به گزارش پایگاه خبری قرارگاه بینالمللی سازندگی اباصالح المهدی (عج)، جهان امروز، با وجود همه پیشرفتهای خیرهکننده، از بحرانهای بزرگی رنج میبرد. جنگهای ویرانگر، شکافهای عمیق اقتصادی، فقر، تبعیض، فروپاشی اخلاق، بحران خانواده، تخریب محیطزیست و احساس گسترده ناامنی، نشان میدهد که توسعه مادی، بهتنهایی نتوانسته آرامش و عدالت را برای انسان به ارمغان آورد. هرچه ابزارهای زندگی پیشرفتهتر شدهاند، نیاز بشر به معنویت، عدالت و حقیقت نیز آشکارتر شده است. در چنین شرایطی، اندیشه مهدویت، پاسخی است به عمیقترین نیازهای انسان؛ پاسخی که در آن، عدالت نه یک شعار، که یک وعدهی الهی است.
منجی؛ فراتر از یک نجاتدهنده
منجی در اندیشه اسلامی، تنها پاسخ به یک بحران سیاسی یا اقتصادی نیست؛ بلکه پاسخی به عمیقترین نیازهای انسان است. انسان تنها از فقر مادی رنج نمیبرد؛ گاه از فقر معنوی، تنهایی، بیعدالتی، ناامیدی و گمگشتگی نیز رنج میکشد. از همین رو، ظهور در فرهنگ مهدویت، آغاز دگرگونی همهجانبهای است که هم جامعه و هم انسان را به سوی کمال رهنمون میشود. در این افق، عدالت تنها در قوانین و ساختارها خلاصه نمیشود، بلکه در روابط انسانی، در اقتصاد، در آموزش، در فرهنگ و در رفتار فردی جاری میشود.
انتظار؛ مسئولیت امروز برای آینده
ایمان به منجی، به معنای چشمپوشی از مسئولیتهای امروز نیست. انتظار، در آموزههای اهلبیت(ع)، دعوت به حرکت، خودسازی و اصلاح جامعه است. کسی که به آیندهای عادلانه ایمان دارد، باید از امروز در مسیر عدالت گام بردارد؛ با ظلم همراه نشود، حقوق دیگران را رعایت کند، به مردم خدمت کند، دانش بیاموزد و اخلاق را در زندگی فردی و اجتماعی زنده نگه دارد. جامعهای که خواهان عدالت جهانی است، باید از عدالت در رفتارهای روزمره خود آغاز کند. هر گامی در مسیر انصاف، هر خدمتی به همنوع و هر تلاشی برای گسترش اخلاق، انسان را به ارزشهای آن روز بزرگ نزدیکتر میکند.
امید؛ نیروی مقاومت در تاریکیها
یکی از مهمترین آثار باور به منجی، امید است. امیدی که انسان را در سختترین شرایط از تسلیم شدن بازمیدارد. تاریخ نشان داده است که ملتهایی که امید خود را از دست دادهاند، توان ساختن آینده را نیز از دست دادهاند؛ اما ایمان به وعده الهی، انسان را به صبر، استقامت و تلاش فرا میخواند. امروز، ملتهای مقاومت در فلسطین، لبنان، یمن و سایر نقاط جهان، با تکیه بر همین امید، در برابر ظلم و استکبار ایستادهاند و نشان دادهاند که وعده الهی، هرگز فراموششدنی نیست.
غیب، نه گمانهزنی
البته در فرهنگ اسلامی، زمان ظهور از امور غیبی است و هیچکس مجاز به تعیین وقت یا تطبیق قطعی رویدادهای روز بر نشانههای ظهور نیست. آنچه بر عهده مؤمنان قرار دارد، آمادگی دائمی، دعا برای فرج، عمل صالح و تلاش برای گسترش ارزشهای الهی در جامعه است. در روایات اسلامی، «مَنْ عَیَّنَ زَمَاناً فَقَدْ کَذَّبَ» یعنی هرکس زمانی را برای ظهور تعیین کند، دروغ گفته است. بنابراین، وظیفهٔ منتظران، تنها آمادگی، دعا و تلاش برای تحقق ارزشهای الهی است، نه پیشگویی درباره زمان تحقق آن.
جمعبندی: آسمان وعده داد، زمین باید بپذیرد
منجی، در حقیقت، پاسخ آسمان به بنبستهای زمین است؛ اما این پاسخ، تنها زمانی بهدرستی فهمیده میشود که انسان نیز سهم خود را در ساختن آینده ایفا کند. ظهور، پایان امید نیست، آغاز شکوفایی آن است؛ روزی که عدالت، حقیقت و کرامت انسانی جلوهای کاملتر خواهند یافت. منتظران واقعی، پیش از آنکه درباره آینده سخن بگویند، تلاش میکنند از امروز بخشی از آن آینده را در رفتار و جامعه خود محقق سازند. تا آن روز، رسالت انسان مؤمن روشن است: حفظ ایمان، استقامت در مسیر حق، عمل صالح، خدمت به مردم و زنده نگه داشتن امید.
