مرحوم آیتالله حاج شیخ محمدحسین سیبویه حائری(ره)، از عالمان برجسته حوزه علمیه نجف و مشهد و از شاگردان برجسته مکتب فقاهت شیعه بود که عمر خود را در مسیر تعلیم، تبلیغ معارف اهلبیت(ع) و تربیت شاگردان سپری کرد. ایشان که سالها در حوزههای علمیه به تدریس فقه، اصول، تفسیر و اخلاق پرداخت و در […]
مرحوم آیتالله حاج شیخ محمدحسین سیبویه حائری(ره)، از عالمان برجسته حوزه علمیه نجف و مشهد و از شاگردان برجسته مکتب فقاهت شیعه بود که عمر خود را در مسیر تعلیم، تبلیغ معارف اهلبیت(ع) و تربیت شاگردان سپری کرد. ایشان که سالها در حوزههای علمیه به تدریس فقه، اصول، تفسیر و اخلاق پرداخت و در میان مردم مشهد به واسطه مجالس مقتلخوانی و ارادت ویژه به خاندان عصمت و طهارت(ع) شناخته میشد، نگاه عمیق و معنوی به مسئله انتظار و فرج داشت.
در اندیشه آیتالله سیبویه، انتظار فرج تنها یک باور اعتقادی یا آرزوی قلبی برای آینده نبود، بلکه مسیری برای تربیت انسان و جامعه به شمار میرفت. او معتقد بود که محبت به اهلبیت(ع) باید در رفتار، اخلاق و سبک زندگی مؤمنان نمود پیدا کند و انتظار حقیقی نیز از همین نقطه آغاز میشود. کسی که خود را منتظر حضرت ولیعصر(عج) میداند، باید در عمل نشان دهد که آماده حرکت در مسیر آرمانهای آن حضرت است.
از نگاه این عالم وارسته، یکی از مهمترین وظایف شیعیان در عصر غیبت، حفظ ارتباط قلبی با امام زمان(عج) است. جامعهای که پیوند خود را با امام خویش حفظ کند، در برابر فتنهها، انحرافات و سختیهای زمانه استوارتر خواهد بود. به همین دلیل، ایشان همواره بر اهمیت دعا برای فرج، توسل به اهلبیت(ع) و زنده نگه داشتن فرهنگ ولایت تأکید داشت.
آیتالله سیبویه همچنین انتظار را با خودسازی پیوند میزد. از منظر او، ظهور حضرت مهدی(عج) تنها یک تحول جهانی نیست، بلکه نیازمند آمادگی روحی و اخلاقی انسانهاست. جامعهای که خواهان عدالت جهانی است، باید پیش از آن در مسیر عدالتورزی، تقوا، صداقت و خدمت به مردم گام بردارد. منتظر واقعی کسی است که پیش از اصلاح جهان، به اصلاح خویش بیندیشد.
یکی دیگر از محورهای مهم در سیره این عالم بزرگ، توجه به فرهنگ عاشورا و پیوند آن با مهدویت بود. او که سالها به تبیین مصائب اهلبیت(ع) و احیای سنت مقتلخوانی پرداخت، معتقد بود که نهضت حضرت سیدالشهدا(ع) و قیام جهانی حضرت مهدی(عج) دو حلقه از یک جریان الهی هستند؛ جریانی که هدف نهایی آن احیای دین خدا و برپایی عدالت در سراسر جهان است.
در نگاه آیتالله سیبویه، امید به فرج یکی از مهمترین عوامل حفظ پویایی جامعه اسلامی است. مؤمنی که به ظهور اعتقاد دارد، هرگز در برابر مشکلات و فشارهای زمانه دچار یأس نمیشود. او میداند که وعده الهی درباره پیروزی حق قطعی است و آینده جهان به صالحان تعلق خواهد داشت.
این عالم ربانی همچنین بر ضرورت پرهیز از برداشتهای سطحی و احساسی از مسئله ظهور تأکید داشت. انتظار باید با معرفت، بصیرت و شناخت همراه باشد تا بتواند نقش حقیقی خود را در هدایت انسان ایفا کند. جامعه منتظر، جامعهای آگاه، مسئولیتپذیر و پایبند به ارزشهای اسلامی است.
در یک جمعبندی میتوان گفت که فرج در نگاه آیتالله سیبویه(ره)، حقیقتی امیدبخش و تربیتساز است که با معرفت امام، محبت اهلبیت(ع)، خودسازی، دعا و خدمت به مردم معنا پیدا میکند. از منظر ایشان، بهترین راه زمینهسازی برای ظهور، ساختن انسانهایی مؤمن، اخلاقمدار و ولایتمدار است؛ انسانهایی که در زندگی خود، نشانههای آمادگی برای یاری حضرت ولیعصر(عج) را آشکار کرده باشند.
چنین انتظاری، نه یک آرزوی دوردست، بلکه برنامهای دائمی برای رشد فردی و اجتماعی است؛ برنامهای که جامعه اسلامی را به سوی تحقق بزرگترین وعده الهی در تاریخ بشر رهنمون میسازد.
