به گزارش پایگاه خبری قرارگاه بینالمللی سازندگی اباصالح المهدی(عج)، در آموزههای اسلامی، زمان دقیق ظهور برای انسانها مشخص نشده و تعیین وقت برای آن جایگاهی ندارد. بنابراین، نمیتوان بر اساس تحولات سیاسی، جنگها یا بحرانهای اجتماعی، با قطعیت ادعا کرد که ظهور در زمانی مشخص نزدیک شده است. آنچه میتوان با اطمینان از آن سخن گفت، این است که هر روزی که میگذرد، یک روز به تحقق وعدههای الهی در تاریخ نزدیکتر میشویم؛ اما زمان دقیق آن همچنان در علم خداوند است.
⏳ «نزدیکتر شدن»؛ نه در تقویم، که در آمادگی
«نزدیکتر شدن ظهور» مفهومی است که گاه با «شتابِ تاریخی» و گاه با «مجموعهای از علائم» گره خورده است. اما در نگاهِ عمیقِ مهدوی، این نزدیکی، بیش از آنکه «کمّی» و «زمانی» باشد، «کیفی» و «انسانی» است. بهعبارتی، ظهور نه به این دلیل که «زمانش فرا رسیده»، که به این دلیل که «ارزشهایش در جهان گسترش یافتهاند»، «نزدیک» میشود.
این نگاه، دو پیام مهم برای انسان مؤمن دارد: نخست امید و دوم آمادگی. مؤمن منتظر، آینده را روشن میبیند و باور دارد که ظلم و بیعدالتی سرنوشت نهایی بشر نیست. او در برابر مشکلات تسلیم یأس نمیشود، زیرا به وعده الهی درباره آینده ایمان دارد. از سوی دیگر، انتظار حقیقی با آمادگی همراه است. اگر ظهور را آیندهای سرشار از عدالت و معنویت بدانیم، جامعه منتظر باید از امروز برای تحقق این ارزشها در زندگی خود تلاش کند.
🔍 زمانهی ما؛ بحرانها و درسهایی برای نسل منتظر
جهان امروز با تحولات شگرفی روبهروست. پیشرفتهای علمی و فناوری بیسابقه، در کنار بحرانهایی مانند جنگ، فقر، بیعدالتی، بحرانهای اخلاقی و آسیبهای اجتماعی، بیش از گذشته اهمیت «عدالت»، «معنویت» و «کرامت انسانی» را به انسان یادآوری میکند. با این حال، نباید این تحولات را بهصورت قطعی نشانه نزدیک بودن ظهور دانست؛ بلکه باید آنها را «زنگهای بیداری» و «فرصتهایی برای بازگشت به ارزشهایِ گمشده» تلقی کرد.
🕊️ امید، بزرگترین سلاحِ منتظران
یکی از مهمترین آثار باور به ظهور، مبارزه با ناامیدی است. انسان منتظر میداند که هیچ بحرانی ابدی نیست و هیچ ظلمی نمیتواند برای همیشه بر جهان حکومت کند. این باور، نیرویی برای مقاومت در برابر دشواریها و تلاش برای اصلاح شرایط فراهم میکند. در جهانی که رسانهها، هر روز تصویری از «بنبست» و «یأس» را به خوردِ افکار عمومی میدهند، «امیدِ مهدوی» چراغی است که «تاریکیِ آینده» را از پیشِ پایِ انسان برمیدارد.
💎 جمعبندی؛ ظهور، وعدهای که در «امروزِ ما» معنا میشود
در نهایت، ظهور وعدهای الهی است که مؤمنان به تحقق آن امید دارند. ما نمیدانیم این وعده در چه زمانی محقق خواهد شد، اما میدانیم که وظیفه ما در هر زمان، حفظ ایمان، دعا برای فرج، خودسازی و انجام مسئولیتهای فردی و اجتماعی است. پس شاید مهمترین پرسش این نباشد که «ظهور چه زمانی رخ خواهد داد؟»، بلکه این باشد که «آیا ما هر روز برای آن آینده، آمادهتر میشویم؟»
ظهور، در نگاه مؤمن، وعدهای است که تحقق آن قطعی است؛ اما زمانش در اختیار انسان نیست. آنچه در اختیار ماست، انتخاب امروز ماست: اینکه در مسیر امید یا ناامیدی، عدالت یا بیتفاوتی، معرفت یا جهل و مسئولیت یا انفعال حرکت کنیم. «انتظار حقیقی»، همین انتخاب آگاهانه است؛ انتخابی که هر روز میتواند انسان را یک گام به آرمانهای مهدوی نزدیکتر کند.
