به گزارش پایگاه خبری قرارگاه بینالمللی سازندگی اباصالح المهدی (عج)، پیش از پیروزی انقلاب اسلامی، گاه این تصور نادرست وجود داشت که در عصر غیبت، وظیفه مؤمنان تنها به صبر و انتظار منفعلانه محدود میشود و نباید برای اصلاح جامعه و مبارزه با ظلم، اقدامی اساسی انجام داد. امام خمینی(ره) با تکیه بر آموزههای قرآن و سیره اهلبیت(ع)، این برداشت غلط را به چالش کشید و تأکید کرد که انتظار حقیقی، با مبارزه با فساد، دفاع از مظلوم، اقامه عدالت و تشکیل جامعهای مبتنی بر ارزشهای اسلامی سازگار است.
انقلاب اسلامی؛ تولد دوباره فرهنگ انتظار
بر همین اساس، انقلاب اسلامی صرفاً یک تحول سیاسی نبود، بلکه کوششی برای زنده کردن روح مسئولیتپذیری دینی در جامعه به شمار میرفت. این انقلاب، فرهنگ انتظار را از انزوا خارج کرد و آن را به عرصههای مختلف زندگی اجتماعی، فرهنگی و سیاسی پیوند زد. در این نگاه، منتظر واقعی کسی است که برای اصلاح خود و جامعه تلاش میکند و در برابر ظلم، فساد و تبعیض بیتفاوت نمیماند.
انقلاب اسلامی با تأکید بر نقش اراده ملتها در تغییر سرنوشت خود، پیام امید و پویایی را از فرهنگ انتظار استخراج و در عمل پیاده کرد. از این منظر، انقلاب خود نمودی از «انتظار سازنده» بود؛ تحقق عینی این باور که جامعه مؤمن میتواند برای تحقق ارزشهای الهی تلاش کند و در مسیر عدالت، گامهای عملی بردارد.
خودسازی و جامعهسازی؛ دو بال فرهنگ انتظار
فرهنگ انتظار بر خودسازی و جامعهسازی استوار است. جامعهای که آرزوی استقبال از حکومت عدل مهدوی را دارد، باید از امروز عدالت، صداقت، امانتداری، خدمت به مردم، علمآموزی و اخلاق را در خود تقویت کند. انقلاب اسلامی نیز همواره بر ضرورت تربیت انسانهای مؤمن، مسئول و کارآمد برای ساختن جامعهای بهتر تأکید کرده است.
در این میان، جوانان، سرمایه اصلی آینده هر جامعهاند و فرهنگ انتظار، آنان را به امید، تلاش، نوآوری، علم، معنویت و مسئولیتپذیری دعوت میکند. هرچه جامعه بتواند این ارزشها را در نسل جدید تقویت کند، به آرمانهای مهدوی نزدیکتر خواهد شد. انقلاب اسلامی نیز با تأکید بر نقش جوانان در ساختن آینده کشور، همواره بر این مسئله اصرار داشته است.
انقلاب، مقدمه ظهور یا حرکتی در مسیر آن؟
البته باید توجه داشت که هیچ رویداد تاریخی را نباید با خودِ ظهور یکسان دانست. در آموزههای اسلامی، ظهور حضرت ولیعصر(عج) وعدهای الهی است که زمان آن تنها در علم خداوند است. از این رو، انقلاب اسلامی را میتوان حرکتی در مسیر احیای فرهنگ انتظار و تأکید بر مسئولیت اجتماعی مؤمنان دانست، نه جایگزین یا معادل ظهور. این انقلاب، بستری برای رشد و تعالی جامعه اسلامی و زمینهسازی برای تحقق وعدههای الهی است.
امروز نیز هر گامی در مسیر عدالت، خدمت به مردم، پیشرفت علمی، تقویت اخلاق، حفظ وحدت، مبارزه با فساد و دفاع از کرامت انسان، میتواند در چارچوب فرهنگ انتظار معنا پیدا کند. منتظر واقعی، کسی است که از امروز، ارزشهای جامعه مهدوی را در زندگی فردی و اجتماعی خود جاری سازد.
جمعبندی؛ طلایهداری، نه یک عنوان که یک مسئولیت
طلایهدار فرهنگ انتظار بودن، پیش از آنکه یک عنوان باشد، یک مسئولیت بزرگ است؛ مسئولیتی برای گسترش عدالت، معنویت، آگاهی، خدمت به مردم و تربیت نسلی که انتظار را نه یک آرزو، بلکه سبک زندگی بداند و با ایمان، عمل صالح و امید، در مسیر آیندهای که خداوند وعده داده است گام بردارد.
فرهنگ انتظار، فرهنگ امید، حرکت و اصلاح است. انقلاب اسلامی، یکی از مهمترین تلاشهای معاصر برای زنده نگه داشتن این نگاه فعال و پویا بوده است؛ نگاهی که انسان را از سکون و ناامیدی دور میکند و او را به ساختن جامعهای شایسته برای تحقق وعدههای الهی فرا میخواند. این، همان میراث ماندگار انقلاب اسلامی برای نسلهای آینده است.
