ملت ایران پس از تجربه برجام، عزت را در مقاومت جستوجو میکند نه در لبخند آمریکا پیام رهبر معظم انقلاب اسلامی به مناسبت تشییع و تدفین «آقای شهید ایران» را باید فراتر از یک پیام تسلیت خواند. این پیام، در میانه فضایی منتشر شد که بار دیگر برخی محافل سیاسی، نسخه تکراری مذاکره با […]
ملت ایران پس از تجربه برجام، عزت را در مقاومت جستوجو میکند نه در لبخند آمریکا
پیام رهبر معظم انقلاب اسلامی به مناسبت تشییع و تدفین «آقای شهید ایران» را باید فراتر از یک پیام تسلیت خواند. این پیام، در میانه فضایی منتشر شد که بار دیگر برخی محافل سیاسی، نسخه تکراری مذاکره با آمریکا را به عنوان راهحل مشکلات کشور مطرح میکنند. اما متن پیام، بدون آنکه مستقیماً وارد مجادلات سیاسی روز شود، یک حقیقت راهبردی را یادآوری میکند؛ اقتدار ایران نه پشت میز مذاکره، بلکه در میدان مقاومت ساخته شده است.
دو دهه است که ملت ایران دو نسخه متفاوت را تجربه میکند. یک نسخه میگوید برای حل مشکلات باید رضایت آمریکا را جلب کرد؛ نسخه دیگر معتقد است که دشمن تنها زبان قدرت را میفهمد و پیشرفت کشور از دل تکیه بر توان داخلی، مقاومت و حفظ عزت ملی حاصل میشود.
تجربه برجام، آزمونی تاریخی برای این دو نگاه بود. توافقی که با وعده رفع تحریمها، رونق اقتصادی، گشایش معیشتی و شکوفایی سرمایهگذاری معرفی شد، اما با خروج آمریکا از توافق و بازگشت تحریمها، بسیاری از آن وعدهها محقق نشد. این تجربه، برای بخش بزرگی از افکار عمومی این پرسش را ایجاد کرد که آیا میتوان آینده یک ملت را به امضای کشوری گره زد که سابقه نقض تعهدات خود را بارها نشان داده است؟
امروز نیز همان نسخه قدیمی، با ادبیاتی جدید در حال بازتولید است؛ گویی همه مشکلات کشور، تنها با چند دور مذاکره قابل حل است. اما پیام رهبر انقلاب، مسیر دیگری را نشان میدهد. در این پیام، سخنی از امید بستن به دشمن نیست؛ سخن از ملت، مقاومت، وفاداری، خون شهید و ادامه راه است. این همان منطقی است که انقلاب اسلامی را از گردنههای سخت عبور داده است.
دشمنی که فرماندهان، دانشمندان و فرزندان این ملت را هدف قرار میدهد، چگونه میتواند شریک مطمئن ساختن آینده ایران باشد؟ این پرسشی است که پیام رهبر انقلاب، بدون شعارزدگی، با زبان واقعیتهای میدانی پیش روی جامعه قرار میدهد. ملتی که هزینه استقلال خود را با خون شهیدان پرداخته است، نمیتواند امنیت و پیشرفت خود را بر وعدههای همان دشمن بنا کند.
پیام رهبر انقلاب در حقیقت، مانیفست «ایران قوی» است؛ ایرانی که قدرتش را از حضور مردم، فرهنگ شهادت، خودباوری و ظرفیتهای درونی میگیرد، نه از چراغ سبز قدرتهای سلطهگر. این پیام یادآوری میکند که هرگاه کشور چشم به بیرون دوخته، با بدعهدی و فشار بیشتری روبهرو شده و هرگاه بر توان خود تکیه کرده، دستاوردهای بزرگتری به دست آورده است.
امروز، بیش از هر زمان دیگری، جامعه نیازمند عبور از «اقتصاد شرطی» و «سیاست شرطی» است؛ سیاستی که رونق بازار، تولید، سرمایهگذاری و حتی امید مردم را به نتیجه مذاکرات گره میزند. پیام رهبر انقلاب، دعوت به شکستن همین زنجیر ذهنی است؛ زنجیری که سالها تلاش کرده است کلید حل مشکلات ایران را در پایتختهای غربی جستوجو کند.
تشییع میلیونی «شهید ایران» و پیام رهبر انقلاب، یک پیام واحد برای دوستان و دشمنان داشت؛ ملت ایران راه خود را انتخاب کرده است. راه عزت، راه مقاومت، راه استقلال. راهی که هزینه دارد، اما آینده کشور را به اراده دشمن گره نمیزند و سرمایه اصلی آن، ایمان مردم و خون شهیدان است؛ سرمایهای که هیچ میز مذاکرهای توان جایگزین کردن آن را ندارد.
