به گزارش پایگاه خبری قرارگاه بینالمللی سازندگی اباصالح المهدی (عج)، در میان کاروانِ بیانتهای شهدای مدافع حرم، نامی میدرخشد که هرچند جوانترینِ آنهاست، اما عظمتش، چهبسا از بسیاری فراتر است. شهید «سید مصطفی موسوی» که در تاریخ ۱۸ آبان ۱۳۷۴ در تهران دیده به جهان گشود، در سن ۲۰ سالگی و در قامت یک بسیجی تکاور، جان خود را در راه دفاع از حریم عمهسادات، حضرت زینب(سلاماللهعلیها) نثار کرد.
از دانشگاه تا خط مقدم؛ انتخابی که سرنوشت را رقم زد
سید مصطفی، دانشجوی رشته مکانیک در دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران غرب بود. او میتوانست با تکیه بر دانش و جوانیاش، مسیری راحت و مرفه را در پیش گیرد؛ اما عشق به خاندان عصمت و طهارت(ع) و دغدغهٔ دفاع از حرمهای مطهر در برابر هجوم تکفیریها، او را به دیار شام کشاند. او در حالی که همسالانش به فکر آیندهای شغلی و تحصیلی بودند، با شور و اشتیاقی وصفناپذیر، رهسپار جبهههای مقاومت در سوریه شد.
جوانترین شهید مدافع حرم ایرانی، در روز ۲۱ آبان ۱۳۹۴، در منطقه «العیس» حلب در سوریه، در حالی که مشغول نبرد با تروریستهای تکفیری بود، به فیض عظیم شهادت نائل آمد. پیکر پاک و مطهر این شهید والامقام، پس از سالها، سرانجام در تاریخ ۲۵ آبان ۱۴۰۴، پس از ۱۰ سال، به میهن اسلامی بازگشت و در گلزار شهدای بهشت زهرا(س) تهران، در جوار دیگر یاران شهیدش آرام گرفت.
تقریظی که از عمق ارادت حکایت دارد
عظمت این شهیدِ جوان، بهگونهای است که نظرِ رهبر معظم انقلاب را نیز به خود جلب کرده است. حضرت آیتالله سیدمجتبی خامنهای، در کتاب «بیست سال و سه روز» درباره او تقریظی نگاشته و او را جوانی دانستهاند که نور چشمانش، امثال ایشان را شیفتهٔ خود ساخته است. همین یک جمله، برای درکِ عظمت این شهیدِ ۲۰ ساله کافی است؛ جوانی که با ایمان و اخلاص خود، توانست در جایگاهی قرار گیرد که مورد توجه رهبری حکیم و فرزانهٔ انقلاب اسلامی قرار گیرد.
الگویی برای نسل جوان
سازمان بسیج مستضعفین، شهید سید مصطفی موسوی را به عنوان یکی از سه «شهید شاخص سال ۱۴۰۴» معرفی کرده است. این انتخاب، نشاندهنده آن است که این شهید بزرگوار، نه فقط یک رزمندهٔ گمنام، که «الگویی بیبدیل برای جوانان امروز» محسوب میشود. او نمادِ تلفیقِ «جوانی مؤمن و انقلابی» با «ایثار و فداکاری در راه دفاع از حریم اهلبیت(ع)» است.
جمعبندی؛ جوانی که با شهادت، به بلوغ رسید
شهید سید مصطفی موسوی، در عمرِ کوتاهِ ۲۰ ساله خود، مسیری را پیمود که بسیاری در یک عمرِ طولانی نیز نمیپیمایند. او از دانشگاه به میدان جنگ رفت و از زندگیِ مرفّه به شهادتِ در راهِ حق رسید. او به ما آموخت که «جوانی» بهانهای برای غفلت نیست، بلکه فرصتی است برای ساختنِ آیندهای که در آن، نامِ انسان، در زمرهٔ «شهدا» و «صالحان» ثبت شود. یاد و نامِ این شهیدِ جوان، همچون ستارهای درخشان، در آسمانِ پرستارهٔ شهدای انقلاب اسلامی، خواهد درخشید.
