نقطهی اشتراک ادیان ابراهیمی در افقِ عدالت و نجات از ماشیح تا مهدی؛ روایتی از انتظار نجاتبخش در اسلام، مسیحیت و یهودیت
روایتی از هزینههای جنگ که به سفره آمریکاییها رسید بدهی ۴۰ تریلیون دلاری و کاهش ذخایر گازوئیل، ادعای پیروزی ترامپ را زیر سؤال برد
۳۰ قاب امید از ایران از پل عناقچه تا اینترنت نسل پنجم
روایتی از آمادگی برای افقِ مهدوی
در اندیشه مهدویت، ظهور حضرت ولیعصر(عجلاللهتعالیفرجهالشریف) تنها یک رخداد تاریخی نیست، بلکه نقطه عطفی در مسیر زندگی بشر و تحقق وعده الهی درباره آینده جهان است. در روایات اسلامی، ظهور با گسترش عدالت و پایان یافتن سلطه ظلم و تباهی پیوند خورده است. اما پرسش مهم این است که جامعه بشری چگونه میتواند به مرحلهای برسد که آماده پذیرش چنین تحول بزرگی باشد؟ این گزارش، نگاهی است به نشانهها و الزامات این آمادگی فکری، اخلاقی و اجتماعی.
چرا بشر همچنان به «منجی موعود» چشم دوخته است؟
در طول تاریخ، بشر همواره با یک پرسش بزرگ روبهرو بوده است: آیا سرنوشت انسان، گرفتار شدن در چرخهای بیپایان از جنگ، ظلم، تبعیض و بیعدالتی است یا روزی خواهد رسید که عدالت و معنویت بر جهان حاکم شود؟ پاسخ به این پرسش، در فرهنگها و ادیان مختلف، با باور به «منجی موعود» پیوند خورده است. در اندیشه اسلامی و بهویژه در مکتب شیعه، این امید در اعتقاد به ظهور حضرت ولیعصر(عجلاللهتعالیفرجهالشریف) جلوهای روشن و عمیق یافته است.
روایتی از امید و آمادگی در فرهنگ مهدویت
در فرهنگ مهدویت، ظهور حضرت ولیعصر(عجلاللهتعالیفرجهالشریف) یکی از بزرگترین وعدههای الهی و امیدهای تاریخ بشریت است؛ وعدهای که در نگاه شیعه، پایان آن به گسترش عدالت، معنویت و کرامت انسانی در سراسر جهان خواهد انجامید. مؤمنان در طول قرنها، با امید به تحقق این وعده زندگی کردهاند و نسل به نسل، آرمان ظهور را به آیندگان سپردهاند. اما تعبیر «نزدیکتر شدن ظهور» را باید با دقت فهم کرد و آن را نه در «پیشگوییِ زمان»، که در «نزدیکتر شدنِ انسانها به آرمانهای مهدوی» جستوجو کرد.
بازتاب و روندهای برجسته اقتصادی، انرژی، دیپلماتیک، صنعتی و حمایتی کشور تا ۲ مرداد ۱۴۰۵
در رصد اقتصادی امروز، «عقبنشینی نفتکش آمریکایی از تنگه هرمز، فرار نفتکشها از بندر ینبع عربستان، آتشسوزی در پالایشگاه آرامکو، افزایش ۱.۵ برابری درآمد نفتی ایران، سفر نخستوزیر عراق به تهران و امضای اسناد همکاری راهبردی، بهرهبرداری از نیروگاه زمینگرمایی و واحد بخار نیروگاه فردوسی، و تثبیت ۵۳۴ هزار شغل با سامانه کات» به محور اصلی روایتهای اقتصادی، انرژی و دیپلماتیک تبدیل شده است.
چرا پرستویی عقب نشست؟ وقتی یک پست درباره کودکان میناب، پهلویچیها را به خط کرد!
ماجرای اخیر پرویز پرستویی را نباید صرفاً یک دعوای معمولی در اینستاگرام دانست؛ ماجرا از جایی شروع شد که یک بازیگر شناختهشده، با انتشار تصویری از فاجعه مدرسه شجره طیبه میناب و یادآوری شهادت کودکان، صریحاً جریان پهلوی و طرفدارانش را مورد انتقاد قرار داد؛ انتقادی که به مذاق هواداران این جریان خوش نیامد […]
ایران آتش زیر خاکستر است
تحولات روزهای اخیر در روابط ایران و آمریکا و مجموعه اخبار منتشرشده درباره رایزنیهای غیرمستقیم، پیشنهادهای مربوط به آتشبس، مواضع متفاوت مقامهای دو طرف و همچنین برخی اقدامات احتیاطی دیپلماتیک در منطقه، بار دیگر یک واقعیت مهم را آشکار کرده است: بحران وارد مرحلهای شده که هرگونه محاسبه اشتباه میتواند هزینههای سنگینی برای طرفین و حتی کل منطقه به همراه داشته باشد.
طراحی یک عملیات ترکیبی فرهنگی در اربعین با شعار «اتحاد آزادگان جهان»
سید کاظم بهبهانی، معاون فرهنگی قرارگاه اباصالح المهدی (عج)، در گفتوگویی اختصاصی از یک «عملیات ترکیبی» در اربعین پیش رو خبر میدهد؛ مأموریتی که با شعار «اتحاد آزادگان جهان» و از طریق ۲۰ گروه میدانی، ۱۰۰ بنر چندزبانه از اندیشههای رهبر شهید و پایگاه خبری پنجزبانه worldsadat.ir، به دنبال شناسایی، سازماندهی و شبکهسازی جهانی طرفداران مقاومت است.
آمریکا در تنگه هرمز به بنبست رسیده/ تهدید زیرساختی، آخرین برگِ واشنگتن است
تحولات اخیر در خلیج فارس و تنگه هرمز، نشان از ورود تقابل ایران و آمریکا به فاز جدیدی دارد که در آن، «بازدارندگی متقابل زیرساختی» جایگزین منازعههای مرسوم شده است. تحلیلگران ارشد این وضعیت را «بنبست استراتژیک» توصیف میکنند که در آن، نه ابزار نظامی کارکرد نهایی خود را دارد و نه دیپلماسی قادر به گرهگشایی است. برای واکاوی ابعاد این معادله پیچیده، با سید محسن امرایی، فرمانده قرارگاه بینالمللی سازندگی اباصالح المهدی(عج)، به گفتوگو نشستهایم.
تولد یک الگوی نوین برای بازسازی پساجنگ
جنگ رمضان نشان داد که برخلاف تمام پیشبینیهای دشمن، جامعه ایران در مواجهه با بحران دچار فروپاشی نشد؛ بلکه شبکههای مردمی و سرمایه اجتماعی در سطح محلهها فعال شدند و بخشی از بار مدیریت بحران را بر دوش گرفتند. امروز، درس اصلی این تجربه، ضرورت بازتعریف بازسازی پساجنگ است؛ بازسازیای که با اشتغال محلی، اقتصاد محلهمحور و نهادهای مشارکتی پیوند بخورد و در آن، دولت از مجری انحصاری به تسهیلگر و تنظیمگر مشارکت مردمی تبدیل شود؛ رویکردی که تابآوری اقتصادی و کیفیت حکمرانی را در دوران پساجنگ تقویت خواهد کرد.






































































