به گزارش پایگاه خبری قرارگاه بینالمللی سازندگی اباصالح المهدی (عج)، در روزگاری که بشریت با بحرانهای بیسابقهای دستبهگریبان است، پرسش از «فرج» و «نزدیکی ظهور»، بار دیگر در میان مؤمنان و حتی بسیاری از انسانهای حقیقتجو، جدیتر از همیشه مطرح شده است. جنگهای ویرانگر غزه و اوکراین، بحران مهاجرت در اروپا، شکافهای عمیق اقتصادی، فروپاشی ارزشهای اخلاقی و بحران معنا در جوامع غربی، همگی تصویری از جهانی را ترسیم میکنند که به شدت تشنه عدالت، امنیت و معنویت است. اما آیا این بحرانها، نشانههای قطعی نزدیکی ظهور هستند؟ پاسخ به این پرسش، نیازمند نگاه دقیق به آموزههای اسلامی و پرهیز از گمانهزنیهای شتابزده است.
اصل ظهور؛ قطعی، اما زمان آن، غیبی
در فرهنگ شیعه، اصل ظهور حضرت ولیعصر(عج)، یکی از مسلمات اعتقادی است که بر اساس وعده قطعی الهی، محقق خواهد شد. قرآن کریم در آیات متعددی از پیروزی نهایی حق و وراثت زمین توسط بندگان صالح سخن گفته است. با این حال، زمان وقوع این رویداد بزرگ، از «امور غیبی» است که تنها خداوند از آن آگاه است. پیامبر اکرم(ص) و ائمه معصومین(ع) نیز از بیان زمان دقیق ظهور خودداری کردهاند و در روایات، هرگونه تعیین وقت برای ظهور، به شدت نکوهش شده است.
تاریخ نیز نشان داده است که پیشبینیهای شتابزده درباره زمان ظهور، همواره نادرست بوده و گاه سبب ناامیدی و آسیب به باورهای دینی شده است. از این رو، وظیفه مؤمنان، نه تعیین زمان ظهور، که «آمادگی دائمی» برای آن روز بزرگ است. آمادگیای که در سایه ایمان، عمل صالح، خودسازی و تلاش برای اصلاح جامعه، معنا پیدا میکند.
بحرانهای جهان؛ نشانه نیاز، نه قطعی ظهور
جهان امروز با واقعیتهایی روبهروست که بیش از گذشته، نیاز بشر به عدالت، معنویت و رهبری الهی را آشکار میکند. جنگهای ویرانگر، بحرانهای انسانی، گسترش شکافهای اقتصادی، آسیبهای اخلاقی، تخریب محیطزیست و احساس ناامنی در بسیاری از جوامع، نشان میدهد که تمدن مادی، با وجود همه پیشرفتهای خود، هنوز نتوانسته پاسخ کاملی به نیازهای عمیق انسان ارائه دهد.
در کنار این بحرانها، «عطش روزافزون انسانها به عدالت، آزادی، کرامت انسانی، معنویت و حقیقت» نیز قابل توجه است. در بسیاری از نقاط جهان، مردم خواهان مبارزه با فساد، تبعیض و بیعدالتی هستند. این عطش عمومی برای عدالت، با آرمانهای مهدوی همسو است و نشان میدهد که ارزشهای مورد تأکید فرهنگ انتظار، همچنان پاسخگوی نیازهای فطری بشر هستند. با این حال، نمیتوان با قطعیت گفت که این بحرانها، نشانههای «نزدیکی ظهور» هستند؛ بلکه میتوان گفت که «نیاز جهان به ظهور»، بیش از هر زمان دیگری احساس میشود.
آمادگی برای فرج؛ وظیفه امروز مؤمنان
اما سؤال اصلی شاید این نباشد که «آیا جهان در آستانه فرج است؟» بلکه این باشد که «آیا ما در آستانه آمادگی برای فرج هستیم؟» زیرا در آموزههای اهلبیت(ع)، انتظار پیش از آنکه تحلیل حوادث آینده باشد، «برنامهای برای اصلاح امروز» است. جامعه منتظر، جامعهای است که در آن ایمان، اخلاق، علم، عدالتخواهی، مسئولیتپذیری و خدمت به مردم تقویت میشود.
فرج، تنها پایان بحرانهای جهان نیست؛ آغاز شکوفایی انسان نیز هست. بنابراین، هر گامی که در مسیر خودسازی، اصلاح جامعه، گسترش عدالت، دفاع از مظلوم، تربیت نسل صالح و تقویت معنویت برداشته شود، حرکتی در جهت آمادگی برای آن روز بزرگ است.
پرهیز از تطبیق شتابزده و گمانهزنی
یکی از آسیبهای جدی در مباحث مهدویت، تطبیق قطعی رویدادهای روز با نشانههای ظهور است. هرچند برخی روایات از حوادث و نشانههایی پیش از ظهور سخن گفتهاند، اما تشخیص مصادیق آنها نیازمند دقت فراوان است و بسیاری از عالمان شیعه نسبت به داوریهای شتابزده هشدار دادهاند. مؤمنان به جای سرگرم شدن به گمانهزنیها، باید بر وظایف قطعی خود تمرکز کنند: حفظ ایمان، دعا برای فرج، عمل صالح و خدمت به مردم.
امید؛ سرمایه بزرگ منتظران
انتظار حقیقی، یعنی «زنده نگه داشتن امید» در دل جامعه. منتظر واقعی، حتی در سختترین شرایط، باور دارد که ظلم ماندگار نیست و وعده الهی درباره پیروزی حق تحقق خواهد یافت. این امید، او را به تلاش، صبر، استقامت و خدمت به مردم فرا میخواند، نه به انفعال و دسترویدستگذاشتن.
جمعبندی؛ پاسخ به پرسش «آیا جهان در آستانه فرج است؟»
در پاسخ به پرسش آغازین، باید گفت که اگرچه نمیتوان با اطمینان گفت که جهان امروز در آستانه فرج قرار دارد، اما میتوان گفت که «جهان بیش از هر زمان دیگری، نیازمند فرج است». نیاز به عدالت، امنیت، معنویت، کرامت انسانی و صلح، در سراسر جهان بیش از گذشته احساس میشود و این، همان افقی است که اندیشه مهدویت نوید آن را میدهد.
پس شاید بهترین پاسخ به این پرسش آن باشد که به جای جستوجوی نشانههای زمان ظهور، «نشانههای آمادگی» را در خود و جامعه تقویت کنیم. هر دل امیدوار، هر عمل صالح، هر گام در مسیر عدالت، هر خدمت به انسانها و هر دعای خالصانه برای تعجیل فرج، جامعه را به آرمانهای مهدوی نزدیکتر میکند. فرج، وعده قطعی خداوند است؛ اما آمادگی برای فرج، مسئولیت همیشگی ماست. منتظران واقعی، نه با تعیین زمان ظهور، بلکه با ساختن انسان و جامعهای شایسته، خود را برای استقبال از آن روز بزرگ آماده میکنند.
