به گزارش پایگاه خبری قرارگاه بینالمللی سازندگی اباصالح المهدی(عج)، در اندیشه مهدوی، آینده جهان آیندهای است که در آن عدالت بر ظلم، معنویت بر پوچی و کرامت انسانی بر تبعیض غلبه خواهد کرد. اما جامعهای که قرار است چنین آیندهای را تجربه کند، به انسانهایی نیاز دارد که از امروز با ارزشهای آن آینده زندگی کنند. نمیتوان منتظر عدالت جهانی بود، اما در زندگی شخصی به حق دیگران بیتفاوت ماند؛ نمیتوان برای پایان ظلم دعا کرد، اما در برابر ظلمهای کوچک اطراف خود سکوت کرد و نمیتوان جامعهای سرشار از اخلاق را آرزو کرد، اما خود را از مسئولیت اخلاقی معاف دانست.
از خودسازی تا جامعهسازی؛ نخستین گام معماری آینده
از این منظر، نخستین گام معماری آینده مهدوی، ساختن انسان است. جامعه آینده را انسانهایی میسازند که در درون خود با دروغ، خودخواهی، ظلم، فساد و بیمسئولیتی مبارزه کردهاند. خودسازی، تقویت ایمان، رعایت حقوق دیگران و پایبندی به اخلاق، مصالح اولیه این بنای بزرگ هستند. اما انتظار، به اصلاح فرد محدود نمیشود. منتظر واقعی نسبت به سرنوشت جامعه نیز احساس مسئولیت دارد. او در برابر فقر، محرومیت، جهل، تبعیض و آسیبهای اجتماعی بیتفاوت نیست و در حد توان خود برای کاهش رنج دیگران تلاش میکند و خدمت به مردم را بخشی از مسیر انتظار میداند.
علم، اخلاق و رسانه؛ سه رکن معماری تمدن مهدوی
علم و آگاهی نیز از عناصر مهم ساختن آینده است. جهان فردا، جهانی پیچیده و پرشتاب خواهد بود و جامعه منتظر نمیتواند از تحولات علمی و فناوری عقب بماند. تربیت نسل دانشمند، خلاق و آگاه، در کنار پرورش انسانهایی اخلاقمدار و مسئول، ضرورتی اساسی برای ساختن آیندهای مطلوب است. علم زمانی میتواند در مسیر آرمانهای انسانی قرار گیرد که با اخلاق و مسئولیت همراه باشد. در عصر رسانه و فضای مجازی، منتظران ظهور مسئولیت دیگری نیز دارند و آن، ساختن فضای سالم اطلاعاتی است. انتشار شایعه، دروغ و نفرتپراکنی با فرهنگ انتظار سازگار نیست. انسان منتظر باید در فضای رسانهای نیز حقیقتجو، منصف و مسئول باشد؛ پیش از انتشار یک خبر، آن را بررسی کند و به جای دامن زدن به اضطراب و ناامیدی، در مسیر آگاهی و امید حرکت کند.
نسل جوان و خانواده؛ دو سنگر اصلی معماری آینده
در این میان، نسل جوان جایگاهی ویژه دارد. جوانان امروز، مدیران، دانشمندان، معلمان، هنرمندان و تصمیمسازان فردای جهان هستند. اگر فرهنگ انتظار بتواند در میان جوانان با معرفت، عقلانیت و مسئولیتپذیری پیوند بخورد، آنان میتوانند نقش مهمی در ساختن جامعهای ایفا کنند که عدالت و معنویت در آن جایگاه محوری داشته باشد. خانواده نیز نخستین کارگاه معماری آینده است. کودکی که در خانواده، محبت، عدالت، صداقت، مسئولیتپذیری و احترام به دیگران را میآموزد، در آینده میتواند شهروندی مسئول و اخلاقمدار باشد. بنابراین، زمینهسازی برای ظهور تنها در عرصههای بزرگ سیاسی و اجتماعی اتفاق نمیافتد؛ گاهی از یک رفتار درست در خانه، یک کمک به نیازمند، یک سخن صادقانه یا دفاع از حق دیگری آغاز میشود.
امید و مسئولیت؛ دو بال پرواز به سوی ظهور
یکی از مهمترین ویژگیهای معماران فردای جهان، امیدواری است. انسان ناامید، آیندهای نمیسازد؛ اما انسان امیدوار، حتی در سختترین شرایط نیز امکان اصلاح را جستوجو میکند. فرهنگ مهدویت، امیدی عمیق به آینده در دل انسان ایجاد میکند و به او میآموزد که وضعیت امروز، پایان تاریخ نیست. این امید البته به معنای بیتوجهی به واقعیتها نیست. منتظر واقعی، مشکلات را میبیند، اما تسلیم آنها نمیشود. او میداند که اصلاح جهان از اصلاح خود و جامعه آغاز میشود و هر گام کوچک در مسیر عدالت، اخلاق و خدمت، میتواند بخشی از آینده مطلوب را شکل دهد.
جمعبندی؛ از امروز تا ظهور؛ معماری فردا با دستان امروز
در حقیقت، منتظران ظهور، معماران فردای جهاناند، زیرا امروز را جدی میگیرند. آنها میدانند که آینده مطلوب، بدون انسانهای مطلوب ساخته نمیشود و جامعه عادلانه، بدون شهروندان عادل شکل نمیگیرد. اگر ظهور را افق تحقق عدالت بدانیم، انتظار یعنی حرکت در مسیر عدالت؛ اگر ظهور را افق کرامت انسان بدانیم، انتظار یعنی احترام به کرامت دیگران؛ و اگر ظهور را پایان سلطه ظلم بدانیم، انتظار یعنی ایستادگی در برابر ظلم و بیعدالتی. در نهایت، جامعه منتظر جامعهای نیست که فقط درباره آینده سخن بگوید؛ جامعه منتظر، آینده را از امروز تمرین میکند. منتظران واقعی با خودسازی، علمآموزی، خدمت به مردم، تقویت وحدت، مبارزه با جهل و فساد و زنده نگه داشتن امید، آجرهای بنای فردایی را روی هم میگذارند. ظهور، آیندهای است که مؤمنان به آن امید دارند؛ اما انتظار، مسئولیتی است که از همین امروز آغاز میشود. معماران فردای جهان کسانی هستند که به جای نشستن در انتظار طلوع، چراغ ایمان، عدالت و امید را در زمانه خود روشن نگه میدارند.
