به گزارش پایگاه خبری قرارگاه بینالمللی سازندگی اباصالح (عج)، امروز، ۲۶ خرداد ۱۴۰۵، یکم محرمالحرام ۱۴۴۸ قمری است. آغاز ماهی که در آن فریاد «وا حسینا» از هر مسجد و حسینیهای بلند است. امسال اما این فریاد، با اشکهایی تازهتر و داغهایی داغتر آمیخته شده است. شهادت مظلومانه رهبر معظم انقلاب در سنگر نماز جمعه، پرواز فرماندهان ارشد نیروهای مسلح در سحرگاه رمضان، و جنایت هولناک بمباران مدرسه میناب که ۱۶۸ کودک را به شهادت رساند، همگی در فاصله کوتاهی پیش از این ماه مبارک رخ داد. با این حال، دل عزاداران حسینی همچنان میداند که بزرگترین و بینظیرترین مصیبت، همان مصیبت کربلاست؛ اما این شهدا نیز غمهایی بزرگ هستند در کنار آن غم عظیم…
◼️ شهادت رهبر؛ سربازی که در محراب به حسین پیوست
سحرگاه ۲۳ اسفند ۱۴۰۴، در حالی که رهبر معظم انقلاب به روزه داری و عبادت مشغول بود، گلولههای دشمن فرصت ختم هزار باره قرآن را از او گرفتند و او را به دیدار معبودش رساندند. خبر شهادت ایشان، چنان ضربهای بر پیکر امت وارد کرد که کمتر کسی باور میکرد. رهبری که سالها بود در عزاداریهای محرم، با آن بغض همیشگی و اشکهای بیصدا، مردم را به حسین(ع) متصل میکرد، خود به کاروان شهدای کربلا پیوست. امروز در محرم امسال، برای اولین بار، مردم ایران «قافلهسالار» خود را در میان شهدا میجویند و با یاد او، بر سرور شهیدان حسین بن علی(ع) میگرینند.
◼️ میناب ۱۶۸؛ کودکانی که با کام تشنه به مدرسه رفتند و به کربلا رسیدند
در روز ۹ اسفند ۱۴۰۴، مدرسه «شجره طیبه» در میناب، هدف سه نوبت بمباران هوایی قرار گرفت. سقف ساختمان فروریخت و دانش آموزان و معلمان مدرسه جان باختند. این فاجعه که «میناب ۱۶۸» نام گرفته، از زخمهای تازه تاریخ ایران است. مادرانی که دیگر فرزندان خود را در آغوش نمیگیرند، معلمانی که در میان آوار، صدای اللهاکبر کودکانشان را شنیدند. بازماندگان میگویند: «همان لحظه به یاد بچههای حضرت زینب(س) در شام افتادیم.» این کودکان بیگناه نیز، هرچند به پای حسین(ع) نمیرسند، اما شاگردان همان مکتبی هستند که عاشورا را آفرید. در هیئتها، هر وقت نام میناب برده میشود، سینهها داغتر میکوبد و اشکها جاریتر میشود، بیآنکه هیچ کس گمان کند این غم با غم حسین برابر است.
◼️ ۳۴۶۸ شهید جنگ رمضان؛ فرماندهانی که در شب قدر به معراج رفتند
آمار رسمی شهدای ۴۰ روز جنگ رمضان، ۳۴۶۸ نفر را نشان میدهد. در میان آنان، چهرههای شاخصی چون سپهبد سید عبدالرحیم موسوی (فرمانده کل نیروهای مسلح)، دریاسالار علی شمخانی، شهید علی لاریجانی، سرلشکر عزیز نصیرزاده و سردار محمد پاکپور دیده میشوند. شهادت آنان در سحرگاه رمضان و شبهای قدر، این باور را عمق بخشید که «رمضان، ماه شهادت است». این فرماندهان که عمری در راه حسین(ع) جنگیده بودند، خود در آستانه شهادت، وداعی حسینی داشتند. امروز که محرم آغاز میشود، مردم ایران برای آنان نیز میگرینند؛ اما همچنان میدانند که این اشکها در سایه اشک بر مصیبت کربلا معنا مییابد.
◼️ در خیمه حسینیم؛ برای همه شهدا و برای خود حسین
شعار محرم امسال که از سوی سازمان هیئت و تشکلهای دینی اعلام شده، «در خیمه حسینیم، خونخواه و جانفداییم» و هشتگ «نحنالمنتقمون» است. این شعار، هم ناظر به خونخواهی شهدای میناب و رهبر و فرماندهان است و هم تأکیدی بر تداوم راه عاشورا. دستورالعمل عزاداری نیز تصریح کرده که «حضور در خیابانها و میادین، این بار بزرگتر از همیشه باید باشد تا دشمن بداند که امت حسین(ع) نه با شهادت رهبر سست میشود و نه با جنایت در مدرسه میناب.» اما در تمام این فراخوانها و مرثیهها، یک اصل فراموش نمیشود: همه این خونها و این داغها، فدایی خون حسین(ع) هستند و هیچ غمی هرگز به غم آن حضرت نمیرسد. عزاداران با این نگاه، هم بر رهبر شهید میگرینند و هم بر کودکان میناب، اما گریهشان را از همان چشمه بیکران عاشورا میگیرند.
◼️ عزاداری ای که همه داغها را در بر میگیرد
آنچه امروز در هیئتها و دستههای عزاداری ایران دیده میشود، تصویری از امتی است که غم بزرگ حسین(ع) را در دل دارد و در کنار آن، غمهای تازهتر را نیز با همان آه و سوز به زبان میآورد. مداحان، مرثیهسرایان و سخنرانان، با مهارتی مثالزدنی، ابتدا جان کلام را بر عظمت عاشورا میگذارند و سپس با اشاره به شهدای جنگ رمضان و فاجعه میناب، سوز را دوچندان میکنند. هیچ کس نمیگوید که شهادت رهبر یا کودک میناب با شهادت حسین(ع) برابر است، اما همه میگویند که این شهدا، ثمره همان درختی هستند که ریشه در کربلا دارد. پس محرم امسال، محرم اندوهی حقیقی و عمیق است؛ هم برای آن مصیبت بینظیر و هم برای همه مصیبتهایی که در امتدادش جان میگیرند.
اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد و آل محمد و آخر تابع لهم علی ذلک.
و السلام علیک یا اباعبدالله و علی الارواح التی حلت بفنائک. علیک منی سلام الله ابداً ما بقیت و بقی اللیل و النهار.
