مجید مجیدی، کارگردان سرشناس سینمای ایران، جایزه بهترین فیلم جشنواره بین‌المللی بوسان ۲۰۲۶ را برای فیلم «غذای نیمروز» دریافت کرد و در سخنانی حماسی، این جایزه را به مردم شجاع و دلیر ایران تقدیم کرد. او با اشاره به تحریم‌های اقتصادی و دارویی، شهادت کودکان میناب و ایستادگی مردم ایران گفت: «تنها جرم مردم ایران این است که می‌خواهند استقلال داشته باشند.»
از میناب تا بوسان؛ روایتی از رنج و ایستادگی
مجیدی پیش از نمایش فیلم «غذای نیمروز» در بخش مسابقه اصلی جشنواره بوسان، در سخنانی کوتاه گفت: «اجازه می‌خواهم از طرف خودم، نمایش این فیلم را به مردم شجاع و دلیر ایران و کودکان مظلوم میناب تقدیم کنم.» او با اشاره به فاجعه حمله به مدرسه دخترانه شجره طیبه در میناب، گفت: «همان‌طور که شنیده‌اید ۱۶۸ کودک را در روز اول جنگ قتل عام کردند، اما مردم همچنان ایستادند و مقاومت کردند.»
این سخنان، بازتاب تعهد عاطفی عمیق او به توده‌های آسیب‌دیده از جنگ و تجاوز است. برای مجیدی، شرافت ملی و دفاع از تمامیت و استقلال کشور، خط قرمز اخلاقی و هویت‌بخشی است که نباید در هیچ شرایطی مخدوش شود.
«۴۸ سال تحریم، اما تسلیم نشدیم»
مجیدی در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به تحریم‌های طولانی‌مدت علیه ایران گفت: «۴۸ سال است مردم ایران تحت شدیدترین تحریم‌های اقتصادی و دارویی هستند، اما تسلیم نشدیم.» او افزود که این تحریم‌ها حتی اجازه واردات دارو برای کودکان مبتلا به سرطان را نمی‌دهد. مجیدی تأکید کرد: «وقتی دیدند تسلیم نمی‌شویم، ما را تحت شدیدترین حملات وحشیانه قرار دادند.»
این اظهارات، روایتی روشن از پیوند میان فشارهای اقتصادی و تجاوز نظامی ترسیم می‌کند. مجیدی نشان می‌دهد که هدف این فشارها، نه تغییر رفتار سیاسی، بلکه به زانو درآوردن ملتی است که تنها خواسته‌اش استقلال است.
«مردم ایران سر تعظیم فرود نخواهند آورد»
کارگردان «بچه‌های آسمان» و «محمد رسول‌الله» در بخش پایانی سخنان خود گفت: «درود می‌فرستیم بر این مردم شجاع که سر تعظیم فرود نیاوردند و نخواهند آورد. همه ویرانی‌ها را خواهیم ساخت؛ مردم ایران مقاوم هستند و در برابر ظلم می‌ایستند و استقلال خود را حفظ می‌کنند.»
این جمله، همان چیزی است که مجیدی را به عنوان یک هنرمند آزاده و ایران‌دوست معرفی می‌کند. او در تریبون جهانی، نه از موضع یک کارگردان صرفاً هنری، بلکه از موضع یک شهروند ایرانی سخن گفت که رنج ملتش را روایت می‌کند و بر ایستادگی آنان مهر تأیید می‌زند.
جایزه‌ای که به مردم تقدیم شد
مجیدی در مراسم اختتامیه جشنواره بوسان با افتخار گفت: «می‌خواهم این جایزه را به مردم شجاع و دلیر ایران تقدیم کنم که در طول سالیان سال، شجاعانه ایستادگی کردند، زیر بار ظلم نرفتند و همچنان نیز مقاومت می‌کنند.»
این تقدیم، یک حرکت نمادین صرف نبود. مجیدی با این کار، نشان داد که هنر اصیل ایرانی، جدا از مردم و سرنوشت آنان معنا پیدا نمی‌کند. هنرمندی که در تریبون جهانی، صدای مظلومیت کودکان میناب و ایستادگی ملت ایران می‌شود، همان هنرمند آزاده‌ای است که تفکرش بر پایه ایران‌دوستی و استقلال کشور بنا شده است.
آنچه در سخنان مجیدی در بوسان آشکار می‌شود، یک حقیقت روشن است: هنرمند اصیل ایرانی، زبان گویای آرمان‌های ملت خویش است. او با تکیه بر هنر و اعتبار بین‌المللی خود، نه برای تطهیر قدرت‌ها، بلکه برای بازتاب مظلومیت و صلابت مردمی سخن گفت که تنها خواسته‌شان استقلال است. و این، همان رسالتی است که هنر متعالی را با دغدغه‌های انسانی و میهن‌دوستانه پیوند می‌زند.
