۱. خونِ شهید، جوهرِ وحدت؛ روایتی از بیداریِ امت
در روزهایِ پس از شهادتِ آیتالله خامنهای، آنچه در جهانِ اسلام رخ داد، فراتر از هر پیشبینیِ تحلیلگرانِ سیاسی بود. نه تنها مرزهایِ مذهبی، که مرزهایِ جغرافیایی نیز رنگِ تازگی به خود گرفت. در پیشاورِ پاکستان، اجتماعاتی عظیم با حضورِ هزاران نفر از شیعه و سنی برگزار شد و سخنرانان، این شهادت را «نقطهٔ عطفی تاریخی برای همگراییِ بیشترِ جریانهایِ اسلامی» توصیف کردند.
در هند نیز، صحنههایی بینظیر رقم خورد؛ جایی که شیعه و سنی، در کنارِ یکدیگر، دستههایِ عزاداری و نمازهایِ وحدتآفرین برپا کردند. علامه شهنشاه حسین نقوی، از علمایِ برجستهٔ پاکستان، در این باره گفت: «راهنمایِ ما این جهانِ خاکی را ترک کرد، اما روحِ مأموریتِ او – که بر محورِ عزت، استقلال و توانمندسازیِ امتِ اسلامی استوار بود – اکنون در قلبِ میلیونها نفر میتپد.» او تأکید کرد که این خون، «مکتبِ شهیدِ رهبر» را به حقیقتی جهانی تبدیل کرده که با پیروانِ هر دو مذهب، به یک اندازه، طنینانداز شده است.
۲. وحدت؛ از یک شعار تا راهبردِ میدانیِ امت
این همگراییِ بیسابقه، یک شبه به وجود نیامد. ریشههایِ آن در بنیانهایِ فکریِ انقلابِ اسلامی نهفته است؛ انقلابی که از ابتدا، «وحدتِ اسلامی» را نه یک تاکتیکِ مقطعی، که یک «راهبردِ دائمی» و «غایتِ دینی» تعریف کرد. معمارِ کبیرِ انقلاب، امام خمینی(ره)، با نامگذاریِ ایامِ ۱۲ تا ۱۷ ربیعالاول به عنوان «هفتهٔ وحدت»، توطئهٔ دیرینهٔ دشمنان برایِ ایجادِ تفرقه را نقشبرآب کرد. ایشان صراحتاً اعلام کردند: «ما با مسلمینِ اهلِ تسنن یکی هستیم؛ واحد هستیم که مسلمان و برادر هستیم.» و بر این نکته پای فشردند که «ایجادِ اختلاف بین شیعه و سنی جنایت است.»
این نگاهِ راهبردی، در اندیشهٔ رهبرِ شهیدِ انقلاب نیز تداوم یافت. ایشان همواره بر «وحدت» بهعنوانِ یک «ضرورتِ انکارناپذیر» تأکید میکردند و نسبت به نقشِ دشمنان در ایجادِ «بیاعتمادی و تفرقه» هشدار میدادند. امروز، خونِ پاکِ ایشان، این راهبردِ نظری را به یک واقعیتِ میدانیِ ملموس تبدیل کرده است. در چابهار، نمایندهٔ ویژهٔ رهبری، وحدتِ شیعه و سنی را «نیرویِ اصلیِ خنثیکنندهٔ توطئههای دشمن» دانست. در خاش، امامجمعهٔ اهلسنت، این وحدت را «حتی از تجهیزاتِ نظامی مؤثرتر» توصیف کرد. اینها، نشانههایِ روشنی است از اینکه وحدت، از یک شعارِ شعاری، به یک سرمایهٔ اجتماعیِ ملموس و یک قدرتِ بازدارنده در میدانِ عمل تبدیل شده است.
۳. دشمنِ مشترک، فرصتِ مشترک؛ درسِ عبرتِ تاریخ
این همافزاییِ بیسابقه، هوشمندانهترین پیام را برایِ دشمنانِ اسلام به همراه داشته است: آنان با تشدیدِ جنایتهایِ خود، نهتنها به اهدافِ شومِ خود نمیرسند، بلکه هر بار، امت را بیش از پیش به هم نزدیک میکنند. کارشناسانِ منطقه معتقدند که شهادتِ آیتالله خامنهای، چشمِ بسیاری را باز کرد که پیشتر، اختلافاتِ فرقهای را از دریچهای تنگ مینگریستند. امروز، در کشورهایِ مختلف، مساجد و نهادهایِ دینی، صرفنظر از گرایشهایِ فقهیِ سنتیِ خود، همگی در راستایِ «مکتبِ شهیدِ رهبر» همسو شدهاند.
این رویداد، یک حقیقتِ تلخ اما روشن را به جهان یادآوری میکند: دشمنِ اصلیِ امتِ اسلامی، نه اختلافاتِ مذهبیِ درونی، که نظامِ سلطه و استکبارِ جهانی است. همانگونه که یک مدرسِ اهلسنت در سیستان و بلوچستان بهدرستی اشاره کرده، شیعه و سنی میتوانند بر اساسِ اعتقاداتِ خود عمل کنند، اما در برابرِ دشمنانِ اسلام، «باید یکپارچه و متحد باشند». این، همان درسی است که تاریخِ اسلام، بارها و بارها، بر لوحِ ضمیرِ مسلمانان نقش بسته است؛ درسی که در سالِ ۲۰۲۶، با خونِ پاکِ یک «شهیدِ امت»، با خطی درخشانتر، بر صفحهٔ تاریخ حک شد.
جمعبندی: «آمریکا و اسرائیل، بزرگترین وحدتآفرینانِ تاریخِ اسلام»
شهادتِ مظلومانهٔ آیتالله خامنهای، معمایِ پیچیدهای را برایِ استراتژیستهایِ کاخسفید رقم زده است. آنها با جنایتی که به امیدِ تضعیفِ محورِ مقاومت مرتکب شدند، در عمل، بزرگترین پروژهٔ وحدتآفرینِ تاریخِ معاصرِ اسلام را کلید زدند. خونِ پاکِ این «رهبرِ شهیدِ امت»، دیوارهایِ کینهورزیِ فرقهای را که دشمنانِ اسلام، دههها با هزینههایِ گزاف بر رویِ آن سرمایهگذاری کرده بودند، در هم فرو ریخت.
هماکنون، از خیابانهایِ دهلی تا مساجدِ پیشاور، از نجفِ اشرف تا استانبول، شاهدِ تولدِ یک هویتِ جدیدِ اسلامی هستیم؛ هویتی که در آن، «شیعه» و «سنی» نه در تقابل، که در تکاملِ یکدیگر، در برابرِ یک دشمنِ واحد، قد علم کردهاند. این وحدتِ بیسابقه، بزرگترین میراثِ خونِ شهیدِ امت و در عین حال، بزرگترین کابوسِ دشمنانِ اسلام است. تجربهٔ سالِ ۲۰۲۶، یک بارِ دیگر ثابت کرد که دشمنانِ اسلام، هر چه بیشتر بر جنایتهایِ خود بیفزایند، امتِ اسلامی را بیش از پیش، در زیرِ پرچمِ «لاالهالاالله» متحد خواهند ساخت. این، همان «تیرِ گزینِ رستم» است که به چشمِ اسفندیارِ جهانخوارانِ امروز اصابت خواهد کرد.
