در میان همه باورهایی که در فرهنگ اسلامی و شیعی ریشه دواندهاند، کمتر مفهومی را میتوان یافت که به اندازه «انتظار ظهور» با زندگی فردی و اجتماعی مسلمانان پیوند خورده باشد. انتظار در نگاه شیعه، نه یک رؤیای دوردست و نه یک آرزوی صرف، بلکه برنامهای برای ساختن انسان و جامعه است؛ برنامهای که […]
در میان همه باورهایی که در فرهنگ اسلامی و شیعی ریشه دواندهاند، کمتر مفهومی را میتوان یافت که به اندازه «انتظار ظهور» با زندگی فردی و اجتماعی مسلمانان پیوند خورده باشد. انتظار در نگاه شیعه، نه یک رؤیای دوردست و نه یک آرزوی صرف، بلکه برنامهای برای ساختن انسان و جامعه است؛ برنامهای که محور آن اعتقاد به حضور و هدایت حضرت مهدی(عج) به عنوان آخرین ذخیره الهی و منجی بشریت است.
امام زمان(عج) تنها متعلق به یک قوم، ملت یا جغرافیای خاص نیست. ایشان وعده بزرگ الهی برای تحقق عدالت جهانی است؛ وعدهای که همه پیامبران الهی از آن سخن گفتهاند و همه آزادگان جهان در طول تاریخ، آرزوی تحقق آن را در دل داشتهاند. جهانی که امروز از جنگ، تبعیض، ظلم، استعمار، فقر و بیعدالتی رنج میبرد، بیش از هر زمان دیگری نیازمند امیدی حقیقی برای خروج از بنبستهای اخلاقی و انسانی است و فرهنگ مهدویت همین امید را در دل ملتها زنده نگه میدارد.
با این حال، انتظار در منطق اهلبیت(ع) به معنای دست روی دست گذاشتن و نظارهگر بودن نیست. منتظر واقعی کسی است که برای تحقق ارزشهایی که حکومت جهانی حضرت بر پایه آن شکل خواهد گرفت، از هماکنون تلاش کند. جامعهای که خواهان عدالت مهدوی است، باید خود را به عدالت نزدیک کند؛ مردمی که آرزوی گسترش معنویت در عصر ظهور را دارند، باید در زندگی فردی و اجتماعی خود به اخلاق، صداقت، امانتداری و مسئولیتپذیری پایبند باشند.
یکی از مهمترین درسهای مهدویت، امیدآفرینی است. در روزگاری که دشمنان تلاش میکنند با جنگ رسانهای و روانی، ملتها را ناامید و دچار یأس کنند، اعتقاد به ظهور منجی عالم بشریت، روح امید و پویایی را در جامعه زنده نگه میدارد. منتظر واقعی هرگز تسلیم مشکلات نمیشود، زیرا باور دارد که آینده از آنِ حق و عدالت است و وعده الهی تخلفناپذیر خواهد بود.
از سوی دیگر، فرهنگ انتظار همواره موتور محرک حرکتهای اصلاحگرانه و ظلمستیز در طول تاریخ بوده است. بسیاری از قیامها و نهضتهای اسلامی با الهام از آرمان عدالت جهانی و مبارزه با ستم شکل گرفتهاند. این فرهنگ به انسان میآموزد که در برابر ظلم سکوت نکند و برای اصلاح جامعه خود احساس مسئولیت داشته باشد.
امروز نیز وظیفه منتظران تنها دعا برای فرج نیست، هرچند دعا یکی از مهمترین پیوندهای قلبی با امام عصر(عج) به شمار میرود. آنچه بیش از هر چیز اهمیت دارد، تلاش برای ساختن جامعهای شایسته ظهور است؛ جامعهای که در آن ایمان، اخلاق، عدالت، خدمت به مردم و دفاع از حق به ارزشهای اصلی تبدیل شود.
بیتردید هر گامی که در مسیر خدمت به مردم، گسترش معنویت، مبارزه با فساد و تقویت وحدت اسلامی برداشته شود، گامی در مسیر زمینهسازی ظهور خواهد بود. انتظار، مسئولیت است؛ مسئولیتی برای ساختن امروز، به امید فردایی که خورشید عدالت از افق ظهور طلوع خواهد کرد و جهان را سرشار از نور، معنویت و آرامش خواهد ساخت.
