دوازدهم بهمن، حسینیه امام خمینی(ره) پیش از آنکه محل یک سخنرانی باشد، به صحنه یک پیام تبدیل شد. در روزهایی که اتاقهای فکر دشمن سرگرم القای ناامنی و بیثباتیاند، دیدار سالانه اقشار مختلف مردم با رهبر انقلاب، بیوقفه و بیتغییر برگزار شد؛ همان مکان، همان زمان، همان آرامش.
این «برگزاری»، خودِ خبر بود.
آیتالله خامنهای با طمأنینه وارد حسینیه شدند؛ آرام، لبخند بر لب، بیعجله. فضایی که قرار بود نگران باشد، صمیمی شد. جایی که باید اضطراب تولید میشد، شوخی و متانت نشست. اشارههای کوتاه به یک خواستگاری، مکثی طنزآمیز در پاسخ به شعارها، و کنایهای حسابشده به نقش ترامپ در اغتشاشات اخیر، فقط حاشیه نبود؛ اجزای یک روایت بودند: روایت آرامش در دل فشار.
پروژه شکاف، پاسخ همدلی
دشمن در جنگ شناختی، یک تصویر ثابت را دنبال میکند: فاصله میان مردم و حاکمیت. پاسخ رهبر انقلاب به این تصویرسازی، نه انکار، بلکه بازتعریف بود.
در این دیدار، «مردم» بارها به متن آمدند؛ نه بهعنوان تماشاگر، بلکه بهمثابه عنصر تعیینکننده. تأکید مکرر بر نقش مردم و مطالبه قدرشناسی از مسئولان، عملاً روایت شکاف را از درون تهی کرد.
در ضلع دیگر این جنگ روانی، بزرگنمایی تهدید خارجی قرار دارد. رهبر انقلاب این تهدید را در قاب زمان گذاشتند؛ یادآوری کردند که زبان تهدید، زبان تازهای نیست و سالهاست از سوی دولتهای مختلف آمریکا تکرار میشود.
اما جمعبندی روشن بود: ایران نه غافل است و نه بیبرنامه؛ برای هر احتمال، آماده.
وقتی تهدید به نتیجه نمیرسد
در امتداد این نگاه، روایت پیروزی دوباره احیا شد. از جنگ ۱۲روزه تا ناکامی پروژههای مشترک آمریکا و انگلیس، و عبور از فتنه اخیر آمریکایی–صهیونیستی، یک خط مشترک دیده میشود: همه تهدیدها به نتیجه دلخواه دشمن ختم نشدهاند.
در این چارچوب، تقابل واشنگتن با تهران نه نشانه ضعف ایران، بلکه علامت وزن آن تفسیر شد. کشوری که دهههاست ابرقدرت جهانی را وادار به تمرکز و هزینه کرده، خود در جایگاه یک بازیگر اثرگذار ایستاده است.
بازدارندگی بهجای درگیری
هشدار رهبر انقلاب درباره جنگ منطقهای، از جنس تهییج نبود؛ از جنس بازدارندگی بود. پیامی صریح به آمریکا، رژیم صهیونیستی و همپیمانانشان که هر ماجراجویی، هزینهای فراتر از محاسبات معمول دارد.
این هشدار، دعوت به جنگ نبود؛ تلاش برای بستن راه جنگ بود.
اعتراض واقعی، پروژه پنهان
اشاره دوباره به اعتراض بازاریان، حامل یک تفکیک مهم بود: میان مطالبه مشروع و سوءاستفاده سازمانیافته. رهبر انقلاب با بهرسمیتشناختن اصل اعتراض، نسبت به پنهانشدن دشمن در پشت این مطالبات هشدار دادند؛ مرزی که اگر دیده نشود، نقد به ابزار بیثباتسازی تبدیل میشود.
سندهایی که میتوان دید
برخی بخشهای سخنرانی، فراتر از تحلیل، ظرفیت «سند» داشت. از اشاره به توانمندی دفاعیای که بعدها آمریکا به تقلید از آن روی آورد، تا یادآوری نقش ایالات متحده در شکلدهی داعش با استناد به اعترافات پیشین مقامات این کشور. این موارد، مواد خام گزارشهاییاند که میتوانند ادعاها را به شواهد گره بزنند.
مسئله روایت در دهه فجر
در دهه فجر، رهبر انقلاب از یک خلأ صریح سخن گفتند: ضعف در روایت پیشرفتها. این تذکر، نه یک گلایه اداری، بلکه یک هشدار راهبردی بود. پیشرفتهایی که روایت نشوند، دیده نمیشوند؛ و آنچه دیده نشود، در حافظه جمعی جای نمیگیرد.
دیدار دوازدهم بهمن، صرفاً یک مناسبت تقویمی نبود؛ نمایش یک صورتبندی کامل از قدرت، آرامش و آمادگی ایران بود؛ روایتی که درست در نقطه مقابل پروژه ترس ایستاد.
