روایتی از پیوندِ قلبیِ عالمانِ شیعه با امامِ عصر(عج)

در اندیشهٔ اسلامی، حکومت جهانی مهدوی، صرفاً تغییر یک نظام سیاسی یا جابه‌جاییِ قدرت نیست؛ بلکه تحققِ الگویی جهانی از عدالت، توحید، کرامتِ انسان و حاکمیتِ حق است. متفکرانِ اسلامی، هرکدام با روش و زبانِ خاص خود، مسئلهٔ مهدویت را در پیوند با آیندهٔ انسان، عدالتِ اجتماعی، رسالتِ انبیا و سرنوشتِ تاریخ بررسی کرده‌اند. از قرآن و آیاتِ وعدهٔ الهی تا میراثِ گرانبارِ شیعه و اندیشهٔ معاصر، همگی بر یک حقیقتِ مشترک تأکید دارند: حکومتِ مهدوی، افقِ نهاییِ عدالت است و انتظار، تمرینِ امروزِ آن عدالت در زندگیِ فردی و اجتماعیِ منتظران.

دعا برای فرجِ حضرتِ ولی‌عصر(عج)، یکی از جلوه‌هایِ عمیقِ فرهنگِ مهدویت در میانِ شیعیان است؛ دعایی که در طولِ قرن‌ها، در کنارِ عبادت، تهذیبِ نفس، تعلیم و تبلیغِ معارفِ اهل‌بیت(ع)، در زندگیِ عالمانِ شیعه جایگاهی ویژه داشته است. برایِ عالمان و فقهایِ شیعه، دعا برایِ فرج، صرفاً تکرارِ یک عبارت نبود، بلکه نشانه‌ی پیوندِ قلبی با امامِ عصر(عج)، امید به تحقّقِ وعده‌ی الهی و احساسِ مسئولیت در دورانِ غیبت بود. این گزارش، لایه‌هایِ معنوی و عملیِ این سنتِ دیرینه را از منظرِ سیرهٔ عالمان و آموزه‌هایِ روایی واکاوی می‌کند.

او کتابِ شهدا را می‌خواند تا از آنان درس بگیرد؛ و سرانجام خودش به صفحه‌ای از همان کتاب تبدیل شد. شهید عباس آسمیه، جوانی ۲۶ ساله از دیارِ البرز، که زندگی‌اش با مسجد، هیئت، مطالعهٔ معارف اسلامی و خدمت در سپاه پیوند خورده بود، در ۲۱ دی‌ماه ۱۳۹۴ در منطقهٔ خان‌طومانِ سوریه، در نبرد با تروریست‌های تکفیری، به کاروانِ شهدا پیوست. پیکرِ مطهرش اما سال‌ها در آن سرزمین باقی ماند و پس از حدود هفت سال تفحّص و شناسایی، به آغوشِ وطن بازگشت. او که پیش از شهادت، زندگیِ شهدا را می‌خواند و از آنان الهام می‌گرفت، خود نیز روایتی شد از ایمان، مسئولیت‌پذیری و ایثارِ نسلِ جوان؛ نسلی که از دفاعِ مقدس فقط شنیده بود، اما فرهنگِ آن را در جبهه‌ای دیگر، به‌درستی ادامه داد.

این روزها فضای مجازی پر است از یک ادعای عجیب؛ اینکه در بعضی کافه‌های تهران، اتاق‌هایی برای کارهای غیراخلاقی درست شده است. موضوعی که هنوز درستی یا نادرستی‌اش ثابت نشده، اما در کمتر از یک هفته آنقدر دهان‌به‌دهان گشته که گویی یک اتفاق قطعی و مسلم است. آنچه این ماجرا را از یک شایعه‌ی معمولی فراتر می‌برد، نه خود ادعاست، بلکه واکنش‌هایی است که برانگیخته؛ از خنده‌های طعنه‌آمیز و تمسخر طبقاتی گرفته تا خشم‌های فروخفته‌ای که ناگهان سر باز کرده‌اند. این گزارش، نگاهی است به پشت‌صحنهٔ این موج عجیب و پرحاشیه.

دلار یکشنبه ۱ شهریور برای نخستین بار از مرز ۲۰۰ هزار تومان عبور کرد؛ رکوردی که ارزش ریال را طی یک سال بیش از نصف کرده است. اما آنچه این جهش را از نوسانات قبلی متمایز می‌کند، معمایی‌ست که پاسخ آن در بازار فردوسی خلاصه نمی‌شود. تحلیل‌ها از «تقاضای تجاریِ سررسیدپذیر» به‌عنوان موتور محرک و از «کانال امارات» به‌عنوان شریان حیاتیِ در معرض خطر پرده برمی‌دارند؛ جایی که تعلیق مبادلات مالی ابوظبی با تهران، حساب‌های تراستی دبی را نشانه رفته است. ترکیبِ کسری ۱۵ تا ۲۰ میلیارد دلاری تراز تجاری و ناامنی زیرساخت‌های پرداخت، سناریوی نرخ‌های بالاتر تا ۲۵۰ هزار تومان را تا پایان سال محتمل ساخته است.

دلار یکشنبه ۱ شهریور برای نخستین بار از مرز ۲۰۰ هزار تومان عبور کرد؛ رکوردی که ارزش ریال را طی یک سال بیش از نصف کرده است. اما آنچه این جهش را از نوسانات قبلی متمایز می‌کند، معمایی‌ست که پاسخ آن در بازار فردوسی خلاصه نمی‌شود. تحلیل‌ها از «تقاضای تجاریِ سررسیدپذیر» به‌عنوان موتور محرک و از «کانال امارات» به‌عنوان شریان حیاتیِ در معرض خطر پرده برمی‌دارند؛ جایی که تعلیق مبادلات مالی ابوظبی با تهران، حساب‌های تراستی دبی را نشانه رفته است. ترکیبِ کسری ۱۵ تا ۲۰ میلیارد دلاری تراز تجاری و ناامنی زیرساخت‌های پرداخت، سناریوی نرخ‌های بالاتر تا ۲۵۰ هزار تومان را تا پایان سال محتمل ساخته است.

شش ماه از جنگی می‌گذرد که با شعار «پیروزی سریع» بر ایران کلید خورد؛ اما ورق برگشته است. تحلیلگران ارشد غربی، از «فارن‌پالیسی» تا «گاردین»، اذعان دارند که ایران در این جنگ به ابرقدرتی نوظهور تبدیل شده و موازنه قدرت به سمت تهران تغییر کرده است. در این میان، بازگشت ترامپ به «جنگ اقتصادی»، نه از روی قدرت، که از روی ناچاری و کاهش گزینه‌های نظامی رقم خورده است. دکتر عباس احدی، دبیرکل قرارگاه بین‌المللی سازندگی اباصالح المهدی (عج)، در گفت‌وگویی اختصاصی، لایه‌های پنهان این معادله را واکاوی می‌کند؛ از تحلیل «توهم تغییر حکومت» تا قدرتِ گمشده‌ی «خیابان» در برابر فشار اقتصادی.

بسته‌شدن تنگه‌ی هرمز در پی جنگ علیه ایران، زنگ‌های خطر را برای بازار نفت به صدا درآورد؛ کارشناسان هشدار دادند قیمت نفت به ۱۵۰ تا ۲۰۰ دلار در هر بشکه خواهد رسید. اما پنج ماه بعد، نفت به‌دشواری از مرز ۱۰۰ دلار فراتر رفته است. معمای بزرگ این جنگ، پاسخ تازه‌ای دارد؛ پاسخی که نامش چین است. بزرگ‌ترین واردکننده‌ی نفت جهان، واردات خود را به‌ناگاه نصف کرد، اما هیچ‌کس نمی‌داند این کشور چگونه نیازهای انرژی خود را بدون این حجم از نفت تأمین کرده است.

بیست‌وهشتم مرداد ۱۴۰۵، تفاهمنامه‌ای پنج‌ساله میان قرارگاه بین‌المللی سازندگی اباصالح (عج) به فرماندهی سید محسن امرایی و شرکت فراب به مدیریت دکتر خسرو همت‌پور به امضا رسید. این تفاهمنامه که با هدف «خلق ثروت و ایجاد ارزش افزوده» تدوین شده، زمینه همکاری دو نهاد را در حوزه‌های فنی، مهندسی، مالی، اقتصادی و سرمایه‌گذاری در مقابل تهاتر محصولات نفت و پتروشیمی فراهم می‌آورد و بستر اجرای پروژه‌های کلان را در قالب قراردادهای پیشرفته در داخل و خارج از کشور هموار می‌سازد.

بیست‌وهفتم مرداد ۱۴۰۵، دونالد ترامپ با انتشار نقشه‌ای در شبکهٔ اجتماعی خود، تنگهٔ هرمز را با عنوان «قلمرو جدید ایالات متحده» ترسیم کرد. این اقدام، سه روز پس از سخنرانی او در نیویورک صورت گرفت که در آن وعده داده بود به‌زودی این آبراه راهبردی را بخشی از خاک آمریکا اعلام خواهد کرد. سید محسن امرایی، فرمانده قرارگاه بین‌المللی سازندگی اباصالح (عج)، در گفت‌وگویی اختصاصی، لایه‌های پنهان این رویارویی را از منظر راهبردی، حقوقی و میدانی واکاوی می‌کند و از واقعیتِ تغییرناپذیرِ حاکمیت ایران بر هرمز می‌گوید.

شش ماه از جنگی می‌گذرد که آمریکا و اسرائیل آن را «پیروزی سریع» نامیدند؛ اما امروز، نه تنها هیچ‌یک از اهداف اعلامی آنها محقق نشده، بلکه جنگ در عرصه‌های جدیدی نیز گسترش یافته است. یکی از حساسترین این عرصه‌ها، جبهه‌ی جنگ نرم و عملیات روانی است؛ جبهه‌ای که دشمن با بهره‌گیری از تمامی ابزارهای رسانه‌ای و شناختی، تلاش دارد ارادهٔ ملت ایران را تضعیف کند. سید محسن امرایی، فرمانده قرارگاه بین‌المللی سازندگی اباصالح المهدی(عج)، در گفت‌وگویی اختصاصی، ضمن تبیین ابعاد پنهان این کارزار، از سیاست‌های کلان مقابله با عملیات روانی دشمن، افول محبوبیت ترامپ در افکار عمومی آمریکا و انسجام ملی به‌عنوان مهم‌ترین سد در برابر تهدیدات خارجی سخن گفته است.

در اندیشهٔ اسلامی، حکومت جهانی مهدوی، صرفاً تغییر یک نظام سیاسی یا جابه‌جاییِ قدرت نیست؛ بلکه تحققِ الگویی جهانی از عدالت، توحید، کرامتِ انسان و حاکمیتِ حق است. متفکرانِ اسلامی، هرکدام با روش و زبانِ خاص خود، مسئلهٔ مهدویت را در پیوند با آیندهٔ انسان، عدالتِ اجتماعی، رسالتِ انبیا و سرنوشتِ تاریخ بررسی کرده‌اند. از قرآن و آیاتِ وعدهٔ الهی تا میراثِ گرانبارِ شیعه و اندیشهٔ معاصر، همگی بر یک حقیقتِ مشترک تأکید دارند: حکومتِ مهدوی، افقِ نهاییِ عدالت است و انتظار، تمرینِ امروزِ آن عدالت در زندگیِ فردی و اجتماعیِ منتظران.

دعا برای فرجِ حضرتِ ولی‌عصر(عج)، یکی از جلوه‌هایِ عمیقِ فرهنگِ مهدویت در میانِ شیعیان است؛ دعایی که در طولِ قرن‌ها، در کنارِ عبادت، تهذیبِ نفس، تعلیم و تبلیغِ معارفِ اهل‌بیت(ع)، در زندگیِ عالمانِ شیعه جایگاهی ویژه داشته است. برایِ عالمان و فقهایِ شیعه، دعا برایِ فرج، صرفاً تکرارِ یک عبارت نبود، بلکه نشانه‌ی پیوندِ قلبی با امامِ عصر(عج)، امید به تحقّقِ وعده‌ی الهی و احساسِ مسئولیت در دورانِ غیبت بود. این گزارش، لایه‌هایِ معنوی و عملیِ این سنتِ دیرینه را از منظرِ سیرهٔ عالمان و آموزه‌هایِ روایی واکاوی می‌کند.

او کتابِ شهدا را می‌خواند تا از آنان درس بگیرد؛ و سرانجام خودش به صفحه‌ای از همان کتاب تبدیل شد. شهید عباس آسمیه، جوانی ۲۶ ساله از دیارِ البرز، که زندگی‌اش با مسجد، هیئت، مطالعهٔ معارف اسلامی و خدمت در سپاه پیوند خورده بود، در ۲۱ دی‌ماه ۱۳۹۴ در منطقهٔ خان‌طومانِ سوریه، در نبرد با تروریست‌های تکفیری، به کاروانِ شهدا پیوست. پیکرِ مطهرش اما سال‌ها در آن سرزمین باقی ماند و پس از حدود هفت سال تفحّص و شناسایی، به آغوشِ وطن بازگشت. او که پیش از شهادت، زندگیِ شهدا را می‌خواند و از آنان الهام می‌گرفت، خود نیز روایتی شد از ایمان، مسئولیت‌پذیری و ایثارِ نسلِ جوان؛ نسلی که از دفاعِ مقدس فقط شنیده بود، اما فرهنگِ آن را در جبهه‌ای دیگر، به‌درستی ادامه داد.

این روزها فضای مجازی پر است از یک ادعای عجیب؛ اینکه در بعضی کافه‌های تهران، اتاق‌هایی برای کارهای غیراخلاقی درست شده است. موضوعی که هنوز درستی یا نادرستی‌اش ثابت نشده، اما در کمتر از یک هفته آنقدر دهان‌به‌دهان گشته که گویی یک اتفاق قطعی و مسلم است. آنچه این ماجرا را از یک شایعه‌ی معمولی فراتر می‌برد، نه خود ادعاست، بلکه واکنش‌هایی است که برانگیخته؛ از خنده‌های طعنه‌آمیز و تمسخر طبقاتی گرفته تا خشم‌های فروخفته‌ای که ناگهان سر باز کرده‌اند. این گزارش، نگاهی است به پشت‌صحنهٔ این موج عجیب و پرحاشیه.

در نخستین گام از رقابت‌های جام‌جهانی ۲۰۲۶، تیم ملی فوتبال ایران در لس‌آنجلس آمریکا به مصاف نیوزیلند رفت و در دیداری حماسی، دو بار از پسِ گل زد و به تساوی ۲-۲ دست یافت. نمایشی از غیرت، وحدت و روحیه جهادی که بار دیگر ثابت کرد ملت ایران در سخت‌ترین شرایط هم هرگز تسلیم نمی‌شود.

در حالی که آمریکا میزبان جام جهانی با کارشکنی در صدور ویزا و بلوکه کردن درآمد بلیط‌ها، تلاش کرد حضور ایران را کمرنگ نشان دهد، یک گزارش راهبردی از ۶ سکوی داخلی و خارجی نشان می‌دهد: روایت «ایران مقتدر و صلح‌جو» با شعار «میناب ۱۶۸» و حمایت مردم مکزیک، بر پروژه تحریم روانی و مشروعیت‌زدایی دشمن غلبه کرد.

در رصد روزانه فضای مجازی، «شکاف عمیق روایت‌ها میان سکوهای داخلی و خارجی پیرامون حضور ایران در جام جهانی ۲۰۲۶» به محور اصلی تبدیل شده است. در سمت داخلی، محوریت با کارشکنی‌های سیاسی آمریکا در صدور ویزا، نمایش اقتدار ملی با نمادهای فرهنگی (تخت جمشید، دماوند، یادمان شهدای میناب)، تدابیر امنیتی بی‌سابقه مکزیک و حمایت رئیس فیفا است. در سمت خارجی، رد مشروعیت تیم ملی به عنوان «تیم رژیم»، بهره‌برداری از جام جهانی برای یادآوری کشته‌های اغتشاشات، تحلیل‌های ژئوپلیتیک درباره آتش‌بس موقت و انتشار شایعات تحقیرآمیز (ویزای ساعتی، بازداشت ایمن حسین عراقی) قرار دارد.

در رصد راهبردی محتوای جام جهانی 2026 در شش سکو در تاریخ 22 خردادماه، شکاف عمیقی میان روایت داخلی و خارجی دیده می‌شود؛ از یک سو پوشش گسترده پیروزی مقتدرانه مکزیک، امنیت بی‌سابقه کمپ ایران با ۳۰۰ نیروی گارد ملی، و پخش زنده از شبکه سه، و از سوی دیگر تلاش جریان معاند برای القای دوگانگی ملی با شایعات ممنوعیت پرچم شیر و خورشید و حذف سردار آزمون.

مسابقه ماراتن کیش تنها یک رخداد ورزشی نبود؛ این رویداد در سایه تحولات سال‌های اخیر و افزایش حساسیت‌ها نسبت به موضوعات فرهنگی و اجتماعی، به بستری برای شکل‌گیری روایت‌های متفاوت، قرائت‌های گاه متعارض و تحلیل‌های چندلایه تبدیل شد و صفحات رسانه‌ها را به میدان بازنمایی این اختلاف نگرش‌ها بدل کرد.