مسابقه ماراتن کیش تنها یک رخداد ورزشی نبود؛ این رویداد در سایه تحولات سال‌های اخیر و افزایش حساسیت‌ها نسبت به موضوعات فرهنگی و اجتماعی، به بستری برای شکل‌گیری روایت‌های متفاوت، قرائت‌های گاه متعارض و تحلیل‌های چندلایه تبدیل شد و صفحات رسانه‌ها را به میدان بازنمایی این اختلاف نگرش‌ها بدل کرد.

۸ اردیبهشت ۱۳۶۰، ارتفاعات بازی‌دراز. خلبان ۲۶ ساله‌ای که یک سال پیش، در عملیات آزادسازی پاوه، با همان بالگرد کبرا، جانِ شهری را از سقوط نجات داده بود، این بار در برابر لشکری از ۲۵۰ تانک عراقی قد علم کرده است. او که رهبر انقلاب درباره‌اش فرمودند «شیرودی اولین نظامی است که در نماز به او اقتدا کردم»，در آخرین پرواز خود، با اصابت گلوله توپ به بالگردش به شهادت رسید. این، روایتِ مردی است که با بالگرد کبرا، کابوسِ تانک‌های دشمن شد و با شهادت خود، نامش را برای همیشه در تاریخِ هوانیروز جاودانه کرد.

پس از پایان جنگ ۱۲روزه ایران و رژیم صهیونیستی، ارزیابی‌ها نشان می‌دهد این نبرد فراتر از یک درگیری نظامی، صحنه‌ای از ایمان، اراده و انسجام ملی بود؛ جایی که روحیه شهادت‌طلبی و همبستگی مردم ایران معادلات دشمن را برهم زد و به گفته سید محسن حسینی، فرمانده قرارگاه جهادی اباصالح المهدی (عج)، نه‌تنها پیروزی مقاومت را رقم زد بلکه امیدی راهبردی در مسیر تحقق فرج و تغییر معادلات منطقه‌ای به سود جبهه مقاومت آفرید.

در دو روز گذشته، آمریکا گسترده‌ترین حملات خود را پس از آتش‌بس علیه ده‌ها هدف در جنوب، عمق و شمال ایران ترتیب داد تا کنترل تهران بر تنگه هرمز را تضعیف کند. اما ایران نه تنها با پاسخ‌های موشکی و پهپادی، تأسیسات آمریکا در اردن و کویت را هدف قرار داد، بلکه با تشدید نظارت بر تنگه، پیام روشنی ارسال کرد: راهبرد «بزن و فرار» در این آبراه راهبردی، دیگر پاسخگو نیست.

رهبر انقلاب در دیدار با دست‌اندرکاران کنگره شهدای البرز با تأکید بر اینکه رزمندگان دفاع مقدس جهاد با دشمن را تکلیف الهی می‌دانستند، از برخی دستگاه‌های فرهنگی به‌خاطر ناتوانی در انتقال این حقیقت به نسل جوان گلایه کردند و در عین حال نسل امروز را نسلی مؤمن و مقاوم خواندند که باید با معیار ایستادگی سنجیده شود، نه ظاهرگرایی و برداشت‌های سطحی.

در روزهایی که دشمن با هدف فلج‌سازی زیرساخت‌های حیاتی، پل‌ها و راه‌های جنوب کشور را هدف گرفته است，اما اراده ملی و تلاش جهادی، نه تنها اجازه توقف نداد، که با بازگشایی سریع مسیرهای جایگزین، ادامه تعمیرات اساسی سکوهای پارس جنوبی با تکیه بر توان داخلی و توافق راهبردی برای تأمین برق صنایع، ثابت کرد که ایرانِ مقاوم، در بحران‌ها نیز مسیر پیشرفت را گم نمی‌کند.

به گزارش روابط عمومی پایگاه خبری سادات جهان، قائم مقام قرارگاه اباصالح المهدی (عج) سادات جهان، به مناسبت فرارسیدن ۱۶ آذر، روز دانشجو، با صدور پیامی این روز را به دانشجویان کشور تبریک گفت و بر نقش جریان دانشجویی در پیشبرد حقیقت‌جویی و استقلال فکری تأکید کرد.

شیخ‌شبان، روستایی تاریخی در چهارمحال و بختیاری، با جمعیتی بیش از ۹۵ درصد سادات موسوی، ۸۱ شهید تقدیم انقلاب اسلامی کرده و اکنون به یکی از قطب‌های مهم خاتم کاری ایران تبدیل شده است. این روستا نه تنها میراث‌دار فرهنگ و هنر ایرانی است، بلکه به نمادی از جهاد اقتصادی، ایثار و هنر فاخر تبدیل شده است.

شیخ ابراهیم زکزاکی، رهبر جنبش اسلامی نیجریه، در اقامتگاه خود در ابوجا میزبان جمعی از علما و بزرگان سادات از مناطق مختلف این کشور بود.در این دیدار صمیمانه، شرکت‌کنندگان بر تحکیم پیوندهای ایمانی و توسعه همکاری‌های معنوی تأکید کردند.

سردار حسین سلامی، یکی از برجسته‌ترین چهره‌های نظامی ایران و فرماندۀ کل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، شخصیتی است که مسیر زندگی‌اش از میدان‌های نبرد دفاع مقدس تا بالاترین مناصب نظامی، تجلی تعهد، شجاعت و دانش در خدمت به میهن بود. وی در سحرگاه بیست‌وسوم خرداد ۱۴۰۴، در حملۀ ناجوانمردانۀ رژیم صهیونیستی به تهران، به فیض شهادت نائل آمد و نامش به‌عنوان نمادی از ایستادگی ملت ایران در تاریخ جاودانه شد.

۸ اردیبهشت ۱۳۶۰، ارتفاعات بازی‌دراز. خلبان ۲۶ ساله‌ای که یک سال پیش، در عملیات آزادسازی پاوه، با همان بالگرد کبرا، جانِ شهری را از سقوط نجات داده بود، این بار در برابر لشکری از ۲۵۰ تانک عراقی قد علم کرده است. او که رهبر انقلاب درباره‌اش فرمودند «شیرودی اولین نظامی است که در نماز به او اقتدا کردم»，در آخرین پرواز خود، با اصابت گلوله توپ به بالگردش به شهادت رسید. این، روایتِ مردی است که با بالگرد کبرا، کابوسِ تانک‌های دشمن شد و با شهادت خود، نامش را برای همیشه در تاریخِ هوانیروز جاودانه کرد.

آینده تنها با گذر زمان رقم نمی‌خورد؛ آینده را انسان‌هایی می‌سازند که امید را از دست نمی‌دهند، مسئولیت را می‌پذیرند و برای تحقق آرمان‌های بزرگ تلاش می‌کنند. در فرهنگ مهدویت، این انسان‌ها «منتظران» هستند. انتظار در نگاه اهل‌بیت(ع)، حالت انفعال و چشم‌دوختن به حوادث نیست، بلکه حرکتی آگاهانه برای ساختن فرد و جامعه بر اساس ارزش‌های الهی است. از همین رو، آینده از آنِ منتظران است؛ چرا که آنان با ایمان، امید و عمل صالح، هر روز گامی به سوی تحقق وعده‌ی الهی برمی‌دارند.

در اقدامی که ناظران آن را نشانه‌ای از «به بن‌بست رسیدن گزینه‌های متعارف» توصیف می‌کنند، یک افسر ارشد اطلاعاتی سنتکام از تحلیلگران نظامی خواسته تا «ایده‌های جدید، خلاقانه و غیرمتعارف» برای افزایش فشار بر ایران ارائه دهند. این درخواست در شرایطی مطرح می‌شود که حملات هوایی هفته‌های اخیر نتوانسته تهران را به میز مذاکره بازگرداند و مقامات پنتاگون نیز اذعان دارند که حتی با قدرتمندترین سلاح‌ها نیز نمی‌توان تأسیسات هسته‌ای ایران را نابود کرد و این هدف، احتمالاً به نیروی زمینی نیاز دارد؛ ریسکی که ترامپ تمایلی به پذیرش آن ندارد. این گزارش، نشانه‌های این بن‌بست راهبردی را از ابعاد مختلف واکاوی می‌کند.

آذر ۱۳۵۹، آسمان میمک. بالگرد کبرایی که تا دقایقی پیش، ستون‌های زرهی دشمن را یکی پس از دیگری به آتش می‌کشید، اکنون در آستانه سقوط است. خلبانِ ۲۷ ساله‌اش که دو ماه پیش، با وجود ترکش در سینه، از تخت بیمارستان به جبهه گریخته بود، این بار راهی برای گریز ندارد. اما احمد کشوری، آن که روزی در مسابقه طراحی کشور مقام اول را کسب کرده بود و بعدها، طراحی نبردهای هوایی را به هنرِ زندگی‌اش تبدیل کرد، در آخرین لحظات، بالگردِ در حال سوختن را به سوی خاک ایران هدایت می‌کند تا سقوطش، مرزِ شهادت را با مرزِ میهن یکی کند. این، روایتِ مردی است که سه ماهِ پایانیِ عمرش را، به حماسه‌ای بدل کرد که تا همیشه در تاریخِ هوانیروز می‌درخشد.

در روزگاری که تبلیغات دشمن، ارتش را «ارتش شاهنشاهی» می‌خواند و خلبانان آن را «مزدور» خطاب می‌کرد، مردی از دل همین ارتش، آسمان را به سنگر دفاع از انقلاب تبدیل کرد. عباس بابایی، آن که پزشکی را رها کرد تا خلبان شود، نه تنها خلبانی ماهر، که فرمانده‌ای بود که ساده‌زیستی را با فرماندهی، خدمت به روستاهای محروم را با رهبری عملیات‌های پیچیده هوایی تلفیق کرد. او که از فرماندهی پایگاه هشتم شکاری اصفهان تا معاونت عملیات نیروی هوایی را پیمود، در نهایت در روز عید قربان، در راه بازگشت از یک مأموریت شناسایی، بر اثر شلیک پدافند به شهادت رسید. این، روایت مردی است که به آسمان رفت تا زمین را حفظ کند.

در روزهایی که جنگ تحمیلی، زخم‌های تازه‌ای بر پیکر مردم مناطق جنوبی وارد کرده و نیاز به خدمات درمانی و بهداشتی را دوچندان ساخته است، جمعی از خیرین و نیکوکاران حوزه درمان و سلامت با حضور در قرارگاه بین‌المللی سازندگی اباصالح المهدی(عج)، آمادگی خود را برای مشارکت در امر درمان، کمک‌رسانی به آسیب‌دیدگان و یاری رساندن به مردم مناطق جنگی اعلام کردند.

در سحرگاهی که تبلیغات صدام از «امنیت کامل بغداد» پرده‌های دروغین می‌دوخت و سران کشورهای جهان برای شرکت در اجلاس غیرمتعهدها راهی پایتخت عراق می‌شدند، دو فانتوم ایرانی دیوار آهنین پدافند هوایی بغداد را در هم شکستند. یکی از آن‌ها، به فرماندهی سرهنگ خلبان عباس دوران، در آسمان بغداد به شهادت رسید؛ اما پیش از آن، پالایشگاه الدوره را به آتش کشید و آسمان پایتخت عراق را برای همیشه ناامن نشان داد. جنگی که با برگزاری این اجلاس می‌خواست به «صلح‌طلب‌نمایی» صدام مشروعیت ببخشد، با یک پرواز بی‌بازگشت، به شکستی تاریخی برای او تبدیل شد. این، روایت قهرمانی است که با یک مأموریت، معادلات سیاسی و نظامی یک جنگ را تغییر داد.

کمتر از پنج ماه از آغاز جنگ در غرب آسیا می‌گذرد و بازار جهانی نفت با یکی از شدیدترین شوک‌های عرضه در تاریخ خود دست‌وپنجه نرم می‌کند. اختلال همزمان در دو آبراه راهبردی تنگه هرمز و باب‌المندب، حدود یک‌چهارم عرضه نفت خام جهان را تحت تأثیر قرار داده و صادرات ترکیبی خلیج‌فارس و سواحل غربی عربستان را به کمتر از یک‌سوم دوران پیش از جنگ کاهش داده است. نهادهای معتبر جهانی از جمله آژانس بین‌المللی انرژی، اوپک و بانک‌های بزرگ سرمایه‌گذاری، پیش‌بینی‌های خود را به‌طور مکرر اصلاح کرده‌اند. برای بررسی ابعاد فنی و راهبردی این بحران، با سید علی میرمحمدی، مدیرعامل پایانه سیمان اروند و معاون سابق اقتصادی و برنامه‌ریزی شرکت توسعه صنعت سیمان کشور، به گفت‌وگو نشسته‌ایم.

ساعاتی پس از آنکه رسانه‌های آمریکایی از دستور ترامپ برای «شدیدترین حملات هوایی به تأسیسات انرژی ایران» در آخر هفته خبر دادند، دونالد ترامپ در شبکه اجتماعی خود از لغو این حملات خبر داد. این چرخشِ ناگهانی، روایتی آشنا را در اذهان زنده کرد؛ روایتی که در آن، «تهدیدِ رسانه‌ای» و «لغوِ لحظه‌آخر»، نه یک تناقض، که دو رویِ یک سکه‌ی راهبردی هستند. در شرایطی که فشارهای سیاسی، نظامی و امنیتیِ واشنگتن به نتیجه‌ی مطلوب نرسیده، تشدیدِ جنگِ روایت‌ها و عملیاتِ روانی، حاکی از یک واقعیتِ کلیدی است: دشمن، از قدرت بازدارندگیِ جمهوری اسلامی ایران، و هزینه‌هایِ گزافِ هرگونه رویاروییِ مستقیم، به شدت هراسان است.

در روزگاری که جنگ غزه، خونِ کودکانش را به آسمان می‌فرستد و طوفانِ آوارگان، کرامتِ انسان را در چشمان خسته‌شان محو می‌کند؛ وقتی بحرانِ آب در خاورمیانه، رویایِ زیستن را به کابوسِ نابودی بدل ساخته و اختلافِ طبقاتی در غربِ مرفه، ریشه‌هایِ اعتمادِ اجتماعی را می‌خورد؛ درست در میانه‌ی همین آشفتگی‌ها و بغرنج‌ترین پیچ‌هایِ تاریخ، یک وعده‌ی الهی در دلِ فرهنگِ تشیع می‌درخشد: «وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ». این وعده، نه یک خوش‌بینیِ ساده، که یک راهبردِ نجات‌بخش برای تمامِ انسان‌هایی است که از خستگیِ جهان، به آسمان پناه برده‌اند.