به گزارش پایگاه خبری قرارگاه بینالمللی سازندگی اباصالح المهدی (عج)، لیندسی اولین گراهام، متولد ۹ ژوئیه ۱۹۵۵، پس از دو دهه حضورِ مسموم در سنای آمریکا، سرانجام در واشنگتن دیسی، در حالی که آوازهی نفرتانگیزترینِ چهرههای ضدایرانیِ کنگره را یدک میکشید، به درک واصل شد. دفتر او با انتشار بیانیهای اعلام کرد که وی «پس از یک دوره کوتاه و ناگهانی بیماری» درگذشته است؛ بیماریای که هرچند ناگهانی بود، اما مرگِ کسی که سالها با سیاستهایِ شوم خود، زمینهسازِ مرگِ هزاران انسان بیگناه در منطقه شد، را هرگز نمیتوان «ناگهانی» خواند؛ بلکه «قدری» بود که دیر یا زود، گریبانگیرِ این جنگطلبِ خونآشام میشد.
کارنامهای آکنده از کینه و خباثت
گراهام که از چهرههای شاخص و تندروی جریانِ محافظهکارِ آمریکا بود، در طول سالهای اخیر بهعنوان یکی از سرسختترین و کینهتوزترینِ مخالفانِ جمهوری اسلامی ایران در کنگره شناخته میشد. او نه یک سیاستمدار، که یک «جنگطلبِ حرفهای» بود که تمامِ توانِ خود را برایِ تشدیدِ فشار بر ملتِ ایران به کار گرفت. برنامه هستهایِ صلحآمیزِ ایران، حضورِ راهبردیِ ایران در منطقه و حمایت از جبههی مقاومت، از جمله نگرانیهای اصلیِ این دشمنِ قسمخورده بود که بارها با لحنی مملو از کینه، نسبت به آنها موضعگیریهای خصمانهای انجام داد.
گراهام که هرگز از حمایتِ خود از «تغییر حکومت» در ایران ابایی نداشت، در گردهماییِ «روز جهانی اقدام» در بهمنماه ۱۴۰۴ که به فراخوانِ رضا پهلوی در مونیخ برگزار شده بود، حضور یافت و شرکتِ خود را در این تجمعِ ضدانقلابی، یکی از «رضایتبخشترین تجربههای حرفهای» خود دانست. او، بهوضوح، خود را وقفِ پروژهای کرده بود که جز «تخریبِ ایرانِ عزیز» و «نابودیِ آرمانهای انقلاب اسلامی» هدفی نداشت.
دستیازیِ آشکار به جنایتِ صهیونیستی
مواضعِ ضدایرانیِ گراهام، همواره با حمایتهایِ بیچونوچرایِ او از رژیمِ صهیونیستی همراه بود. وی یکی از سرسختترینِ حامیانِ این رژیمِ غاصب و کودککش در کنگرهی آمریکا به شمار میرفت. او نه یک حامیِ عادی، که یک «عاملِ فعال» در پاسداری از جنایتهایِ رژیمِ صهیونیستی بود. بنیامین نتانیاهو، نخستوزیرِ جنایتکارِ رژیمِ صهیونیستی، در بیانیهای درگذشت او را به مردمِ آمریکا تسلیت گفت و نوشت: «اسرائیل یکی از بزرگترین دوستان خود را از دست داده است». این تسلیت، خود گواهی است بر پیوندِ ناگسستنیِ میانِ این سناتورِ جنگطلب و خبیثترینِ رژیمهایِ تاریخ.
از منتقد تا متحدِ ترامپ؛ مسیری به سوی تباهی
گراهام که در سالهای ابتداییِ فعالیتِ سیاسیِ خود از منتقدانِ ترامپ به شمار میرفت، بعدها به یکی از متحدانِ وفادارِ او در کنگره بدل شد. این تغییرِ مسیر، نشان از انعطافپذیریِ مبتنی بر منافعِ پستِ سیاسی داشت. ترامپ بامداد امروز در پیامی، درگذشتِ او را «بسیار غمانگیز» خواند. غمی که البته از سویِ ملتهایِ منطقه، نه تنها غم، که شادیِ بزرگی به همراه داشت؛ چرا که پروندهی یکی از بزرگترینِ دشمنانِ خود را بسته دیدند.
جمعبندی؛ مرگی که پایانِ یک مسیرِ پر از جنایت بود
لیندسی گراهام، با مرگِ ناگهانیِ خود، از صحنهی سیاستِ آمریکا کنار رفت؛ امّا کارنامهی تاریکِ او، برای همیشه در تاریخِ سیاستِ خارجیِ آمریکا ثبت خواهد شد. کارنامهای که در آن، «فشار حداکثری» علیه ملتِ ایران، «حمایتِ بیدریغ از رژیمِ صهیونیستی»، «توهین به آرمانهایِ انقلاب اسلامی» و «تلاش برایِ تداومِ تحریمها و تهدیدهایِ نظامی»، بهعنوانِ میراثِ شومِ او، باقی خواهد ماند.
او رفت، امّا بهیقین، نفرتی که با سیاستهایِ خود در دلِ ملتِ ایران کاشت، هرگز از یاد نخواهد رفت و تاریخ، او را در زمرهی «دشمنانِ قسمخوردهی ایران» و «همدستانِ جنایتِ صهیونیستی» ثبت خواهد کرد. لیندسی گراهام به درک واصل شد، تا خود و اعمالِ زشتِ خویش را در برابرِ تاریخ، پاسخگو باشد. چه پایانِ شومی برای کسی که جز کینه و جنایت، چیزی برایِ عرضه نداشت.
