. ساده‌زیستی او نه یک شعار، که سبک زندگی‌اش بود؛ و خدمت به مردم را نه یک وظیفه، که یک امانت می‌دانست.

محور مقاومت را نمی‌توان فقط با نقشه‌ای از خاورمیانه توضیح داد. این محور، پیش از آنکه یک آرایش سیاسی و امنیتی باشد، حاصل شکل‌گیری یک باور مشترک است: اینکه ملت‌های منطقه می‌توانند در برابر تروریسم، اشغالگری و سلطه خارجی بایستند و امنیت و آینده خود را به قدرت‌های فرامنطقه‌ای واگذار نکنند. دکتر عباس احدی، دبیرکل قرارگاه بین‌المللی سازندگی اباصالح المهدی(عج)، در گفت‌وگویی اختصاصی از جایگاه عراق در این زنجیره، نقش حشدالشعبی و میراث شهید ابومهدی المهندس در معماری نظم نوین غرب آسیا می‌گوید.

شش ماه پس از آغاز جنگ با ایران، نشانه‌های فرسایش سیاسی و اجتماعی دولت دونالد ترامپ بیش از گذشته در فضای داخلی آمریکا نمایان شده است. مجموعه‌ای از اظهارات سیاستمداران، نتایج نظرسنجی‌ها و گزارش رسانه‌های این کشور نشان می‌دهد که جنگ، برخلاف محاسبات اولیه طراحان آن، صرفاً یک پرونده خارجی باقی نمانده و اکنون به موضوعی اثرگذار بر امنیت، اقتصاد و محبوبیت سیاسی دولت تبدیل شده است. از انتقادهای صریح سناتورها گرفته تا کاهش محبوبیت ترامپ به ۳۲ درصد و استفاده گسترده از تصاویر جعلیِ هوش مصنوعی، همگی روایتی از یک جنگِ فرسایشی را ترسیم می‌کنند که هزینه‌های آن، دیر یا زود، به داخل آمریکا بازگشته است.

روزی یک جوان معمولی در جنوب تهران بود؛ پرانرژی، جسور و شوخ‌طبع. اما یک تحولِ درونی، مسیرِ زندگی‌اش را یک‌باره تغییر داد و او را از یک زندگیِ عادی به میدانِ جنگ در سوریه کشاند. مجید قربانخانی، جوانی که عاشقِ حضرت سیدالشهدا(ع) شده بود، در ۲۱ دیِ ۱۳۹۴ در منطقهٔ خان‌طومان به شهادت رسید و نامش در میانِ شهدایِ مدافعِ حرم، برایِ همیشه ماندگار شد. او که به لشکرِ فاطمیون پیوسته بود، پس از نزدیکِ پنج سال، پیکرش به تهران بازگشت و داستانِ زندگی‌اش - از یک جوانِ معمولی تا یک شهیدِ مدافعِ حرم - الگویی شد برایِ نسلی که جنگ را ندیده بود، اما در برابرِ تروریسمِ تکفیری، احساسِ مسئولیت کرد. این گزارش، روایتِ این تحولِ شگفت‌انگیز است.

در نخستین گام از رقابت‌های جام‌جهانی ۲۰۲۶، تیم ملی فوتبال ایران در لس‌آنجلس آمریکا به مصاف نیوزیلند رفت و در دیداری حماسی، دو بار از پسِ گل زد و به تساوی ۲-۲ دست یافت. نمایشی از غیرت، وحدت و روحیه جهادی که بار دیگر ثابت کرد ملت ایران در سخت‌ترین شرایط هم هرگز تسلیم نمی‌شود.

در حالی که آمریکا میزبان جام جهانی با کارشکنی در صدور ویزا و بلوکه کردن درآمد بلیط‌ها، تلاش کرد حضور ایران را کمرنگ نشان دهد، یک گزارش راهبردی از ۶ سکوی داخلی و خارجی نشان می‌دهد: روایت «ایران مقتدر و صلح‌جو» با شعار «میناب ۱۶۸» و حمایت مردم مکزیک، بر پروژه تحریم روانی و مشروعیت‌زدایی دشمن غلبه کرد.

در رصد روزانه فضای مجازی، «شکاف عمیق روایت‌ها میان سکوهای داخلی و خارجی پیرامون حضور ایران در جام جهانی ۲۰۲۶» به محور اصلی تبدیل شده است. در سمت داخلی، محوریت با کارشکنی‌های سیاسی آمریکا در صدور ویزا، نمایش اقتدار ملی با نمادهای فرهنگی (تخت جمشید، دماوند، یادمان شهدای میناب)، تدابیر امنیتی بی‌سابقه مکزیک و حمایت رئیس فیفا است. در سمت خارجی، رد مشروعیت تیم ملی به عنوان «تیم رژیم»، بهره‌برداری از جام جهانی برای یادآوری کشته‌های اغتشاشات، تحلیل‌های ژئوپلیتیک درباره آتش‌بس موقت و انتشار شایعات تحقیرآمیز (ویزای ساعتی، بازداشت ایمن حسین عراقی) قرار دارد.

در رصد راهبردی محتوای جام جهانی 2026 در شش سکو در تاریخ 22 خردادماه، شکاف عمیقی میان روایت داخلی و خارجی دیده می‌شود؛ از یک سو پوشش گسترده پیروزی مقتدرانه مکزیک، امنیت بی‌سابقه کمپ ایران با ۳۰۰ نیروی گارد ملی، و پخش زنده از شبکه سه، و از سوی دیگر تلاش جریان معاند برای القای دوگانگی ملی با شایعات ممنوعیت پرچم شیر و خورشید و حذف سردار آزمون.

مسابقه ماراتن کیش تنها یک رخداد ورزشی نبود؛ این رویداد در سایه تحولات سال‌های اخیر و افزایش حساسیت‌ها نسبت به موضوعات فرهنگی و اجتماعی، به بستری برای شکل‌گیری روایت‌های متفاوت، قرائت‌های گاه متعارض و تحلیل‌های چندلایه تبدیل شد و صفحات رسانه‌ها را به میدان بازنمایی این اختلاف نگرش‌ها بدل کرد.